28 marca 2021
Niedziela Palmowa, czyli Męki Pańskiej (rok B)
Ci, którzy Go poprzedzali, i ci, którzy szli za Nim, wołali:
„Hosanna!
Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!
Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi!
Hosanna na wysokościach!” Mk 11:9–10
Gdy Jezus wjeżdżał do Jerozolimy na początku pierwszego Wielkiego Tygodnia, witano Go z wielkim entuzjazmem, a On przyjmował miłość i oddanie tych, którzy Go witali. Był ich Królem. Był Mesjaszem, a powitanie, jakie Mu zgotowali, było zaledwie nikłym darem w porównaniu z prawdziwą adoracją, na którą zasługiwał. I choć Jezus wjechał do Jerozolimy wśród tak chwalebnego powitania, niespełna tydzień później miał opuścić Jerozolimę z ciężkim krzyżem na ramionach, niosąc go poza mury miasta, aby tam umrzeć.
Kiedy zestawiamy wjazd Jezusa w Niedzielę Palmową z Jego pojmaniem, znęcaniem się nad Nim, pozornym procesem, niesieniem krzyża i śmiercią, te dwie skrajności rzeczywiście wydają się leżeć na przeciwległych krańcach. Gdy wjeżdża, panują radość i uwielbienie, a gdy odchodzi — smutek i wstrząs. Czy jednak z Bożej perspektywy te dwa wydarzenia aż tak bardzo się różnią? Z perspektywy Ojca w niebie koniec tego tygodnia jest niczym innym jak ostatecznym zwieńczeniem pełni chwały Jego Syna.
Dziś czytamy długi i piękny opis Męki Jezusa zawarty w Ewangelii według św. Marka. W piątek natomiast przeczytamy opis z Ewangelii według św. Jana. Ewangelia według św. Marka przedstawia tę historię jasno i szczegółowo, ale Ewangelia według św. Jana wniesie przede wszystkim duchowy wgląd w to, że ukrzyżowanie i śmierć Jezusa są niczym innym jak godziną Jego chwały. Ujrzymy Jego Krzyż jako Jego nowy tron łaski, a ziemska chwała, którą Jezus otrzymuje dziś, wjeżdżając do Jerozolimy, urzeczywistni się w pełni z Bożej perspektywy, gdy wstąpi On na swój Tron Krzyża, aby objąć wieczne królowanie.
Wkraczając w najświętszy tydzień roku, musimy dostrzec w drodze, którą Chrystus przemierza w tym tygodniu, nasze własne życiowe powołanie. Musimy wraz z naszym Panem podążać ku chwale Krzyża. Z perspektywy świata Krzyż nie ma sensu. Jednak z perspektywy Ojca w niebie Krzyż jest nie tylko źródłem największej chwały Jego Syna, lecz także drogą, na której mamy udział w tej chwale. Musimy umrzeć wraz z Nim, poświęcić dla Niego wszystko, wybrać podążanie za Nim i nie zachowywać niczego dla siebie w naszym postanowieniu oddania życia z miłości.
Rozważ dziś wydarzenia, które będziesz upamiętniać w tym tygodniu. Postanów w nich uczestniczyć — nie tylko przez intelektualne wspominanie, lecz przez żywy udział. W jaki sposób Bóg wzywa cię, by z miłości zrobić krok naprzód w duchu ofiary? W jaki sposób Bóg wzywa cię do odważnego przyjęcia powołania, by oddać swoje życie? Staraj się spojrzeć na ten tydzień z perspektywy Ojca w niebie i módl się o to, by dostrzec także, w jaki sposób Ojciec wzywa cię do naśladowania Jego Syna. Pójdźmy i umrzyjmy wraz z Nim, bo to w Krzyżu Chrystusa odkryjemy Jego wieczną chwałę.
Mój chwalebny Królu, jesteś godzien wszelkiej chwały i adoracji. Hosanna Tobie, hosanna na wysokościach! Wprowadź mnie w swoją chwalebną mękę, drogi Panie, i pomóż mi dostrzec chwałę Twojego Krzyża. Gdy dostrzegam jego chwałę, udziel mi łaski, której potrzebuję, by pełniej uczestniczyć w Twoim życiu przemieniającej, ofiarnej miłości. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie trzydzieste dziewiąte – Pietà
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Dalsza lektura – Niedziela Palmowa
Ilustracja powyżej: Nr 26 Sceny z życia Chrystusa: 10. Wjazd do Jerozolimy, autor: GIOTTO di Bondone
