29 maja 2021
Sobota VIII tygodnia okresu zwykłego
Św. Paweł VI, papież — wspomnienie dowolne
„Zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi, a powiem wam, jakim prawem to czynię. Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy od ludzi? Odpowiedzcie Mi”. Mk 11:29–30
Tak Jezus odpowiedział arcykapłanom, uczonym w Piśmie i starszym, gdy podeszli do Niego na terenie świątyni i zapytali Go, jakim prawem czyni to, co czyni. A co takiego uczynił Jezus? Poprzedniego dnia był w świątyni i wypędził tych, którzy wymieniali pieniądze, mówiąc im: „Czyż nie jest napisane: «Mój dom ma być domem modlitwy dla wszystkich narodów»? Lecz wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców”. To oburzyło przywódców religijnych i natychmiast zaczęli naradzać się, jak mogliby zgładzić Jezusa.
Zastanów się najpierw nad napięciem panującym w tej chwili. Oni naprawdę knuli, jak zgładzić Jezusa, Syna Bożego. Byli pełni nienawiści i zazdrości i nie chcieli w Niego uwierzyć. Jezus widział zatwardziałość ich serc i postawił ich w trudnym położeniu: mieli najpierw odpowiedzieć na Jego pytanie, zanim On odpowie na ich pytanie. Dlaczego Jezus tak postąpił?
Pytanie, które zadał im Jezus, było w rzeczywistości aktem wielkiego miłosierdzia z Jego strony. Dał im sposobność do nawrócenia. Gdyby tylko odpowiedzieli na Jego pytanie z pokorną wiarą i uczciwością, mogliby ocalić swoje życie. Zamiast tego naradzili się między sobą nad Jego pytaniem i udzielili politycznie poprawnej odpowiedzi. Bali się, że gdyby powiedzieli, iż chrzest Jana pochodził od ludzi, a nie od Boga, lud zwróciłby się przeciwko nim. Dlatego powiedzieli po prostu: „Nie wiemy”. Ale wyobraź sobie, że udzieliliby właściwej odpowiedzi. Co by było, gdyby naradzili się między sobą i doszli do wniosku, że chrzest Jana rzeczywiście pochodził od Boga i że powinni byli uwierzyć Janowi? Gdyby tylko się uniżyli i przyznali, że poważnie pobłądzili w odniesieniu do Jana, Jezus odpowiedziałby na ich pytanie i mogłoby się rozpocząć ich życie w prawdziwej wierze. Ale tego nie zrobili. Pozostali zatwardziali. Nie potrafili przyznać, że się mylili.
Zatwardziałość należy do najniebezpieczniejszych grzechów. Jest grzechem, który nie może zostać przebaczony, ponieważ w swej istocie jest odmową przemiany. A kiedy człowiek odmawia przyznania się do grzechu i odmawia przemiany, Bóg nie może mu pomóc. Taki człowiek pozostaje zagubiony w swoim grzechu i ponosi jego konsekwencje.
Czy zmagasz się w swoim życiu z zatwardziałością? Czy trudno ci przyznać się do błędu? Czy trudno ci przeprosić drugiego człowieka i podjąć wysiłek przemiany?
Zastanów się dzisiaj nad tym wszystkim, w czym trwasz w zatwardziałości. Czy są prawdy wiary, w które nie chcesz uwierzyć? Czy są zerwane relacje, których nie chcesz z pokorą odbudować? Czy usprawiedliwiasz swój grzech i nie chcesz uznać swojej winy oraz potrzeby przemiany? Proś naszego Pana o dar pokornego serca. Pokora pod wieloma względami nie jest niczym innym jak całkowitą szczerością wobec siebie i innych przed Bogiem. Nie idź za przykładem tych przywódców religijnych. Z pokorą staraj się usunąć ze swojego serca wszelką zatwardziałość, aby nasz Pan mógł do niego wejść i wnieść swoje miłosierdzie w twoje życie.
Mój niezłomny Jezu, z wielką mocą i miłością stajesz wobec tych, którzy są pyszni, aroganccy i zatwardziali. Czynisz to, aby pomóc im przezwyciężyć upór serca. Daj mi łaskę pokory, drogi Panie, abym zawsze umiał przyznać się do swojego grzechu i zwracać się do Ciebie z miłością. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Św. Paweł VI, papież
