28 września 2021
Wtorek XXVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Świętego Wacława, męczennika — wspomnienie dowolne
Świętych Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy, męczenników — wspomnienie dowolne
Gdy dopełniły się dni, w których Jezus miał zostać wzięty do nieba, stanowczo postanowił udać się do Jerozolimy i wysłał przed sobą posłańców. Łukasz 9:51–52
Niedługo po tym, jak Jezus mówił swoim uczniom o czekających Go cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu, czytamy, że „stanowczo postanowił udać się do Jerozolimy”. To krótkie stwierdzenie daje wiele do rozważenia.
Przede wszystkim Jerozolima była miejscem, w którym znajdowała się świątynia, gdzie składano starotestamentowe ofiary ze zwierząt, będące zapowiedzią jednej i ostatecznej ofiary, która miała nadejść. Jezus przyszedł na ten świat jako Baranek Boży, jako Żertwa ofiarna, która miała umrzeć za nasze grzechy. Wiedział, jaki będzie kres Jego życia na tym świecie, i wiedział, że będzie się on wiązał z wielkim cierpieniem. Ta świadomość przyszłego cierpienia stanowi zasadniczy kontekst dzisiejszego fragmentu.
W miarę jak zbliżały się cierpienie i śmierć Jezusa, Jego ludzka wola była coraz bardziej zdecydowana wypełnić wolę Ojca przez oddanie własnego życia. Oczywiście Jezus zawsze wypełniał wolę Ojca, lecz stopniowo Jego zdecydowanie coraz wyraźniej przejawiało się po ludzku. Konkretną ludzką cnotą, która powoli się ujawniała, była odwaga. Odwaga duchowa to nadprzyrodzona zdolność przyjęcia woli Ojca, gdy Jego wola prowadzi człowieka do życia w ofierze. W naszej upadłej naturze ludzkiej mamy skłonność do unikania ofiary. Często staramy się unikać konfliktów i cierpienia oraz wybierać w życiu łatwą drogę. Dlatego stanięcie twarzą w twarz z jakimś przyszłym cierpieniem rodzi pokusę lęku — a przezwyciężenie tego lęku wymaga odwagi. W miarę jak zbliżało się Jego cierpienie, pokusa lęku stawała się silniejsza, a w rezultacie Jego doskonała cnota odwagi ujawniała się coraz wyraźniej. Zauważ, że Jezus nie tylko zdecydował się pójść do Jerozolimy, aby złożyć swoje życie w ofierze, ale „stanowczo postanowił” to uczynić. Nie było w Nim żadnej chwiejności, żadnego powątpiewania w wolę Ojca, żadnego wahania ani lęku. Jego doskonała, ofiarna miłość stopniowo stawała się widoczna dla wszystkich.
Innym powodem, dla którego Jezus tak stanowczo postanowił udać się do Jerozolimy, było pragnienie dania uczniom świadectwa swojej miłości. Oni sami potrzebowali odwagi. Gdy więc słuchali Jezusa mówiącego o tym, co miało się wydarzyć w Jerozolimie, i widzieli Jego niezachwiane zdecydowanie, również nabierali otuchy i siły, by przezwyciężać pokusy lęku. Oczywiście udoskonalili tę cnotę dopiero później w swoim życiu, gdy także poszli śladami naszego Pana, oddając własne życie jako męczennicy.
Zastanów się dziś nad tym, co wywołuje lęk i niepokój w twoim życiu. Jeśli to cierpienie wynika z twoich własnych działań, postaraj się temu zaradzić. Jeśli jednak to cierpienie jest krzyżem, który nasz Pan wzywa cię przyjąć z miłością, uczyń to w duchu ofiary i z wielkim zdecydowaniem. Nie pozwól, by przytłoczył cię ciężar krzyża, który zostaje ci dany w życiu. Krzyże, które jesteśmy wezwani przyjąć, zawsze mogą zostać przemienione w łaskę. Pozwól, by wzrastała w tobie odwaga, i pozwól, by świadectwo naszego Pana dodawało ci otuchy, gdy starasz się naśladować Jego ofiarną miłość.
Mój odważny Panie, stawiłeś czoła swojemu cierpieniu z wielką odwagą, siłą, oddaniem i nadzieją. Widziałeś wartość dobrowolnego przyjęcia swojego cierpienia i wybrałeś je całą mocą swojej duszy. Daj mi łaskę, której potrzebuję, drogi Panie, abym i ja stanowczo postanowił podążać ku krzyżowi, który mam przyjąć w życiu, tak aby moje dobrowolne przyjęcie krzyża pełniej zjednoczyło mnie z Tobą. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia – Świętego Wacława, męczennika — wspomnienie dowolne
Świętych Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy, męczenników — wspomnienie dowolne
