27 września 2021
Poniedziałek XXVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Św. Wincentego à Paulo, prezbitera — wspomnienie
Wśród uczniów powstał spór o to, który z nich jest największy. Jezus, znając zamiary ich serc, wziął dziecko, postawił je przy sobie i powiedział do nich: „Kto przyjmuje to dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy spośród was wszystkich, ten jest największy”. Łukasz 9:48
Ta rozmowa Jezusa z uczniami odbyła się wkrótce po trzech wydarzeniach. Po pierwsze, miała miejsce po powrocie uczniów z pierwszej misji, na którą posłał ich Jezus. Po drugie, nastąpiła po wyznaniu wiary Piotra, który oznajmił, że Jezus jest „Mesjaszem Bożym”. Po trzecie, doszło do niej po Przemienieniu, podczas którego Jezus zabrał Piotra, Jakuba i Jana na górę, aby objawić swoją chwałę. Wydaje się, że po tych trzech wydarzeniach wśród uczniów zaczęła się ujawniać pewna rywalizacja. Być może zazdrościli Piotrowi jego wyznania wiary, a może ci uczniowie, których Jezus nie zabrał na górę Przemienienia, odczuwali pewną zazdrość. Niezależnie jednak od przyczyny Jezus odnosi się do rodzącego się w uczniach pragnienia próżnej chwały.
Komentując ten fragment, św. Cyryl Aleksandryjski zauważa, że w walce duchowej pierwszą taktyką diabła jest wzbudzanie w naszych duszach cielesnych pożądań, aby utrzymywać nas w niewoli pragnienia tych przyjemności. Kiedy jednak człowiek zdoła uwolnić się od tych bardziej przyziemnych i cielesnych pożądań, diabeł wzbudza w nim grzech duchowy, a mianowicie egoizm i próżną chwałę. Właśnie z tym pragnieniem próżnej chwały — pragnieniem, by uchodzić za największego — zmagali się uczniowie.
Nasz Pan zwraca się do uczniów, poznawszy „zamiary ich serc”. To bardzo ważne słowa. Jezus dostrzegł, że pragnienie próżnej chwały dopiero zaczynało się w nich rodzić. Podobnie jest z chwastem: kiedy dopiero zaczyna rosnąć, łatwo go wyrwać z korzeniami. Jeśli jednak pozwoli mu się rosnąć przez pewien czas, trudniej jest usunąć korzenie, a ich wyrywanie często narusza inne rośliny i ziemię wokół chwastu. Tak samo jest z grzechem. Łagodnie stawiając pośród nich dziecko i mówiąc, że „kto jest najmniejszy spośród was, ten jest największy”, Jezus pomagał im usunąć ten „chwast” grzechu próżnej chwały, zanim głęboko zakorzenił się w ich życiu. Kontynuując rozmowę z uczniami, Jezus nadal postępuje łagodnie, wskazując na niewielki błąd w ich rozumowaniu.
Ważne jest, by to zrozumieć, ponieważ nasz Pan zawsze pragnie zająć się naszym grzechem już w chwili, gdy ten się rodzi. Jeśli jesteśmy otwarci na Jego subtelne natchnienia łaski, które łagodnie korygują nasze postępowanie, gdy tylko zaczynamy zbaczać z drogi, wówczas uważność na Jego pełne miłości upomnienie pomoże nam nie zakorzenić się głębiej w naszym błędzie, jakikolwiek by on był. Bardzo pomaga w tym wypracowanie praktyki stałej refleksji nad sobą. Kształtując ten nawyk, nie postrzegamy naszego Pana jako surowego i krytycznego Sędziego, lecz dostrzegamy Jego łagodność i troskę. Ten obraz Jezusa, który łagodnie stawia przed uczniami dziecko, aby nauczyć ich prawdziwej wielkości, powinien pomóc nam zrozumieć, że nigdy nie powinniśmy bać się tych delikatnych natchnień łaski.
Rozważ dziś obraz naszego Pana, który staje przed tobą i łagodnie wskazuje na drobne grzechy, z którymi się zmagasz. Oczywiście najpierw trzeba stanowczo rozprawić się ze wszystkimi grzechami ciężkimi. Kiedy jednak wszelki grzech ciężki zostanie już wykorzeniony z twojego życia, zwracaj uwagę na łagodne i miłosierne natchnienia łaski, przez które Jezus pragnie wykorzenić każdy drobny grzech już w samym jego zarodku, a nawet każdą duchową niedoskonałość. Uważność na te łaski jest najpewniejszą drogą wzrastania w świętości i pozwalania naszemu Panu, by prowadził cię ku pełnieniu Jego chwalebnej woli, czyniąc cię prawdziwie wielkim w Jego królestwie.
Mój najmiłosierniejszy i łagodny Jezu, dziękuję Ci za tak liczne sposoby, na jakie przychodzisz do mnie, objawiając swoją miłość i łaskę. Proszę, pomóż mi jasno dostrzec, co muszę w sobie zmienić, aby nawet zaczątki najmniejszego grzechu w moim życiu mogły zostać wykorzenione. Kocham Cię, mój Panie. Pomóż mi kochać Cię całym sercem. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Małego Kwiatka
22–30 września
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Wincenty à Paulo, prezbiter
