Poniedziałek, 1 listopada 2021
Uroczystość Wszystkich Świętych
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, podeszli do Niego Jego uczniowie. Wtedy zaczął ich nauczać, mówiąc: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Mateusz 5: 1–3
Dziś obchodzimy jedną z najwspanialszych uroczystości w naszym Kościele! Oddajemy dziś cześć każdemu świętemu, kanonizowanemu lub nie. Dzisiejszy fragment Ewangelii ukazuje drogę, którą ci święci weszli do nieba. Żyjąc na ziemi, ci wielcy mężczyźni i kobiety byli ubodzy w duchu, a ich życie było pełne świętego smutku, łagodności, głodu i pragnienia sprawiedliwości, miłosierdzia, pokoju, czystości serca, a nawet prześladowań. Każde z tych Błogosławieństw kończy się wskazaniem nagrody, którą otrzymują ci, którzy żyli tymi postawami: nieba, pocieszenia, nasycenia, miłosierdzia, oglądania Boga, bycia dziećmi Bożymi oraz nagród w królestwie Bożym przewyższających wszystko, co możemy sobie wyobrazić.
Błogosławieństwa zapraszają nas na wyżyny świętości. Nie są dla ludzi małego ducha ani dla tych, którzy prowadzą letnie życie duchowe. Ukazują nam szczyt świętego życia i stawiają przed nami wyzwanie sięgające samej głębi naszego jestestwa. Jednak każdy wysiłek włożony w życie tymi Błogosławieństwami jest tego wart już tutaj, na ziemi, a ostatecznie w niebie. Przyjrzyjmy się pokrótce dwóm z nich.
Drugie Błogosławieństwo mówi, że ci, „którzy się smucą… będą pocieszeni”. To interesujące Błogosławieństwo. Dlaczego smutek jest czymś świętym? Mówiąc prosto, ta forma świętego smutku oznacza, że nie tylko odczuwasz święty żal za własne grzechy, lecz także doświadczasz świętego smutku, widząc liczne przejawy zła w naszym świecie. Dziś ma to kluczowe znaczenie. Po pierwsze, powinno być zupełnie oczywiste, że musimy odczuwać święty żal za własne grzechy. Taki żal oznacza, że twoje sumienie działa. A gdy twoje sumienie działa, ten święty żal pobudzi cię do uznania twoich przewinień wobec Boga i do wytrwałej pracy nad przemianą. Musimy jednak również odczuwać święty smutek, widząc liczne przejawy zła w naszym świecie. Dziś zbyt często pojawia się tendencja do podważania tego Błogosławieństwa przez przedstawianie powszechnej akceptacji wszystkiego jako dobra. Mówi się nam, że nie wolno nam osądzać, i choć jest to prawdą, gdy chodzi o osądzanie serca drugiego człowieka, światowy sposób przedstawiania tej świeckiej „cnoty” próbuje skłonić nas do pomniejszania obiektywnego charakteru grzechu. Nasz zsekularyzowany świat kusi nas, byśmy ignorowali liczne obiektywne prawdy moralne, przez które Bóg prowadzi nas do całej prawdy. Jednak jako chrześcijanie musimy przede wszystkim odrzucać ze wstrętem wszystko, o czym nasz Pan nauczał, że jest obiektywnym złem moralnym. A gdy stajemy twarzą w twarz z niemoralnymi sposobami życia, właściwą odpowiedzią musi być święty smutek, a nie akceptacja ciężkiego grzechu. Smutek z powodu złych wyborów drugiego człowieka jest prawdziwym aktem miłości wobec niego.
Czwarte Błogosławieństwo wzywa nas, byśmy „łaknęli i pragnęli sprawiedliwości”. Oznacza to, że nie tylko odczuwamy święty żal z powodu naszych grzechów i święty smutek z powodu obiektywnego zła w naszym świecie, lecz także pozwalamy, by wypełnił nas głód i pragnienie prawdy oraz świętego życia. To dążenie musi stać się w nas żarliwą motywacją do czynienia wszystkiego, co możemy, aby wszędzie szerzyć królestwo Boże. To Błogosławieństwo pozwala nam przezwyciężyć obojętność, inspirując nas do wprowadzania zmian w obliczu wszelkiego sprzeciwu. A to dążenie jest podsycane przez miłość i każdą inną towarzyszącą jej cnotę.
Rozważ dziś piękną prawdę, że twoim powołaniem jest świętość. A najpewniejszą drogą do świętości są Błogosławieństwa. Przeczytaj je uważnie. Rozmyślaj nad nimi i pamiętaj, że ukazują ci, jak Bóg wzywa cię do życia. Jeśli któreś z tych Błogosławieństw szczególnie cię porusza, poświęć czas, by się na nim skupić. Staraj się przyjąć te łaski do głębi serca, a Bóg będzie czynił cuda w twoim życiu i pewnego dnia sprawi, że ta uroczystość w naszym Kościele stanie się prawdziwym świętowaniem twojego dobrze przeżytego życia.
Mój najświętszy Panie, królujesz teraz w niebie i pragniesz, aby Twoje chwalebne królestwo zostało mocno utwierdzone na ziemi. Daj mi łaskę, której potrzebuję, by całym sercem szukać świętości, a zwłaszcza by uczynić objawione przez Ciebie Błogosławieństwa drogą, którą podążam. Modlę się o to, by osiągnąć prawdziwą świętość na tym świecie i byś posługiwał się mną do szerzenia Twojego królestwa teraz i na wieczność. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Dalsza lektura– Wszystkich Świętych — uroczystość
