Lunes, Nobyembre 1, 2021
Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Nang makita ni Jesus ang napakaraming tao, umakyat Siya sa bundok. Pagkaupo Niya, lumapit sa Kanya ang Kanyang mga alagad. Sinimulan Niya silang turuan, na sinasabi: “Mapapalad ang mga dukha sa espiritu, sapagkat kanila ang Kaharian ng langit.” Matthew 5: 1–3
Ipinagdiriwang natin ngayon ang isa sa mga pinakamaluwalhating dakilang kapistahan sa ating Simbahan! Pinararangalan ngayon ang bawat santo, kanonisado man o hindi. Inilalahad ng ating pagbasa sa Ebanghelyo ang landas na tinahak ng mga santong ito upang makapasok sa Langit. Habang nabubuhay sa lupa, ang mga dakilang lalaki at babaeng ito ay namuhay bilang mga dukha sa espiritu, puspos ng banal na dalamhati, kaamuan, gutom at uhaw sa katuwiran, awa, kapayapaan, kadalisayan ng puso, at maging ng pag-uusig. Nagtatapos ang bawat isa sa mga Beatitud na ito sa pagsasaad ng gantimpalang matatamo ng mga namuhay ayon sa mga katangiang ito: Langit, kaaliwan, kasiyahan, awa, pagkakita sa Diyos, pagiging mga anak ng Diyos, at mga gantimpalang higit pa sa ating maiisip sa Kaharian ng Diyos.
Inaanyayahan tayo ng mga Beatitud na abutin ang rurok ng kabanalan. Hindi ang mga ito para sa mga mahina ang loob o sa mga namumuhay nang maligamgam sa buhay espirituwal. Ipinakikita sa atin ng mga Beatitud na ito ang rurok ng banal na pamumuhay at hinahamon ang kaibuturan ng ating pagkatao. Ngunit sulit ang bawat pagsisikap na isabuhay ang mga Beatitud na ito, dito sa lupa at sa huli, sa Langit. Tingnan natin nang maikli ang dalawa sa mga Beatitud na ito.
Sinasabi ng ikalawang Beatitud na ang mga “nagdadalamhati…ay aaliwin.” Kapansin-pansin ang Beatitud na ito. Bakit banal ang pagdadalamhati? Sa madaling salita, ang ganitong banal na pagdadalamhati ay nangangahulugang hindi ka lamang nakadarama ng banal na kalungkutan dahil sa sarili mong mga kasalanan, kundi nadarama mo rin ito kapag nakikita mo ang maraming kasamaan sa ating mundo. Napakahalaga nito sa kasalukuyan. Una, dapat ay malinaw na malinaw na kailangan tayong makadama ng banal na kalungkutan dahil sa sarili nating mga kasalanan. Ang pagkadama nito ay nangangahulugang gumagana ang iyong konsensiya. At kapag gumagana ang iyong konsensiya, hihimukin ka ng banal na kalungkutang ito na kilalanin ang iyong mga pagkakasala laban sa Diyos at masigasig na magsikap na magbago. Ngunit kailangan din tayong makadama ng banal na kalungkutan kapag nakikita natin ang maraming kasamaan sa ating mundo. Kadalasan sa ngayon, may tendensiyang pahinain ang Beatitud na ito sa pamamagitan ng pagpapakitang mabuti ang pagtanggap sa lahat ng bagay nang walang pagtatangi. Sinasabi sa atin na hindi tayo dapat humatol, at bagaman totoo ito pagdating sa paghatol sa puso ng kapwa, sinisikap ng makamundong paglalahad ng sekular na “birtud” na ito na akayin tayong maliitin ang obhetibong katangian ng kasalanan. Tinutukso tayo ng ating sekular na mundo na ipagwalang-bahala ang maraming obhetibong katotohanang moral na ginagamit ng Diyos upang gabayan tayo tungo sa buong katotohanan. Ngunit bilang mga Kristiyano, ang una nating tugon ay dapat na kasuklaman ang lahat ng itinuro ng ating Panginoon na obhetibong masama sa moral na pananaw. At kapag nahaharap tayo sa mga imoral na paraan ng pamumuhay, ang nararapat na tugon ay banal na kalungkutan, hindi ang pagtanggap sa mabigat na kasalanan. Ang pagdadalamhati dahil sa maling mga pasiya ng kapwa ay isang tunay na gawa ng pag-ibig sa kanila.
Tinatawag tayo ng ikaapat na Beatitud na “magutom at mauhaw sa katuwiran.” Nangangahulugan ito na hindi lamang tayo may banal na pagdadalamhati dahil sa ating mga kasalanan at sa mga obhetibong kasamaan sa ating daigdig, kundi hinahayaan din nating mapuspos tayo ng pagkagutom at pagkauhaw sa katotohanan at sa banal na pamumuhay. Ang pagnanais na ito ay dapat maging nag-aalab na udyok sa ating kalooban upang gawin ang lahat ng ating makakaya para mapalaganap ang Kaharian ng Diyos sa lahat ng dako. Tinutulungan tayo ng Beatitud na ito na mapagtagumpayan ang kawalang-malasakit at binibigyang-sigla tayong magsikap para sa pagbabago sa kabila ng lahat ng pagsalungat. At ang pagnanais na ito ay pinag-aalab ng pag-ibig at ng lahat ng iba pang kaugnay na birtud.
Pagnilayan mo ngayon ang magandang katotohanang tinatawag kang maging isang santo. At ang pinakatiyak na landas tungo sa pagiging santo ay ang mga Beatitud. Basahin mong mabuti ang mga ito. Pagnilayan mo ang mga ito at unawaing inihahayag ng mga ito kung paano ka tinatawag ng Diyos na mamuhay. Kung may isa sa mga Beatitud na ito na natatanging umaantig sa iyo, maglaan ka ng panahon upang pagtuunan ito ng pansin. Sikapin mong isapuso ang mga biyayang ito, at gagawa ang Diyos ng mga kahanga-hangang bagay sa iyong buhay, upang balang araw, ang dakilang kapistahang ito sa ating Simbahan ay maging tunay na pagdiriwang ng iyong buhay na isinabuhay nang mabuti.
Aking kabanal-banalang Panginoon, naghahari Ka ngayon sa Langit at ninanais Mong matatag na maitatag sa lupa ang Iyong maluwalhating Kaharian. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang hangarin ang kabanalan nang buong puso at lalo na upang tahakin ang landas ng mga Beatitud na Iyong inihayag. Idinadalangin kong maging tunay akong santo sa mundong ito at kasangkapanin Mo ako upang mapalaganap ang Iyong Kaharian ngayon at magpakailanman. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Karagdagang Babasahin– Lahat ng mga Banal—Dakilang Kapistahan
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
