18 listopada 2021
Czwartek XXXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Rocznica poświęcenia bazylik Świętych Apostołów Piotra i Pawła — wspomnienie dowolne
Święta Róża Filipina Duchesne, dziewica — wspomnienie dowolne w USA
„Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię palisadą; okrążą cię i ścisną ze wszystkich stron. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci, które są w tobie, i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego że nie rozpoznałaś czasu twojego nawiedzenia”. Łk 19:43–44
Jezus wypowiedział te słowa, patrząc z oddali na Jerozolimę i przygotowując się, by po raz ostatni wejść do tego świętego miasta przed swoją męką i śmiercią. Ewangelia mówi, że wypowiadając te słowa, Jezus zapłakał nad miastem. Oczywiście nie były to przede wszystkim łzy nad przyszłym fizycznym zniszczeniem świątyni i najazdem wojsk rzymskich. Były to nade wszystko łzy nad brakiem wiary tak wielu ludzi — to właśnie był prawdziwy upadek, nad którym bolał.
Jak wspomniano wyżej, Jerozolima rzeczywiście była oblegana przez dowódcę wojskowego Tytusa w roku 70 po Chr. Tytus działał z upoważnienia swojego ojca, cesarza, i zniszczył nie tylko świątynię, lecz także znaczną część samego miasta, a także zgładził jego żydowskich mieszkańców.
Gdy Jezus zbliżał się do Jerozolimy, by po raz ostatni wejść do świątyni i ofiarować swoje życie jako ostateczny Baranek ofiarny dla zbawienia świata, wiedział, że wielu ludzi w tym świętym mieście nie przyjmie Jego zbawczej ofiary. Wiedział, że wielu mieszkańców tego miasta stanie się narzędziami Jego nadchodzącej śmierci i nie będzie odczuwać wyrzutów sumienia z powodu zabicia Zbawiciela świata. I choć ten szczegół łatwo przeoczyć, należy podkreślić, że reakcją Jezusa nie był lęk, nie był gniew, nie była odraza. Jego reakcją był natomiast święty smutek. Płakał nad miastem i jego mieszkańcami pomimo tego, co wielu z nich miało Mu wkrótce uczynić.
Jak reagujesz, gdy doznajesz niesprawiedliwości? Czy odpowiadasz atakiem? Potępiasz? Przyjmujesz postawę obronną? A może naśladujesz naszego Pana i pozwalasz, by twoją duszę wypełnił święty smutek? Święty smutek jest aktem miłości i właściwą chrześcijańską odpowiedzią na prześladowanie i niesprawiedliwość. Zbyt często jednak naszą odpowiedzią nie jest święty smutek, lecz gniew. Problem polega na tym, że reagowanie nieświętym gniewem nie przynosi niczego dobrego. Nie pomaga nam naśladować Jezusa ani nie pomaga tym, na których się gniewamy. Choć uczucie gniewu może czasami służyć dobru, staje się grzechem, gdy jest samolubne i stanowi reakcję na jakąś wyrządzoną nam niesprawiedliwość. Zamiast tego nieświętego gniewu staraj się pielęgnować święty smutek, naśladując Jezusa. Ta cnota nie tylko pomoże twojej duszy wzrastać w miłości do tych, którzy cię skrzywdzili, lecz także pomoże im wyraźniej zobaczyć, co zrobili, aby mogli się nawrócić.
Zastanów się dziś nad własnym podejściem do zła, z którym spotykasz się w swoim życiu. Przyjrzyj się uważnie swojej reakcji wewnętrznej i zewnętrznej. Czy z miłością bolejesz nad grzechami, których jesteś świadkiem i których doświadczasz? Czy ze świętym smutkiem bolejesz nad własnymi grzechami i grzechami innych? Staraj się pielęgnować w sobie tę formę miłości, a odkryjesz, że może ona stać się dla ciebie motywacją do tego, by pomagać w przemianie grzechów, które popełniasz, oraz grzechów innych ludzi, z powodu których cierpisz.
Mój zasmucony Panie, znosiłeś grzechy wielu ludzi. Traktowano Cię okrutnie i niesprawiedliwie. Na wszystkie te grzechy, także te, które przewidywałeś, odpowiadałeś miłością pełną świętego smutku. A ten smutek prowadził Cię do prawdziwego współczucia i troski o wszystkich. Proszę, daj mi łaskę naśladowania tej samej Twojej miłości, abym i ja mógł mieć udział w świętości Twego zasmuconego serca. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Chrystusa Króla
12–20 listopada 2021
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia –
Rocznica poświęcenia bazylik Świętych Apostołów Piotra i Pawła
Święta Róża Filipina Duchesne, dziewica
