19 listopada 2026
Czwartek XXXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Gdy Jezus zbliżył się do Jerozolimy, ujrzał miasto i zapłakał nad nim, mówiąc: „O gdybyś i ty tego dnia poznało, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Przyjdą bowiem na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię palisadą, oblegną cię i ścisną ze wszystkich stron”. Łukasz 19:41–43
Ludzie obdarzeni empatią wzruszają się, gdy widzą kogoś pogrążonego w smutku tak głębokim, że aż płacze. Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas, byśmy wpatrywali się w święty smutek naszego Pana i płakali wraz z Nim, gdy wkracza do Jerozolimy w tygodniu Paschy, podczas którego miał cierpieć i umrzeć. Także teraz wciąż płaczemy wraz z Jego zasmuconym Sercem, gdy spogląda na nas i na nasz świat.
Smutek jest naturalną i moralnie obojętną emocją. Możemy smucić się z wielu powodów: gdy dajemy z siebie wszystko w zawodach sportowych, a mimo to przegrywamy, gdy otrzymujemy druzgocącą diagnozę lekarską lub gdy tracimy bliską osobę w tragicznym wypadku. We wszystkich tych sytuacjach smutek jest naturalny i zrozumiały.
Możemy jednak smucić się również z egoistycznych powodów. Możemy się smucić, ponieważ nasza pycha została zraniona albo ponieważ odmówiono nam upragnionej doczesnej wygody, uznania czy sukcesu. Taki smutek, zakorzeniony w miłości własnej, nie wznosi duszy i może prowadzić do użalania się nad sobą lub rozgoryczenia. Natomiast smutek Chrystusa jest czysty, bezinteresowny i odkupieńczy. On nie płacze nad sobą; płacze nad nami — nad duszami, które odrzucają łaskę nawrócenia, nad sercami zatwardziałymi wobec prawdy i nad światem, który tak często odwraca się od samego źródła pokoju.
W lamentacji Jezusa nad Jerozolimą jesteśmy świadkami smutku Boga, który głęboko kocha swój lud i pragnie jego zbawienia, a jednak szanuje jego wolność, nawet gdy jest ona źle wykorzystywana. Jego łzy są głębokim wyrazem Bożego współczucia — bólu odrzuconej Miłości. I tak jak niegdyś płakał nad świętym miastem, które nie rozpoznało czasu swego nawiedzenia przez Mesjasza, tak i dziś smuci się, gdy zamykamy serca na Jego obecność i pozostajemy ślepi na drogę prowadzącą do prawdziwego pokoju.
Jak powinniśmy odpowiedzieć na smutek Serca Jezusa? Jedną z pokus jest zignorowanie go, pomniejszanie lub udawanie, że Jego smutek jest nieważny albo nie ma dla nas znaczenia. Inną pokusą jest uznanie Jego smutku z powodu naszych grzechów i grzechów świata, a następnie reagowanie postawą obronną, poczuciem winy lub zniechęceniem. Świętą odpowiedzią jest współczucie naszemu Panu i współodczuwanie z Nim — wpatrywanie się w Jego święty smutek oraz w jego przyczyny.
Szczere i pełne współczucia spojrzenie na nasze grzechy, na grzechy świata oraz na ich wpływ na Najświętsze Serce Jezusa samo w sobie jest aktem miłości. Czyniąc tak, uczestniczymy w miłości Chrystusa. On nie smuci się z gniewu, z użalania się nad sobą ani z potępienia; smuci się z miłości do każdego grzesznika. Ta miłość wzbudza ludzkie uczucie współczucia w Jego świętym człowieczeństwie i wyraża nieskończoną miłość Jego Boskiej natury. Jego smutek staje się kanałem łaski; właściwie rozumiany i przyjęty, otwiera nasze serca na tę łaskę i przynagla nas do nawrócenia, zarówno w naszym własnym życiu, jak i w życiu ludzi wokół nas.
Rozważ dziś smutek w Sercu Chrystusa, gdy spogląda On na twoje życie, twoją wspólnotę, Kościół i świat. Pozwól sobie trwać przy Nim w tym smutku — nie w rozpaczy ani lęku, lecz w miłości i solidarności. Niech Jego ból poruszy twoje serce współczuciem. Zadaj sobie pytanie, co w twoim życiu sprawia Mu smutek. Czy jest to grzech, do którego jesteś przywiązany? Odmowa przebaczenia? Zatwardziałość serca, obojętność na łaskę lub zaniedbywanie modlitwy? Niech ten święty smutek pobudza cię do nawrócenia, modlitwy wstawienniczej, czynów miłości i głębszego zaangażowania w życie dla Niego. W ten sposób pocieszysz Serce Chrystusa i włączysz się w Jego odkupieńczą misję, pomagając nieść pokój światu, który tak bardzo potrzebuje Jego łaski.
Mój zasmucony Panie, gdy spoglądałeś na Jerozolimę, Twoje Najświętsze Serce przeszywał ból. Wyraźnie widziałeś cierpienie, które miało spaść na Twój lud, ponieważ ludzie nie chcieli zwrócić się do Ciebie. Wiem, że patrzysz na moje serce z tą samą miłością i tęsknotą. Proszę, daj mi łaskę widzenia tego, co Ty widzisz, odczuwania tego, co Ty czujesz, i odpowiadania sercem otwartym na Twoje miłosierdzie. Niech moje współczucie wobec Twojego smutku prowadzi mnie do większej wiary, głębszej miłości i pełniejszego zjednoczenia z Tobą. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Chrystusa Króla
Nowenna odmawiana codziennie od 13 do 21 listopada 2026 roku
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły





