1 lipca 2023
Sobota XII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Juniper Serra, prezbiter — wspomnienie dowolne w USA
Jezus wszedł do domu Piotra i zobaczył jego teściową leżącą w łóżku z gorączką. Dotknął jej ręki, a gorączka ją opuściła. Wstała więc i usługiwała Mu. Mateusz 8:14–15
Jak właściwie odpowiadać na działanie Boga w naszym życiu? Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w przytoczonym wyżej fragmencie, w świadectwie teściowej Piotra. Warto zauważyć, że Jezus nieustannie pełnił misję uzdrawiania. Tuż przed przybyciem do domu Piotra uzdrowił sługę setnika. Kiedy setnik przyszedł do Jezusa, mówiąc, że nie jest nawet godzien, aby On wszedł do jego domu, Jezus dostrzegł wiarę setnika i uzdrowił jego sługę na odległość. Dowiadujemy się, że po przybyciu Jezusa do domu Piotra wielu ludzi przyprowadziło do Niego opętanych przez złe duchy, a On uzdrowił ich wszystkich. Jednak między uzdrowieniem sługi a uzdrowieniami wielu innych osób dokonało się jeszcze jedno uzdrowienie. Odpowiedź na nie jest dla nas wspaniałym przykładem.
Teściowa Piotra była chora i leżała w łóżku z gorączką. Nie wiadomo dokładnie, jak ciężka była jej choroba, ale faktem pozostaje, że z jej powodu musiała leżeć w łóżku. Zauważ najpierw, że Jezusa nawet nie poproszono o jej uzdrowienie. On sam „zobaczył” ją chorą, leżącą w łóżku, z własnej woli podszedł do niej, „dotknął jej ręki”, a ona została uzdrowiona.
W tym samym zdaniu, które opisuje uzdrowienie dokonane przez Jezusa, czytamy, że „wstała więc i usługiwała Mu”. Przede wszystkim „wstała”. Należy w tym dostrzec symboliczny obraz tego, co musimy uczynić, gdy dotyka nas łaska. Łaska Boga, gdy zostaje nam udzielona, musi sprawiać, że powstajemy. Powstajemy z grzechu, gdy go wyznajemy i otrzymujemy przebaczenie, zwłaszcza w sakramencie pokuty i pojednania. Powstajemy za każdym razem, gdy Bóg wkracza w nasze życie, aby wskazać nam drogę, dać jasność i nadzieję. Powstać to otrzymać siłę, by zrzucić ciężar, jaki niosą grzech i zamęt. Powstajemy umocnieni, odnowieni i zdecydowani pełnić wolę Boga.
Gdy ta kobieta wstała, „usługiwała” Jezusowi. Właśnie po to powstajemy, gdy dotyka nas łaska. Nie otrzymujemy Bożej łaski po to, by wracać do grzechu, realizować własne przedsięwzięcia czy pełnić własną wolę. Powstajemy, aby służyć naszemu Panu i Jego świętej woli. W pewnym sensie działanie Jezusa w naszym życiu nakłada na nas święte brzemię. Jest to jednak brzemię lekkie. To zobowiązanie, by służyć naszemu Panu i oddać Mu siebie, aby troszczyć się o Niego, o wypełnianie Jego świętej woli i o wszystko, do czego nas wzywa.
Rozważ dziś ten potrójny wymiar wydarzenia opisanego w Ewangelii. Zobacz Jezusa, który zbliża się do ciebie i dotyka cię podczas modlitwy. Wiedz, że przychodzi do ciebie nie tylko dlatego, że się do Niego modlisz, lecz także z własnej inicjatywy, gdy widzi, że odpowiesz. Następnie zastanów się nad swoją odpowiedzią. Podnieś się z tego, co cię przygniata. Pozwól, by Boża łaska uwolniła cię od ciężarów, które dźwigasz. A gdy On udziela ci tej łaski, postanów Mu usługiwać i służyć wyłącznie Jego woli. Zostaliśmy stworzeni do służby naszemu Panu, a służąc Mu, będziemy mogli nieustannie przyjmować Jego łaskę przez Jego pełen miłości dotyk.
Mój miłosierny Jezu, nieustannie do mnie przychodzisz, zbliżając się, aby wyciągnąć ku mnie rękę i dotknąć mnie swoją łaską. Pragniesz każdego dnia mnie uzdrawiać i umacniać. Pomóż mi otwierać się na wszystko, czym chcesz mnie obdarzyć, i proszę, uwolnij mnie od wszystkiego, co mnie przygniata. Obym powstawał do służby Tobie i Twojej świętej woli, aby Twoje Królestwo mogło pełniej się budować przeze mnie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Juniper Serra, prezbiter
