30 października 2023
Poniedziałek XXX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus uzdrowił w szabat, odezwał się do tłumu: „Jest sześć dni, w których należy pracować. W te dni więc przychodźcie po uzdrowienie, a nie w dzień szabatu”. Pan mu odpowiedział: „Obłudnicy! Czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat swego wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi go, by go napoić?”. Łukasz 13:14–15
Dlaczego przełożony synagogi miałby być „oburzony” tym, że Jezus uzdrowił kobietę w szabat? Przez osiemnaście lat była dotknięta kalectwem! Pomyśl zwłaszcza o jej rodzinie. Jej bliscy przez wiele lat patrzyli na jej cierpienie i ze współczuciem je z nią dzielili. Gdyby byli obecni przy tym, jak Jezus uzdrawiał ją w szabat, czy od razu pomyśleliby: „Jak Jezus śmie uzdrawiać naszą matkę, żonę czy siostrę w szabat?”. Oczywiście, że nie! Cieszyliby się i byliby pełni zdumienia, wdzięczności, a nawet łez. Ta naturalna reakcja, jaką mieliby jej bliscy, widząc ten cud, jest właściwą odpowiedzią. Natomiast reakcja przełożonego synagogi była oczywiście głęboko niewłaściwa.
Dlaczego ten przełożony synagogi miałby postąpić w taki sposób? Choć on i wielu innych uczonych w Piśmie, saduceuszów, faryzeuszów i znawców Prawa zmagało się z zawiścią i obłudą, inni mogą niekiedy reagować podobnie jak ten przełożony synagogi z innych powodów. Jednym z nich jest skrupulanctwo.
Skrupulanctwo to skłonność do patrzenia na Boga i Jego świętą wolę przez pryzmat legalizmu. „Legalizm” nie oznacza po prostu wierności Prawu Bożemu, ponieważ ona jest czymś dobrym. Legalizm jest błędnym rozumieniem Prawa Bożego, które skłania człowieka do skupiania się bardziej na sobie niż na Bogu. Osoba skrupulatna jest pochłonięta sobą. Zwykle o wiele bardziej zajmuje ją grzech niż sam Bóg. I choć troska o unikanie grzechu jest niezmiernie ważna, kiedy lęk przed popełnieniem grzechu staje się swego rodzaju obsesją, przesłania ona czystą wolę Bożą i sprawia, że człowiek czuje się bardzo obciążony i nie potrafi z radością wypełniać autentycznej woli Boga.
Święta Teresa z Lisieux była jedną ze świętych, które otwarcie opisały w autobiografii swoje zmagania ze skrupułami. O tym zmaganiu, które nazywała „nadwrażliwością”, powiedziała: „Trzeba by przejść przez to męczeństwo, aby je dobrze zrozumieć, a ja nie zdołałabym wyrazić tego, czego doświadczałam przez półtora roku”. Ostatecznie jednak doświadczyła tego, co nazwała „całkowitym nawróceniem”, dzięki któremu została uwolniona od ciężkiego brzemienia nadwrażliwości. Choć ta nadwrażliwość dręczyła ją na różne sposoby, jednym z jej przejawów był lęk, że nawet niektóre przypadkowe myśli są grzechami śmiertelnymi i że zostanie za nie potępiona.
Choć przełożony synagogi najprawdopodobniej nie zmagał się z „nadwrażliwością” w taki sam sposób jak święta Teresa, postępował ze skrajną skrupulatnością, która doprowadziła go do surowego osądzania i potępiania naszego Pana za dobro wyświadczone tej kobiecie dotkniętej kalectwem.
Zastanów się dziś, czy nie masz skłonności do noszenia takich ciężkich brzemion. Czy martwisz się grzechem w sposób nieracjonalny? Czy zdarza ci się obsesyjnie roztrząsać decyzje w obawie, że dokonasz niewłaściwego wyboru? Czy myślisz o sobie znacznie więcej niż o Bogu i innych ludziach? Jeśli tak, być może i ty dźwigasz podobny ciężar, od którego nasz Pan chce cię uwolnić. Służenie Bogu i pełnienie Jego świętej woli musi stać się najgłębszą radością naszego życia, a nie ciężkim brzemieniem. Jeśli twoja chrześcijańska droga jest dla ciebie raczej ciężarem, odwróć wzrok od siebie i spójrz na miłosiernego Boga. Biegnij do Niego z najpełniejszą dziecięcą ufnością, jak ostatecznie uczyniła święta Teresa, i pozwól sobie kochać Go bardziej autentycznie, w wolności od ciężarów płynących ze skrupułów i nakładanych na siebie.
Mój miłosierny Panie, pragniesz uwolnić mnie od wszystkiego, co mnie obciąża. Pragniesz, abym zwracał się do Ciebie z dziecięcą ufnością. Proszę, uwolnij mnie, drogi Panie, od wszelkiego obciążania siebie przez moje obsesje i nieracjonalne obawy. Obym zawsze rozumiał Twoją nieskończoną miłość do mnie i zawsze kroczył Twoimi drogami w wolności i radości. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
