20 listopada 2023
Poniedziałek XXXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Gdy Jezus zbliżał się do Jerycha, pewien niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Słysząc przechodzący tłum, pytał, co się dzieje. Powiedziano mu: „Jezus z Nazaretu przechodzi”. Wtedy zawołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Ci, którzy szli na przedzie, upominali go, żeby milczał, lecz on jeszcze głośniej wołał: „Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Łukasz 18:35–39
Ta piękna opowieść o uzdrowieniu niewidomego, noszącego w Ewangelii według św. Łukasza imię Bartymeusz, ukazuje nam wzór tego, jak powinniśmy przychodzić do Jezusa na modlitwie. Bartymeusz i jego spotkanie z Chrystusem to ikona, nad którą powinniśmy rozmyślać, aby naśladować go w jego słabości, otwartości, ufności i wytrwałości.
Na początku ten „niewidomy siedział przy drodze i żebrał”. Powinniśmy widzieć w tym doskonały obraz tego, jak rozpoczynać modlitwę. Kiedy zaczynamy się modlić, musimy dostrzec naszą małość, słabość i skrajne ubóstwo w życiu duchowym. Przychodzimy do Boga z niczym. Niezdolni do widzenia. Jak żebracy. I niezdolni do zaspokojenia własnych potrzeb duchowych. Taki jest Bartymeusz i w taki właśnie sposób powinniśmy przychodzić do naszego Pana na modlitwie. Czasami możemy ulec złudzeniu, że nasze modlitwy są tak wzniosłe i pobożne, iż muszą robić na Bogu wielkie wrażenie. Jeśli z tym się zmagasz, to bardziej przypominasz faryzeuszów. Tymczasem ten niewidomy jest wzorem, do którego należy dążyć. Kiedy więc rozpoczynasz modlitwę, przyjdź do naszego Pana jak duchowo ubogi i potrzebujący żebrak.
W tej postawie pokory, podobnie jak w tej ewangelicznej opowieści, możesz mieć pewność, że „Jezus z Nazaretu przechodzi”. Trwając więc w pokorze i świadomości własnej potrzeby, czekaj i uważnie wypatruj przechodzącego Jezusa. Oczekuj Jego łagodnego głosu, Jego cichego natchnienia, Jego kojącej i niewątpliwej obecności.
Jeśli potrafisz w ten sposób się uniżyć, a następnie odczujesz, że boska obecność naszego Pana w jakiś sposób cię dotyka, nadal naśladuj Bartymeusza, wołając w swoim wnętrzu: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Wołanie płynące z głębi twojego serca na modlitwie musi być owocem tego, że Jezus „przechodzi”. Musi być odpowiedzią na to, że On sam przychodzi do ciebie z własnej inicjatywy. Kiedy Jezus przechodzi obok, w sensie duchowym, czeka, aż do Niego zawołasz. Pragnie, byś do Niego wołał. I pragnie, byś czynił to z niezachwianą ufnością i wytrwałością.
Zauważ, że gdy ten niewidomy żebrak wołał, stawiano mu na drodze przeszkody. Ludzie „upominali go, żeby milczał”. Ale nawet to było darem, ponieważ pozwoliło Bartymeuszowi wołać jeszcze głośniej. Podobnie jest z nami: kiedy na modlitwie pojawiają się przeszkody, takie jak rozproszenia, pokusy, brak pociechy czy jakiekolwiek inne trudności w modlitwie, powinniśmy postrzegać je jako bariery, które trzeba pokonać. W ten sposób pogłębimy nasze zjednoczenie z Jezusem, przemieniając to, co wydaje się przeszkodą, w źródło błogosławieństwa.
Rozważ dziś te cztery aspekty głębokiego życia modlitewnego, które ukazuje nam świadectwo tego niewidomego żebraka. Po pierwsze, zastanów się nad swoją słabością i ubóstwem, gdy zwracasz się do Boga w modlitwie. Po drugie, bądź uważny na obecność Boga, który przechodzi obok i czeka, aż do Niego zawołasz. Po trzecie, wołaj do Niego i błagaj Go, by się zbliżył. I po czwarte, staraj się pokonywać każdą przeszkodę w modlitwie i dostrzegaj w tych przeszkodach okazje, by tym usilniej wołać do Boga.
Mój współczujący Panie, przychodzę do Ciebie w mojej słabości i ubóstwie, przychodzę, potrzebując Twojego boskiego dotknięcia i uzdrowienia. Gdy przechodzisz obok, uznaję Twoją obecność i wołam do Ciebie. Jezu, proszę, przyjdź do mnie, ulituj się nade mną. Pomóż mi pokonać każdą przeszkodę na drodze do Twojej miłości i zawsze Tobie ufać, nigdy nie chwiejąc się w oddaniu Tobie. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Chrystusa Króla
17–25 listopada 2023
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
