Polski

Wołanie o miłosierdzie!

16 listopada 2026
Poniedziałek XXXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Świętej Małgorzaty Szkockiej — wspomnienie dowolne

Świętej Gertrudy Wielkiej, dziewicy — wspomnienie dowolne

Ilustracja główna: Obraz z Adobe Stock
Ilustracja wyróżniona: Jezus uzdrawia niewidomego, autorstwa Carolsfelda, CC BY-SA 2.0

Wideo

Gdy Jezus zbliżał się do Jerycha, pewien niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Słysząc przechodzący tłum, pytał, co się dzieje. Powiedziano mu: „Jezus z Nazaretu przechodzi”. Wtedy zawołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Ci, którzy szli na przedzie, upominali go, żeby milczał, lecz on jeszcze głośniej wołał: „Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Łukasz 18:35–39

W wielu dzisiejszych kulturach osoby niewidome, z niepełnosprawnościami, chore lub cierpiące są otaczane troską i traktowane z godnością. Społeczeństwa wypracowały prawa i struktury, aby zapewnić osobom z niepełnosprawnościami fizycznymi możliwość pełnego życia. W czasach biblijnych często było odwrotnie. Dolegliwości fizyczne, takie jak ślepota czy paraliż, postrzegano jako oznaki kary Bożej. Wielu wierzyło, że takie stany były skutkiem grzechów osób nimi dotkniętych albo grzechów ich rodziców lub dziadków. W tym kontekście sposób, w jaki Jezus potraktował niewidomego, był nie tylko pełen współczucia, lecz także szokujący. Godność, jaką On obdarzył tego człowieka, uczyniła go wymownym symbolem misji Mesjasza.

Wyobraź sobie tę scenę. Jezus zbliża się do bogatego miasta Jerycha, a niewidomy siedzi przy drodze, ignorowany i spychany na margines. Większość przechodniów prawdopodobnie mijała go bez chwili zastanowienia. Jednak w wymiarze duchowym ten niewidomy reprezentuje każdego z nas. Wszyscy jesteśmy dotknięci duchową ślepotą. Wszyscy rodzimy się w ubóstwie grzechu pierworodnego, zdani na Boże miłosierdzie. W Ewangelii według św. Marka człowiek ten nosi imię Bartymeusz, syn Tymeusza. Łukasz jednak pomija jego imię, być może celowo, abyśmy łatwiej mogli zobaczyć w nim siebie — bezimiennych, bezradnych, a jednak pełnych nadziei.

Tymczasem wielu przywódców religijnych z czasów Jezusa — uczonych w Piśmie, faryzeuszów, starszych — uważało się za duchowo wyższych od innych. Polegali na własnej domniemanej sprawiedliwości i patrzyli na innych z góry. Ten kontrast między niewidomym żebrakiem a elitą religijną skłania każdego z nas do postawienia sobie pytania, z kim się utożsamiamy. Czy widzę siebie jako osobę ubogą w duchu, świadomą swojej potrzeby miłosierdzia? Czy też wyobrażam sobie, że wystarczam sobie i mogę być święty bez łaski? Dopiero gdy uznamy nasze duchowe ubóstwo, możemy szczerze zawołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”.

Zwracając się do Jezusa jako do „Syna Dawida”, niewidomy wyznał wiarę w Niego jako obiecanego Mesjasza. Był to odważny akt wiary człowieka, który nigdy nie widział cudu, a mimo to ufał.

Być może najbardziej poruszającym momentem tego spotkania jest sprzeciw, z jakim spotyka się Bartymeusz: „Ci, którzy szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł”. Te głosy symbolizują liczne przeszkody, które napotykamy, gdy zwracamy się ku Bogu — głosy świata, naszych własnych nieuporządkowanych pragnień, nałogowego grzechu, a nawet głosy demoniczne. Zniechęcają nas do wiary we własną wartość, do ufności, że Bóg nas słyszy, i do wytrwałości w modlitwie.

Bartymeusz jednak „jeszcze głośniej wołał”. Jego wytrwałość pomimo napomnień jest pięknym wzorem modlitwy. Właśnie wtedy, gdy doświadczamy pokusy zwątpienia, znużenia lub przekonania, że Bóg nie słucha, powinniśmy modlić się tym usilniej. Prawdziwa wiara jest niezłomna. Nie poddaje się w obliczu przeciwności, lecz staje się silniejsza.

Kiedy Jezus zatrzymuje się i każe przywołać niewidomego, wszystko się zmienia. Ta chwila ukazuje, że Najświętsze Serce naszego Pana jest uważne, odpowiada na nasze wołanie i jest pełne miłosierdzia. Uczy nas, że każda szczera, pokorna i wytrwała modlitwa porusza serce Boga i wywołuje Jego odpowiedź.

Choć widzialną odpowiedzią Jezusa było uzdrowienie tego człowieka, głębszą odpowiedzią było wewnętrzne zaproszenie do pójścia za Nim, które niewidomy przyjął całym sercem: „Natychmiast odzyskał wzrok i szedł za Nim, wielbiąc Boga”. Gdy inni to zobaczyli, również radowali się i oddawali chwałę Bogu.

Rozważ dziś postać tego niewidomego żebraka i postaraj się z nim utożsamić. Nie patrz na siebie jak na kogoś zdrowego, znaczącego czy bogatego, lecz jak na kogoś ubogiego i potrzebującego. Z tej pokory wołaj z przekonaniem: „Jezu, zmiłuj się!”. Czyń to nieustannie i oczekuj wewnętrznego zaproszenia do większej wiary, aby móc widzieć, wierniej podążać za Jezusem i swoim życiem — dotkniętym przez Mesjasza, Syna Dawida — dawać świadectwo Bożej chwale.

Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną! Panie, niech to stanie się moim nieustannym wołaniem za siebie i za wszystkich ludzi. Usuń ze mnie wszelką pychę i przekonanie o własnej sprawiedliwości; pomóż mi dostrzec siebie w tym niewidomym żebraku, wołającym o Twoje miłosierdzie. Gdy odpowiadam na Twoje zaproszenie do przyjęcia łaski, spraw, abym gorliwie szedł za Tobą, oddawał Ci chwałę i wprowadzał innych w radość kroczenia w Twoim świetle. Jezu, ufam Tobie.

Nowenna do Chrystusa Króla
Tradycyjnie przez dziewięć dni poprzedzających uroczystość Chrystusa Króla
Nowenna odmawiana codziennie od 13 do 21 listopada 2026

Więcej rozważań Ewangelii

Rozważania o Miłosierdziu Bożym

Wszyscy święci / Święta

Rozważania biblijne na okres zwykły

Czytania mszalne do wyboru