21 lutego 2024
Środa I tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Święty Piotr Damiani, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
Gdy coraz więcej ludzi gromadziło się w tłumie, Jezus powiedział do nich: „To pokolenie jest pokoleniem przewrotnym; żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, oprócz znaku Jonasza”. Łukasz 11:29
Tłum wydawał się zróżnicowany. Byli w nim przede wszystkim ci, którzy całym sercem wierzyli w Jezusa. Na przykład Dwunastu zostawiło wszystko, aby pójść za Nim. Jego Matka i różne inne święte kobiety wierzyły w Niego i wiernie za Nim podążały. Wydawało się jednak, że w rosnącym tłumie było wielu takich, którzy podawali w wątpliwość to, co mówił Jezus, i chcieli jakiegoś dowodu na to, kim On jest. Dlatego pragnęli znaku z nieba.
Znak z nieba byłby jakimś zewnętrznym, widocznym dowodem na to, kim jest Jezus. Co prawda Jezus dokonał już wielu cudów, ale najwyraźniej to nie wystarczało. Chcieli więcej — a to pragnienie jest wyraźną oznaką zatwardziałości serca i braku wiary. Jezus nie mógł więc i nie chciał dać im znaku, którego żądali.
Zamiast tego Jezus mówi, że jedynym znakiem, jaki otrzymają, jest znak Jonasza. Przypomnij sobie, że znak Jonasza nie był zbyt pociągający. Jonasz został wyrzucony za burtę łodzi i połknięty przez wieloryba, w którego wnętrzu przebywał przez trzy dni, zanim został wypluty na brzegach Niniwy.
Znak Jezusa miał być podobny. Miał On cierpieć z rąk przywódców religijnych i władz świeckich, zostać zabity i złożony w grobie. A potem, trzy dni później, miał zmartwychwstać. Jego zmartwychwstanie nie polegało jednak na tym, że wyszedł z grobu w promieniach światła na oczach wszystkich; przeciwnie, po zmartwychwstaniu ukazywał się tym, którzy już wcześniej dawali wyraz wierze i już wierzyli.
Płynie stąd dla nas nauka, że Bóg nie będzie nas przekonywał w sprawach wiary przez potężne, publiczne przejawy swojej wielkości, przypominające hollywoodzkie widowiska. Zamiast tego ofiarowany nam „znak” jest zaproszeniem, by umrzeć z Chrystusem, abyśmy mogli osobiście zacząć doświadczać nowego życia zmartwychwstania. Ten dar wiary jest wewnętrzny, a nie zewnętrzny i publiczny. Nasze umieranie dla grzechu jest czymś, co dokonuje się osobiście i w naszym wnętrzu, a nowe życie, które otrzymujemy, inni mogą dostrzec jedynie dzięki świadectwu naszego przemienionego życia.
Zastanów się dziś nad prawdziwym znakiem, który dał ci Bóg. Jeśli wydaje ci się, że wciąż czekasz na jakiś wyraźny znak od naszego Pana, nie czekaj dłużej. Spójrz na krucyfiks, zobacz cierpienie i śmierć Jezusa i zdecyduj się pójść za Nim, umierając dla wszelkiego grzechu i egoizmu. Umrzyj z Nim, wejdź z Nim do grobu i pozwól Mu w tym Wielkim Poście wyprowadzić cię z niego w wewnętrznym odnowieniu, aby ten jedyny znak z nieba mógł cię przemienić.
Mój ukrzyżowany Panie, wpatruję się w krucyfiks i widzę w Twojej śmierci największy akt miłości, jaki kiedykolwiek poznano. Udziel mi łaski, której potrzebuję, by pójść za Tobą do grobu, aby Twoja śmierć zatriumfowała nad moimi grzechami. Uwolnij mnie, drogi Panie, podczas wielkopostnej wędrówki, abym mógł w pełni uczestniczyć w Twoim nowym życiu zmartwychwstania. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania na dzień siódmy:
40 dni na pustyni & 40 dni pod krzyżem
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Święty dnia – Święty Piotr Damiani, biskup i doktor Kościoła
