5 sierpnia 2024
Poniedziałek XVIII tygodnia okresu zwykłego (lata B i C)
Czytania na dziś
Poświęcenie bazyliki Matki Bożej Większej — wspomnienie dowolne
Wziął pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dał je uczniom, a uczniowie dali je tłumom. Wszyscy jedli i nasycili się, a z pozostałych ułomków zebrano dwanaście pełnych wiklinowych koszy. Mateusz 14:19–20
Ważnym aspektem tego cudu, który łatwo przeoczyć, jest to, że Jezus rozmnożył chleby i ryby, posługując się swoimi uczniami. Uczynił to, zapraszając ich do pomocy w rozdawaniu chlebów i zbieraniu pozostałych ułomków. Ukazuje to, że Bóg często posługuje się nami jako pośrednikami swoich przeobfitych łask udzielanych innym. Choć Bóg mógłby wylewać swoje miłosierdzie bezpośrednio, najczęściej czyni to przez innych.
Rozważając ten cud, spróbuj zobaczyć siebie jako jednego z uczniów zaproszonych do rozdawania chleba ludziom. Gdyby przyszło ci być tam i odczuwać głód, a następnie otrzymać chleb, pojawiłaby się pokusa, by najpierw zjeść go samemu, zanim oddasz choć trochę innym. Jezus jednak dał chleb swoim głodnym uczniom z poleceniem, by najpierw rozdali go innym.
Czasami, gdy Bóg wzywa nas do przekazywania Jego miłosierdzia innym, stajemy się samolubni. Łatwo pomyśleć, że najpierw musimy zatroszczyć się o siebie i własne potrzeby. Błędnie sądzimy, że możemy okazywać miłosierdzie innym dopiero wtedy, gdy nasze potrzeby zostaną zaspokojone. Wyobraź sobie na przykład, że po otrzymaniu chleba od Jezusa uczniowie postanowiliby najpierw sami się nim posilić. Dopiero potem, gdyby coś zostało, mogliby dać to innym. Gdyby tak postąpili, nie doszłoby do tak obfitego rozmnożenia chlebów. Ostatecznie sami uczniowie otrzymali pokarm w przeobfitości — właśnie dlatego, że najpierw rozdali to, co otrzymali.
W sensie duchowym to samo dotyczy nas. Kiedy otrzymujemy duchowy pokarm od naszego Pana, naszą pierwszą myślą musi być przekazanie go dalej. Wszystko, co otrzymujemy od Boga, musimy przede wszystkim postrzegać jako sposobność do obdarowania innych tymi błogosławieństwami. Taka jest natura łaski. Na przykład, jeśli otrzymujemy w sercu poczucie pokoju lub radości, musimy uświadomić sobie, że ten pokój czy ta radość są darem, którym należy natychmiast obdarować innych. Jeśli otrzymujemy duchowe zrozumienie Pisma Świętego, zostaje nam ono dane przede wszystkim po to, by dzielić się nim z innymi. Każdy dar otrzymany od Boga musimy rozumieć jako dar udzielony nam po to, byśmy mogli od razu dzielić się nim z innymi. Dobra nowina jest taka, że gdy staramy się rozdawać to, co otrzymaliśmy, otrzymujemy jeszcze więcej i ostatecznie będziemy o wiele bogatsi.
Zastanów się dziś nad postępowaniem uczniów, którzy przyjmują ten pokarm od naszego Pana i natychmiast go rozdają. Zobacz siebie w tym cudzie, a w chlebie dostrzeż symbol każdej łaski, którą otrzymujesz od Boga. Co otrzymujesz, czym Bóg chce, abyś dzielił się z innymi? Czy są łaski, które otrzymujesz, a które samolubnie próbujesz zatrzymać dla siebie? Natura łaski polega na tym, że jest udzielana po to, by przekazywać ją innym. Staraj się tak postępować z każdym otrzymanym darem duchowym, a przekonasz się, że łaski pomnażają się do tego stopnia, iż otrzymujesz więcej, niż możesz sobie wyobrazić.
Najhojniejszy Panie, wylewasz swoją łaskę i miłosierdzie w przeobfitości. Gdy przyjmuję wszystko, czym mnie obdarzasz, proszę, napełnij moje serce hojnością, abym nigdy nie wahał się przekazywać Twojego miłosierdzia innym. Proszę, posługuj się mną jako swoim narzędziem, drogi Panie, abyś przeze mnie mógł obficie karmić innych. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Przeczytaj także – Rocznica poświęcenia bazyliki Matki Bożej Większej
