6 września 2024
Piątek XXII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Podobnie nikt nie wlewa młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie młode wino rozerwie bukłaki, samo się wyleje, a bukłaki ulegną zniszczeniu. Młode wino należy raczej wlewać do nowych bukłaków. Nikt też, kto pił stare wino, nie pragnie młodego, mówi bowiem: «Stare jest dobre»”. Łk 5:37–39
Ta krótka przypowieść pojawia się na początku publicznej działalności Jezusa. Właśnie powołał On celnika Lewiego, aby został jednym z Jego uczniów, a następnie Lewi zaprosił Jezusa na ucztę do swojego domu wraz z innymi celnikami i grzesznikami. Gdy uczeni w Piśmie i faryzeusze to zobaczyli, wyrazili sprzeciw i zakwestionowali postępowanie naszego Pana. W odpowiedzi Jezus opowiada tę przypowieść, aby wyjaśnić, że przyszedł wezwać wszystkich do zmiany i do doświadczenia nowej przemiany swojego życia.
„Młode wino”, o którym mowa w tej przypowieści, to łaska płynąca z Krzyża. Pamiętaj, że z Jego boku wypłynęły krew i woda, gdy wisiał na Krzyżu. Rozumiano to symbolicznie jako łaskę i miłosierdzie udzielone nam z Krzyża, przekazywane dziś przez sakramenty chrztu i Komunii Świętej. Chrzest przemienia nas w nowe stworzenie, a jako nowe stworzenie w Chrystusie musimy pragnąć młodego wina Najświętszej Eucharystii, aby nasz Pan codziennie nas przemieniał.
Wielu Ojców Kościoła wskazuje, że „stare wino”, które wielu woli, odnosi się do tych, którzy chcieli nadal żyć według starego Prawa. Dotyczy to zwłaszcza uczonych w Piśmie i faryzeuszów, do których Jezus kierował tę przypowieść. Jezus przynosił im nową naukę i przygotowywał ich na nową łaskę. Oni jednak ją odrzucili, woląc dotychczasowe życie.
Płynie stąd dla nas między innymi taka nauka: jeśli mamy przyjąć to młode wino Bożej łaski, musimy być gotowi i chętni porzucić dawnego siebie i stać się nowymi ludźmi. Zmiana bywa trudna. Nawet jako zewangelizowani chrześcijanie, którzy już żyją w łasce Chrystusa, będziemy nieustannie wzywani do coraz głębszej przemiany naszego życia. Zbyt często łatwo popadamy w samozadowolenie i zadowalamy się życiem, jakie prowadzimy. Kiedy tak się dzieje, utrudnia to naszemu Panu nieustanne wlewanie w nasze dusze młodego wina Jego łaski w przeobfitej mierze.
Jak radzisz sobie ze zmianami w życiu? Jeśli chcesz wzrastać w świętości, możesz mieć pewność, że zmiana jest jedyną stałą rzeczą w życiu. Każdego dnia musimy stawać się nowym stworzeniem: wzrastać, coraz pełniej się przemieniać, zmieniać swoje postępowanie, porzucać to, co stare, i przyjmować to, co zawsze nowe. Wymaga to pewnej odwagi, gdy stajemy wobec codziennej potrzeby poddawania się przemianie przez łaskę. Oznacza to codzienne umieranie dla dawnego siebie i codzienne stawanie się nowym stworzeniem w Bogu.
Zastanów się dziś nad odwagą, jakiej wymaga zmiana. Co w swoim życiu być może boisz się zmienić? Jakie „stare wino” wolisz od „młodego wina” Bożej łaski? Jakie dawne nawyki lub przywiązania nosisz w sobie, z których nasz Pan chce, byś zrezygnował? Z odwagą i ufnością staw czoła zmianom, których Bóg dla ciebie pragnie, a rzeczywiście coraz pełniej będziesz stawać się nowym stworzeniem w Chrystusie, zgodnie z twoim powołaniem.
Mój najmiłosierniejszy Panie, wiem, że wzywasz mnie do nieustannej przemiany mojego życia. Proszę, daj mi odwagę potrzebną, by zmierzyć się ze wszystkim, od czego muszę się w życiu uwolnić, i ze wszystkim, co przeszkadza mi stać się chwalebnym nowym stworzeniem, do czego mnie powołałeś. Wylej obficie swoją łaskę na moje życie, drogi Panie, czyniąc mnie Twoim nowym i chwalebnym stworzeniem w łasce. Jezu, ufam Tobie.
Modlitwy w intencji wyborów i narodu
Dziewięciotygodniowa nowenna od 3 września do 4 listopada
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
