Polski

Przezwyciężanie pochopnego osądzania

30 października 2026
Piątek XXX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Chrystus uzdrawiający chorych w świątyni, autor: Benjamin West

Wideo

W szabat Jezus wszedł do domu jednego z przywódców faryzeuszów, aby spożyć posiłek, a obecni tam ludzie uważnie Go obserwowali. Przed Nim znajdował się człowiek cierpiący na wodną puchlinę. Jezus odezwał się do uczonych w Prawie i faryzeuszów, pytając: „Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?”. Łukasz 14:1–3

Dziś możemy z łatwością i przekonaniem odpowiedzieć na pytanie Jezusa: „Tak, wolno uzdrawiać w szabat!”. Jednak uczeni w Prawie i faryzeusze nie potrafili lub nie chcieli odpowiedzieć na to pytanie. A kiedy Jezus uzdrowił w szabat człowieka z wodnej puchliny — schorzenia objawiającego się obrzękami spowodowanymi zatrzymywaniem płynów w organizmie — nadal milczeli.

Dlaczego milczeli w obliczu cudu? Najprawdopodobniej dlatego, że dopuścili się grzechu przeciwko ósmemu przykazaniu: pochopnego osądu. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia: „Staje się winnym pochopnego sądu, kto nawet milcząco uznaje za prawdziwą, bez dostatecznej podstawy, moralną wadę bliźniego” (KKK 2477). Dalej mówi: „W celu uniknięcia wydawania pochopnego sądu każdy powinien zatroszczyć się, by — w takiej mierze, w jakiej to możliwe — interpretować na korzyść bliźniego jego myśli, słowa i czyny” (KKK 2478).

Wydaje się, że przywódcy religijni obecni na tym posiłku z góry zakładali najgorsze. Uważnie obserwowali Jezusa, najwyraźniej próbując doszukać się w Nim winy. Taka postawa zatwardza serce i zaślepia je na prawdę, ponieważ jej punktem wyjścia jest założenie czyjejś winy. Choć być może nie popełniamy takich samych grzechów wynikających z legalizmu jak faryzeusze, zwłaszcza wobec Mesjasza, pochopne osądzanie innych jest powszechną wadą, którą wszyscy powinniśmy starać się przezwyciężać.

Pomyśl o swoich najbliższych i o osobach, z którymi regularnie się spotykasz. Czy z góry zakładasz najgorsze o niektórych ludziach? Być może ktoś cię zranił albo wielokrotnie zachowywał się w sposób, który cię dotyka. Kiedy tak się dzieje, łatwo jest trwać w urazie i zachowywać krytyczne nastawienie. Trudność związana z pochopnym osądem polega na tym, że może on wydawać się uzasadniony. Przekonujemy samych siebie, że na podstawie pewnych faktów wiemy, jaki jest dany człowiek. Takie rozumowanie jest jednak błędne.

Prawda jest taka, że każdy człowiek jest istotą głęboko złożoną. Tylko Bóg jest prosty — to znaczy, jak wyjaśnia św. Tomasz z Akwinu, jest niepodzielny, całkowicie spójny i zawsze działa z doskonałą miłością. My natomiast jesteśmy obciążeni dawnymi zranieniami, trudnościami emocjonalnymi i psychicznymi, przywiązaniem do grzechu oraz wewnętrznymi konfliktami, których często sami nie rozumiemy w pełni.

Ta rzeczywistość powinna skłaniać nas do wielkoduszności w myśleniu o innych. Jesteśmy wezwani, by „zatroszczyć się, by — w takiej mierze, w jakiej to możliwe — interpretować na korzyść [naszego] bliźniego jego myśli, słowa i czyny”. Wymaga to wielkiej miłości, zwłaszcza gdy doznaliśmy zranienia.

Jedną z najbardziej wyzwalających postaw, jakie możemy w sobie pielęgnować, aby przezwyciężyć pochopne osądzanie, jest przebaczenie. Przypomnij sobie piątą prośbę Modlitwy Pańskiej: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Nawet gdy ktoś zgrzeszył przeciwko nam lub wydaje się, że tak postąpił, nadal jesteśmy wezwani do przebaczenia i do tego, by nie żywić w sercu żadnej urazy wobec tego, kto nas zranił.

Duch całkowitego przebaczenia wykorzenia pochopne osądzanie. Musimy przypominać sobie, że rezygnacja z wszelkiego osądzania, zwłaszcza z osądów, które wydają się uzasadnione, jest czymś dobrym i świętym. Tylko Bóg jest Sędzią. Powstrzymując się od osądzania, nie usprawiedliwiamy cudzego grzechu; po prostu uznajemy, że osądzanie nie jest naszym zadaniem. Należy ono wyłącznie do Boga.

Zastanów się dziś, czy trwasz przy jakichś osądach dotyczących innych. Poproś naszego Pana, by uczynił twoje serce łagodniejszym, dał ci jasność spojrzenia i napełnił cię miłością potrzebną do tego, by widzieć innych tak, jak On ich widzi. Przebaczaj, okazuj miłosierdzie i powierz wszelki osąd Temu, który widzi doskonale. Przezwyciężenie tego grzechu służy nie tylko dobru osoby, przeciwko której grzeszymy, lecz także dobru naszej własnej duszy, ponieważ uwalnia nas, byśmy kochali tak, jak kocha Bóg.

Panie doskonałości, wielu przywódców religijnych Twoich czasów pochopnie Cię osądzało, mimo Twojej doskonałej niewinności i Boskiej miłości. Proszę, udziel mi łaski unikania tego grzechu w mojej relacji z Tobą i z innymi. Obym nigdy nie zakładał najgorszego, zwłaszcza gdy wydaje mi się, że nie słyszysz moich modlitw. Zamiast tego pomóż mi głębiej zaufać Twojej Boskiej woli. Obym zawsze szukał dobra w innych i natychmiast im przebaczał, ilekroć ktoś zgrzeszy przeciwko mnie. Jezu, ufam Tobie.

Subskrybuj nasz kanał na YouTube!
Otrzymuj powiadomienia o nowych treściach.

Październik jest miesiącem Różańca Świętego

Beatyfikacja męczenników z Georgii: 31 października 2026 r.
Georgia, USA

Więcej rozważań Ewangelii

Rozważania o Miłosierdziu Bożym

Święci i święta na dziś

Warianty czytań mszalnych