Polski

Pocieszanie zbolałego Serca Jezusa

29 października 2026
Czwartek XXX Tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Jezus zapłakał, James Tissot

Wideo

„Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani, ile razy pragnąłem zgromadzić twoje dzieci, jak kokosz gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wasz dom zostanie opuszczony. Lecz powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie.” Łukasz 13:34–35

W dzisiejszej Ewangelii Jezus ubolewa nad tragiczną historią Jerozolimy, naznaczoną prześladowaniem proroków posyłanych przez Boga, aby wzywali Jego lud do powrotu do wierności. Szczególnie wyróżnia się śmierć Zachariasza i Izajasza, ale szerszy sens tych słów wskazuje, że Jerozolima — miasto Świątyni i ośrodek kultu Bożego — często stawała się właśnie tym miejscem, w którym gwałtownie odrzucano Bożą prawdę. Ubolewając nad tym, Jezus objawia swoją głęboką miłość do swego ludu i zapowiada własną śmierć z jego rąk, która również miała nastąpić w Jerozolimie.

Warto zauważyć, że słowa Jezusa są przepełnione świętym smutkiem i współczuciem, ale także stanowczą jasnością. Choć wypowiada On słowa potępienia w formie prorockiego ostrzeżenia — że Świątynia zostanie ostatecznie zburzona, a miasto zdobyte przez Rzymian w 70 roku po Chrystusie — w Jego głosie słychać pełną miłości skargę, a nie pragnienie mściwego odwetu.

Pod wieloma względami skarga Jezusa jest skargą kochającego ojca opłakującego syna, który zszedł na złą drogę: „Ile razy pragnąłem zgromadzić twoje dzieci, jak kokosz gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła”. Zrozumienie tego współczucia w Jego Najświętszym Sercu jest dla nas szczególnie pomocne, gdy przyglądamy się własnym zmaganiom z grzechem. Choć Bóg jest doskonale sprawiedliwy, Jego wyroki płyną z Serca złamanego bólem, a nie skłonnego do przemocy.

Kiedy rozważasz swoje grzechy, przyglądaj się im w tym świetle. Zobacz Najświętsze Serce Jezusa przeszyte mieczem głębokiego smutku. Gdy do Niego wracamy, pocieszamy Go i łagodzimy Jego smutek. Choć sami z siebie nie możemy niczego dodać do wielkości i chwały Boga, możemy jednak napełnić Go radością, gdy się nawracamy i wytrwale staramy się przezwyciężać grzech w naszym życiu.

Dostrzeganie tej duchowej rzeczywistości jest najwyższą formą duchowego daru bojaźni Bożej. Ten dar Ducha Świętego przejawia się na dwa sposoby. Po pierwsze, bojaźń Boża zaczyna się od tego, co tradycyjnie nazywamy lękiem niewolniczym — to znaczy lękiem przed karą. Pomyśl znów o synu, który jest posłuszny ojcu, ponieważ boi się kary. To dobry początek, ale nie jest to ideał.

Idealną formą bojaźni Bożej jest bojaźń synowska — bojaźń kochającego syna lub córki. Taka bojaźń nie skłania do unikania grzechu z egoistycznych powodów, takich jak lęk przed karą. Prowadzi nas raczej do unikania grzechu dlatego, że dostrzegamy czułe współczucie w Najświętszym Sercu Jezusa i żywo uświadamiamy sobie smutek, jaki nasz grzech Mu sprawia. Co więcej, widzimy także radość, którą możemy Mu dać, pozostając wierni Jego woli. Nasza miłość do Niego staje się tak silna, że przynagla nas do czynienia wszystkiego, co w naszej mocy, aby sprawiać Mu radość. Jego radość staje się naszą, a my „boimy się” uczynić cokolwiek, co byłoby sprzeczne z tą radością.

Choć dar bojaźni Bożej przede wszystkim pobudza nas do pocieszania Serca Jezusa, uzdalnia nas także do okazywania Jego miłości innym. Gdy ten dar jest w nas żywy, patrzymy na ludzi wokół nas z takim samym współczuciem i czułością, jakie Jezus okazał Jerozolimie. Nie odbieramy ich grzechów jako osobistej urazy, lecz uczestniczymy w świętym smutku Serca Jezusa, tęskniąc za ich nawróceniem.

Rozważ dziś Najświętsze Serce Jezusa, który patrzy na ciebie z miłością pełną smutku. Usłysz, jak mówi: „Jakże często pragnąłem cię zgromadzić przy sobie”. Niech to zaproszenie poruszy cię do odwrócenia się od wszystkiego, co Go zasmuca, i do przylgnięcia do Niego z wiernością i miłością. Czyniąc to, spójrz także na obecnych w twoim życiu ludzi, którzy zmagają się z grzechem, i pozwól sobie odczuć tę samą tęsknotę za nimi, którą odczuwa Jezus. Bądź narzędziem Jego Najświętszego Serca wobec innych, a ostatecznie będziesz uczestniczyć w Jego radości.

Panie pełen najgłębszego współczucia, tęsknisz za swoimi dziećmi z najczulszą miłością, pragnąc, byśmy zwrócili się do Ciebie całym sercem. Proszę, napełnij mnie darem świętej bojaźni, abym ochoczo i całym sercem unikał wszystkiego, co Cię zasmuca. Uczyń mnie narzędziem Twojego Najświętszego Serca wobec innych, aby przeze mnie mogli odczuć i poznać Twoją pełną miłości troskę. Jezu, ufam Tobie.

Subskrybuj nasz kanał na YouTube!
Otrzymuj powiadomienia o nowych treściach.

Październik jest miesiącem Różańca Świętego

Więcej rozważań Ewangelii

Rozważania o Miłosierdziu Bożym

Święci i święta na dziś

Czytania mszalne do wyboru