Oktubre 25, 2021
Lunes ng Ikatatlumpung Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa Ngayon
Ngunit ang pinuno ng sinagoga, na nagalit dahil nagpagaling si Jesus sa Araw ng Pamamahinga, ay nagsabi sa mga tao, “May anim na araw upang magtrabaho. Sa mga araw na iyon kayo pumarito upang magpagaling, hindi sa Araw ng Pamamahinga.” Sumagot sa kanya ang Panginoon, “Mga mapagkunwari! Hindi ba kinakalagan ng bawat isa sa inyo ang kanyang baka o asno mula sa sabsaban sa Araw ng Pamamahinga at inilalabas upang painumin?” Lucas 13:14–15
Bakit kaya “nagalit” ang pinuno ng sinagoga dahil pinagaling ni Jesus ang isang babae sa Araw ng Pamamahinga? Labingwalong taon na siyang may kapansanan! Isipin mo, lalo na, ang kanyang pamilya. Nasaksihan nila ang napakaraming taon ng kanyang pagdurusa at nakibahagi sila rito sa pamamagitan ng matagal nilang pagdamay sa kanya. Kung naroon sila nang pagalingin siya ni Jesus sa Araw ng Pamamahinga, maiisip ba nila kaagad, “Bakit naglakas-loob si Jesus na pagalingin ang aming ina, asawa, o kapatid sa Araw ng Pamamahinga?” Siyempre hindi! Magagalak sila at mapupuno ng pagkamangha, pasasalamat, at maging ng mga luha. Ang likas na tugong ito ng kanyang pamilya sa pagkasaksi sa himalang ito ang tamang tugon. At, siyempre, ang tugon ng pinuno ng sinagoga ay lubhang lihis sa nararapat.
Bakit kaya gumawa ng gayon ang pinunong ito ng sinagoga? Bagaman siya at ang marami pang eskriba, Saduceo, Pariseo, at dalubhasa sa kautusan ay nakipagbuno sa inggit at pagpapaimbabaw, may iba namang tumutugon kung minsan na katulad ng pinunong ito ng sinagoga dahil sa ibang dahilan. Isa sa mga dahilang ito ang iskrupulosidad.
Ang iskrupulosidad ay ang pagkahilig na tingnan ang Diyos at ang Kanyang banal na kalooban sa pananaw ng legalismo. Ang “legalismo” ay hindi lamang pagiging tapat sa Kautusan ng Diyos, sapagkat mabuti ang gayong katapatan. Ang legalismo ay isang maling pagpapakahulugan sa Kautusan ng Diyos na nag-uudyok sa isang tao na higit na ituon ang pansin sa kanyang sarili kaysa sa Diyos. Ang taong may iskrupulosidad ay labis na nakatuon sa kanyang sarili. Mas inaalala niya ang kasalanan kaysa ang Diyos mismo. At bagaman napakahalagang maging mapagmatyag sa kasalanan, kapag ang takot na magkasala ay naging isang uri ng pagkahumaling, pinapalabo ng pagkahumaling na iyon ang dalisay na kalooban ng Diyos at iniiwan ang tao na may mabigat na pasanin at hindi na masayang maisabuhay ang tunay na kalooban ng Diyos.
Si Santa Teresa ng Lisieux ay isang santang hayagang nagbahagi ng kanyang pakikibaka sa iskrupulosidad sa kanyang sariling talambuhay. Tungkol sa pakikibakang ito, na tinawag niyang “labis na pagiging sensitibo,” sinabi niya, “Kailangang pagdaanan ng isang tao ang pagkamartir na ito upang maunawaan ito nang mabuti, at imposible para sa akin na maipahayag ang aking naranasan sa loob ng isa’t kalahating taon.” Gayunman, kalaunan ay naranasan niya ang tinawag niyang “ganap na pagbabalik-loob,” na nag-alis sa mabigat na pasanin ng labis na pagiging sensitibo. Bagaman pinahirapan siya ng labis na pagiging sensitibong ito sa iba’t ibang paraan, isa sa mga naging epekto nito sa kanya ay ang takot na maging ang ilan sa mga kaisipang basta na lamang pumapasok sa kanyang isip ay mga kasalanang mortal at na mahahatulan siya dahil sa mga ito.
Bagaman malamang na hindi nakikipagbuno ang pinuno ng sinagoga sa “labis na pagiging sensitibo” sa paraang katulad ng kay Santa Teresa, kumikilos siya nang may matinding iskrupulosidad na nag-udyok sa kanya na malupit na husgahan at hatulan ang ating Panginoon dahil sa mabuting ginawa Niya para sa babaeng ito na may kapansanan.
Pagnilayan mo ngayon ang anumang pagkahilig mong magpasan ng ganitong mabibigat na pasanin. Nababahala ka ba tungkol sa kasalanan nang walang makatwirang batayan? May mga pagkakataon bang labis kang nababagabag sa mga pagpapasya, sa takot na baka mali ang iyong mapili? Mas madalas mo bang iniisip ang iyong sarili kaysa sa Diyos at sa kapwa? Kung gayon, maaaring may dala ka ring katulad na mabigat na pasanin na nais alisin ng ating Panginoon. Ang paglilingkod sa Diyos at pagtupad sa Kanyang banal na kalooban ay dapat maging pinakamalalim na kagalakan ng ating buhay, hindi isang mabigat na pasanin. Kung mas nagiging pabigat sa iyo ang iyong pamumuhay bilang Kristiyano, alisin mo ang iyong tingin sa sarili at ibaling ito sa mahabaging Diyos. Tumakbo ka sa Kanya nang may lubos na pagtitiwala ng isang bata, gaya ng ginawa ni Santa Thérèse sa bandang huli, at hayaan mong mahalin mo Siya nang mas tunay, nang malaya sa mga pasaning dulot ng labis na pag-aalinlangan ng budhi at sa mga pasaning ipinapataw mo sa iyong sarili.
Mahabagin kong Panginoon, hangad Mong palayain ako sa lahat ng nagpapabigat sa akin. Hangad Mong bumaling ako sa Iyo nang may pagtitiwala ng isang bata. Palayain Mo po ako, mahal kong Panginoon, mula sa anumang paraan ng pagpapataw ko ng mga pasanin sa aking sarili dahil sa mga kaisipang hindi ko mabitiwan at mga pangambang walang makatwirang batayan. Nawa’y lagi kong maunawaan ang Iyong walang hanggang pagmamahal sa akin at lagi akong malaya at masayang lumakad sa Iyong mga landas. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay San Judas Tadeo
Para sa mga Sitwasyon at Kasong Tila Wala Nang Pag-asa
Maaaring dasalin anumang panahon ng taon, lalo na sa Oktubre 19–27
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
