Abril 11, 2024
Paggunita kay San Estanislao, Obispo at Martir
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Mga Pagbasa para sa Huwebes ng Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay
Minamahal ng Ama ang Anak at ipinagkaloob Niya sa Kanya ang lahat ng bagay. John 3:35
Kapansin-pansin na ang mga salita sa Ebanghelyo ngayon ay waring mula kay San Juan Bautista, sapagkat bahagi ang mga ito ng kanyang patotoo tungkol kay Jesus. Gayunman, ipinapalagay ng ilang tagapagpaliwanag na ang mga ito ay mga salitang talagang sinabi ni Jesus at isiningit dito ng Ebanghelista bilang pagpapatuloy ng patotoo ng Bautista, na iniuugnay ang mga ito kay San Juan. Sinuman ang talagang nagsabi ng mga salitang ito, ang pangungusap na sinipi sa itaas ay nagbibigay sa atin ng maraming mapagninilayan, sapagkat ipinauunawa nito sa atin ang mismong kahulugan at pagsasabuhay ng tunay na pag-ibig.
Ano ang pag-ibig? Isa ba itong damdamin? Isang emosyon? Isang udyok o pagnanais para sa isang bagay o isang tao? Mangyari pa, lubhang naiiba ang sekular na pag-unawa sa pag-ibig sa maka-Diyos na pag-unawa rito. Kadalasan, mas nakasentro sa sarili ang sekular na pananaw sa pag-ibig. Ang “mahalin” ang isang tao o bagay ay ang magnais na angkinin ang taong iyon o bagay na iyon. Ang “pag-ibig” sa sekular na pananaw ay nakatuon sa pagkaakit at pagnanais. Ngunit lubhang naiiba ang tunay na pag-ibig mula sa maka-Diyos na pananaw.
Dalawang bagay ang sinasabi sa atin ng pangungusap na sinipi sa itaas: Una, sinasabi sa atin na “Minamahal ng Ama ang Anak…” Ngunit pagkatapos ay binibigyan tayo ng kahulugan ng pag-ibig na iyon. Sinasabi sa atin na sa pagkakataong ito, ang pag-ibig ay nagbubunga ng pagkakaloob ng Ama ng “lahat ng bagay” sa Anak. Kapag pinag-isipan natin ang salitang “lahat” sa talatang ito, malinaw na maaari lamang itong tumukoy sa lubos na pagkakaloob ng Ama ng Kanyang sarili sa Anak. Sa buhay ng Ama, ang lahat ay nangangahulugan ng Kanyang mismong diwa, Kanyang pag-iral, Kanyang pagka-Persona, Kanyang buong banal na sarili. Hindi sinasabi ng Ama, “Nais Ko;” sa halip, sinasabi ng Ama, “Ipinagkakaloob Ko.” At tinatanggap ng Anak ang buong pagkatao ng Ama.
Bagaman malalim at mistikal ang mga pananalitang ito, nagiging lubhang praktikal ang mga ito para sa ating buhay kapag nauunawaan nating ang banal na pag-ibig ay hindi tungkol sa pagnanais, pagkuha, paghahangad, pagdama, at iba pa. Ang banal na pag-ibig ay tungkol sa pagbibigay. Tungkol ito sa pagkakaloob ng sarili sa iba. At hindi lamang ito tungkol sa pagbibigay ng bahagi ng iyong sarili, kundi sa pagkakaloob ng “lahat.”
Kung ipinagkaloob ng Ama ang lahat sa Anak, nangangahulugan ba itong wala nang natira sa Ama? Tiyak na hindi. Ang kagandahan ng likas na katangian ng banal na pag-ibig ay hindi ito nagwawakas kailanman. Habang higit na ipinagkakaloob ng isang tao ang kanyang sarili, lalo siyang nagkakaroon ng maibibigay. Kaya ang pagkakaloob ng buhay ng Ama sa Anak ay walang hanggan at magpasawalang-hanggan. Hindi tumitigil kailanman ang Ama sa pagkakaloob, at hindi tumitigil kailanman ang Anak sa pagtanggap. At habang higit na ipinagkakaloob ng Ama ang Kanyang sarili sa Anak, lalo Siyang nagiging mismong diwa ng pag-ibig.
Totoo rin ito sa ating buhay. Madali tayong mahulog sa bitag ng pag-iisip na dapat may hangganan lamang ang pag-ibig. Ngunit kung sisikapin nating tularan at makibahagi sa pag-ibig ng Ama para sa Anak, dapat din nating maunawaan na ang pag-ibig ay tungkol sa pagbibigay, hindi sa pagtanggap, at na ang pagbibigay na ito ay dapat maging pagkakaloob ng lahat, nang walang anumang ipinagkakait. Dapat nating ipagkaloob ang ating sarili sa kapwa nang hindi binibilang ang kapalit na sakripisyo at nang walang itinatangi.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong pananaw sa pag-ibig. Tingnan ito sa praktikal na paraan habang iniisip mo ang mga taong lalo kang tinatawag na mahalin nang may banal na pag-ibig. Nauunawaan mo ba ang iyong tungkuling lubusang ipagkaloob ang iyong sarili sa kanila? Natatanto mo ba na ang pagkakaloob ng iyong sarili ay hindi hahantong sa pagkawala ng iyong buhay kundi sa kaganapan nito? Pagnilayan ang banal na pag-ibig ng Ama para sa Anak, at gawin mo ngayon ang radikal at banal na pagpapasiyang magsikap na tularan at makibahagi sa pag-ibig na iyon.
Mapagmahal kong Panginoon, ipinagkaloob sa Iyo ng Ama ang lahat, at Ikaw naman ay nagkaloob ng lahat sa Ama. Ang pag-ibig na pinagsasaluhan Ninyo ay walang hanggan at walang katapusan, at umaapaw ito sa buhay ng lahat ng Iyong mga nilalang. Ilapit Mo ako sa banal na pag-ibig na iyon, mahal kong Panginoon, at tulungan Mo akong tularan at makibahagi sa Iyong pag-ibig sa pamamagitan ng lubusang pagkakaloob ng aking buhay sa kapwa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Panalangin sa Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay
Mga Pagninilay sa Banal na Kasulatan para sa Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay
Santo ng Araw – San Estanislao, Obispo at Martir
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Mga tampok na larawan sa itaas: Sancta Trinitas, mula sa flickr
