Mayo 5, 2024
Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay, Taon B
“Hindi Ko na kayo tinatawag na mga alipin, sapagkat hindi alam ng alipin ang ginagawa ng kanyang panginoon. Tinawag Ko kayong mga kaibigan, sapagkat sinabi Ko sa inyo ang lahat ng narinig Ko sa Aking Ama. Hindi kayo ang pumili sa Akin, kundi Ako ang pumili sa inyo at nagtalaga sa inyo upang humayo kayo at mamunga ng bungang mananatili, upang anuman ang hingin ninyo sa Ama sa Aking pangalan ay ipagkaloob Niya sa inyo. Ito ang iniuutos Ko sa inyo: magmahalan kayo.” John 15:15–17
Bago ang siping binanggit sa itaas, sinabi ni Hesus, “Kayo ay Aking mga kaibigan kung ginagawa ninyo ang iniuutos Ko sa inyo.” Iyan ba ang sukatan ng tunay na pagkakaibigan? Na ginagawa natin ang iniuutos sa atin ng ating kaibigan? Depende iyan sa kung sinong kaibigan ang tinutukoy natin.
Marami tayong ginagamit na larawan upang ilarawan ang Diyos. Tinatawag natin Siyang Ama, Tagapagligtas, Guro, Panginoon, Hari, Manunubos, Espiritu at Kaibigan. Pagdating sa Diyos bilang ating banal na Kaibigan, mahalagang maunawaan nang wasto ang kalikasan ng pagkakaibigang iyon. Ang pakikipagkaibigan ni Hesus ay hindi basta ginagawa tayong “magkakabarkada.” Ang pakikipagkaibigan sa ating Panginoon ay hindi katulad ng pagkakaibigan ng dalawang magkapantay. Siya ay Diyos. At dahil Siya ay Diyos, ang pakikipagkaibigan natin sa Kanya ay may natatanging mga katangiang wala sa ibang mga pagkakaibigan. Gayunman, wala nang hihigit pang kaibigan kaysa sa Panginoon mismo.
Sa ating mga tao, iba-iba ang pinagbabatayan ng ating mga pagkakaibigan. Maaaring may magkaparehong hilig ang dalawang tao at nasisiyahan silang gawin nang magkasama ang mga iyon. Maaaring marami nang masasayang sandaling pinagsamahan ang dalawang tao mula pa noong pagkabata. O maaaring magkasama nilang pinagdaanan ang isang paghihirap at ang karanasang iyon ang nagbuklod sa kanila. Ngunit ayon kay Santo Tomas de Aquino, ang pagkakaibigan sa pinakadalisay nitong anyo ay nakabatay sa iisang bagay lamang: karidad sa isa’t isa.
Ang karidad ay ang anyo ng pag-ibig na lubos na walang pagkamakasarili. Isa itong paraan ng pakikitungo sa iba kung saan ang tanging pinagtutuunan ng isang tao ay ang kabutihan ng kanyang kapwa. Hindi ito nakabatay sa pansariling kapakanan. Hindi ito usapin ng “ano ang mapapala ko rito?” Sa 1 Corinthians 13:4–8, ganito inilalarawan ni San Pablo ang pag-ibig na karidad: “Ang pag-ibig ay matiyaga, ang pag-ibig ay mabait. Hindi ito naiinggit, hindi nagyayabang, hindi nagmamataas, hindi magaspang ang asal, hindi naghahangad ng sariling kapakanan, hindi madaling magalit, hindi nagtatanim ng sama ng loob sa ginawang pananakit, hindi nagagalak sa masamang gawa kundi nagagalak sa katotohanan. Pinapasan nito ang lahat ng bagay, pinaniniwalaan ang lahat ng bagay, inaasahan ang lahat ng bagay, tinitiis ang lahat ng bagay. Ang pag-ibig ay hindi kailanman nagwawakas.” Hindi lamang ito ang kahulugan ng karidad; ito rin ang tanging pundasyon ng tunay na pagkakaibigan.
Kapag pinagnilayan mo ang lahat ng katangiang ito ng karidad, makikita mong ganito makitungo sa atin ang Diyos sa bawat pagkakataon. Dahil dito, iniaalok sa atin ng Diyos ang pinakadalisay na pagkakaibigang maaari nating maranasan. Ang lalim ng buklod ng pagkakaibigang nabubuo natin sa Kanya ay nakasalalay sa kung tinutugunan natin Siya nang may ganito ring mga katangian. Ngunit hindi lamang iyan. Kapag minamahal natin ang Diyos, dapat natin Siyang mahalin sa paraang angkop at naaayon sa kung Sino Siya. Halimbawa, kung nag-aalay tayo ng karidad sa Diyos, hinahangad nating tuparin lamang ang Kanyang mga naisin at magalak sa Katotohanan ng kung Sino Siya. Kaya ang karidad na iniaalay natin sa Diyos ay nasa anyo ng pagsamba. Siya ay Diyos at karapat-dapat sa pagsamba, adorasyon, pagsuko ng sarili, pagtitiwala at ganap na pagsunod. Kapag ang Diyos ang minamahal natin, ang mismong kalikasan ng Personang minamahal natin ang humihingi ng mga tugong ito.
Isang maganda at nakaaaliw na katotohanang dapat kilalanin tungkol sa ganitong uri ng pag-ibig na iniuukol sa Diyos ay na nagtatatag din ito ng tunay na pakikipagkaibigan sa Diyos. Kapag iniaalay natin ang ating pagsamba sa Diyos, nagiging handa tayong tumanggap ng mismong buhay ng Diyos bilang tugon. At ang pagbibigay ng ating sarili, kalakip ng pagtanggap sa buhay ng Diyos, ay nagtatatag ng isang buklod ng banal na pagkakaibigan na magbabago sa atin, magbubuklod sa atin sa Kanya, at maghahatid sa atin sa ganap na kaganapan. Ang pakikipagkaibigan sa Diyos ay ginagawa tayong kaisa Niya at binubuksan tayo upang tanggapin ang lahat ng ibinabahagi Niya sa atin—walang iba kundi ang Kanyang mismong Sarili.
Pagnilayan mo ngayon ang paanyaya ni Jesus sa iyo na pumasok sa isang tunay na pakikipagkaibigan sa Kanya. Nangangahulugan ito na ang Diyos ang nagiging sentro ng iyong buhay. Nangangahulugan ito na hinahangad mong ibigay ang iyong sarili, nang walang pagkamakasarili at walang itinitira, sa Kanya na karapat-dapat sa lahat ng iyong pag-ibig. Nangangahulugan ito na pinipili mong sumamba at tumalima nang ganap. Ang gantimpala ng gayong pag-ibig ay ang makapasok ka sa isang buklod na napakabanal, napakadalisay, at lubos na nagbibigay-kaganapan anupa’t binubuo ka nito, upang maging ikaw ang taong nilayon kang maging.
Aking Diyos at tunay na Kaibigan, iniaalok Mo sa akin ang lahat sa buhay. Iniaalok Mo sa akin ang Iyong ganap na pag-ibig, na ibinibigay nang lubusan at walang itinitira. Dalangin kong matumbasan ko ang lalim ng pag-ibig na iyan at maialay sa Iyo ang lahat ng nararapat sa Iyo. Iniaalay ko sa Iyo ang aking pag-ibig, pagsamba, at pagtalima, mahal kong Panginoon. Nawa’y ang pag-ibig nating ito sa isa’t isa ay bumuo ng isang buklod na hindi kailanman magwawakas. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Mga tampok na larawan sa itaas: Nagtuturo si Jesus Ni Jaroslav, mula sa Adobe Advertisement
