Setyembre 1, 2024
Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Nang magtipon sa paligid ni Jesus ang mga Pariseo at ilang eskribang dumating mula sa Jerusalem, napansin nilang kumakain ang ilan sa Kanyang mga alagad nang marumi, ibig sabihin, hindi naghugas, ang mga kamay. Marcos 7:1–2
Kayhangal naman ng pinagkaabalahan ng mga Pariseo at eskribang ito! Nasa harapan nila ang Anak ng Diyos, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan, isang taong ganap sa kabutihang-asal at dalisay sa kabutihan, ngunit ang tanging napansin nila ay hindi sinunod ng ilan sa mga alagad ni Jesus ang napakahigpit na turo kung paano dapat maghugas ng kamay bago kumain. Ang dahilan nito ay ang kanilang kapalaluan. Ang mga gurong ito ng Israel ay bumuo ng napakaraming detalyado at di-nasusulat na batas ng tao na itinuring nilang may kapantay na bisa at pananagutang sundin gaya ng Kautusan ni Moises na tinanggap nila mula sa Diyos. Ngunit ang mga tradisyong pantao ng mga eskriba at Pariseo ay hindi mula sa Diyos; ang mga ito ay isang kalipunan ng mga tuntuning nagmula sa kanilang pangangailangang gumanap bilang mga tagapagpaliwanag ng Kautusan, dahil sa pag-aakalang sila lamang ang matuwid. Kaya naman, sa tuwing may hindi sumusunod sa mga tradisyong itinuturo ng mga Pariseo at eskriba bilang dapat sundin, dinaramdam nila ito bilang personal na paglapastangan at tumutugon nang may paghatol.
Isang aral na matututuhan natin mula sa mga pinunong panrelihiyong ito ay hindi natin dapat kailanman ituring na personal na paglapastangan ang mga bagay-bagay. Sa katunayan, ang pagpapaubaya sa ating sarili na personal na masaktan dahil sa anumang bagay ay isang pagpapakita ng sarili nating kapalaluan. Kailangan nga nating malungkot dahil sa kasalanang nakikita natin, ngunit iba iyon sa pagpapaubaya sa ating sarili na personal na masaktan. Halimbawa, kahit na ang mismong Kautusan ng Diyos ang itinuturo natin at may tumanggi sa turong iyon, ang dapat nating tugon ay kalungkutan para sa taong iyon habang tinatanggihan natin ang kanyang kamalian.
Bilang tugon sa mga Pariseo at eskriba, sinipi ni Jesus ang sinabi ni Propeta Isaias: “Pinararangalan ako ng bayang ito sa kanilang mga labi, ngunit malayo sa akin ang kanilang mga puso; walang kabuluhan ang pagsamba nila sa akin, sapagkat itinuturo nila bilang mga doktrina ang mga utos ng tao” (Tingnan ang Isaias 29:13). Kapansin-pansing hindi talaga nakipagtalakayan sa kanila si Jesus tungkol dito upang ipagtanggol ang Kanyang sarili o ang Kanyang mga alagad sa kanilang paningin. Sa halip, sinaway Niya ang mga Pariseo at eskriba sa pangkalahatan upang tanggihan ang kanilang pamumuna bilang mali, at pagkatapos ay tumalikod Siya sa kanila at kinausap ang mga tao.
Lahat tayo ay makararanas paminsan-minsan ng di-makatarungang paghatol. Kung tayo ang nagkamali, dapat nating tanggapin ang paghatol na iyon na para bang mula ito sa Diyos at magsisi. Ngunit kung ang paghatol ay nagmumula sa nasaktang kapalaluan o kamalian ng isang tao, ipinakita na ni Jesus ang halimbawa kung paano tayo dapat tumugon. Ang pinakamainam na tugon ay tanggihan ang kanilang kamalian at pagkatapos ay tumangging makipagtalakayan pa tungkol dito. Kadalasan, kapag pinupuna tayo nang di-makatarungan, itinuturing din natin itong personal na paglapastangan. May hilig tayong gumanti at ipagtanggol ang ating sarili, sa pagsisikap na patunayang mali ang kausap natin. Ngunit kapag ginagawa natin iyon, malamang na kumikilos tayo udyok ng sarili nating nasaktang kapalaluan. Magbubunga ito ng galit at pagtatampo, at ng karanasan ng paniniil na ipinapataw sa atin ng masama. Ang halimbawang ipinakita ni Jesus ay tanggihan ang kasinungalingan at pagkatapos ay tumangging patulan pa ito. Ang dahilan nito ay ang di-makatarungang paghatol ay talagang binhi ng masama. Ang taong nagpapahayag nito ay kasangkapan lamang. Kaya sinasaway natin ang kasinungalingan ng masama at tumatangging makipaglaban nang personal sa taong nagpapahayag ng kasinungalingan. Ang paggawa nito ay nagpapalaya sa atin mula sa paniniil at nagbibigay-daan upang manatiling payapa ang ating mga puso, anuman ang ating tiisin.
Pagnilayan mo ngayon ang mga pagkakataong minasama mo ang mga sinabi sa isang pag-uusap at hinayaan mong manaig sa iyo ang galit, anupat naging mapagtanggol ka sa sarili o palatalo. Alamin mong tuwing nangyayari ito, isa itong pag-atake ng Masama na naghahangad na pahirapan ka. Huwag mong tanggapin ang gayong pang-aabuso. Ang gabay ng bawat isa sa atin ay ang kapayapaan at kagalakang nagmumula sa Espiritu Santo. Maging ang mga pinakadakilang martir ay nanatiling payapa at nakadama ng kagalakan sa gitna ng pag-uusig sa kanila. Pagnilayan mo ang mga pagkakataong hinayaan mong ligaligin ka ng Masama at manatiling balisa dahil sa iyong nasugatang pagmamataas. Huwag kang mahulog sa kaniyang bitag. Manangan ka sa katotohanan at manatiling payapa, at iyon na ang tanging pagtatanggol na kakailanganin mo.
Panginoon kong pinag-usig, tiniis Mo ang maraming pamumuna sa Iyong buhay, ngunit hindi Mo kailanman hinayaang agawin nito ang Iyong kapayapaan. Nanatili Kang lubos na matatag, tinatanggihan ang mga kasinungalingan at tinatalikuran ang mga ito. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang kailangan ko upang laging talikuran ang mga kasinungalingan ng Masama at makinig lamang sa Iyong malinaw at banayad na tinig. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
