ನವೆಂಬರ್ 10, 2021
ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಲದ ಮೂವತ್ತೆರಡನೇ ವಾರದ ಬುಧವಾರ
ಇಂದಿನ ವಾಚನಗಳು
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಲಿಯೋ, ಪೋಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಪಂಡಿತ—ಸ್ಮರಣೆ
ಯೇಸು ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ, “ಶುದ್ಧರಾದವರು ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಮಂದಿ ಎಲ್ಲಿ? ದೇವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಈ ಪರದೇಶಿಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದರು. ಅನಂತರ ಅವನಿಗೆ, “ಎದ್ದು ಹೋಗು; ನಿನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸವು ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆ” ಎಂದರು. ಲೂಕ 17:17–19
ಯೇಸುವಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳು ಯೇಸುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, “ಯೇಸುವೇ, ಗುರುವೇ! ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಯೆತೋರಿಸಿ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಆಗ ಯೇಸು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಈ ಗುಣಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ತಿರುಳು, ಗುಣಪಡಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಆ ಹತ್ತು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲಿದೆ.
ತನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಈ ಒಬ್ಬ ಕುಷ್ಠರೋಗಿ ಐದು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನೆಂದು ಈ ಸುವಾರ್ತೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದನು, ದೇವರನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಿದನು, ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದನು, ಯೇಸುವಿನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಸಾಕ್ಷಿ!
ಇದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ತಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆತ್ತವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ “ಧನ್ಯವಾದಗಳು” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ, ದೇವರ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದವುಗಳೆಂದು ನಾವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಭಾವಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಪಡೆಯುವ ಎಲ್ಲ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯಿಂದ ದೊರೆತ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದು ಕಾಣದೆ, ನಮಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದದ್ದೆಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಹಾಗಾದಾಗ, ಯೇಸುವಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ವಿಫಲರಾದ ಆ ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಮಂದಿಯಂತೆಯೇ ನಾವು ಆಗುತ್ತೇವೆ.
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ದೇವರಿಗೆ ಈ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ನಮ್ಮ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಲ್ಲ. ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ದೇವರೇ; ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ತುತಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ದೇವರಿಗೆ ಆಳವಾದ ಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ, ದೇವರಿಂದ ನಾವು ಪಡೆಯುವುದೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಾರ್ಜನೆಯಿಂದ ದೊರಕದ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂಬ ಈ ಸದ್ಗುಣ ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸಲಾರೆವು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಅರ್ಹರಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕರುಣೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಏಕೈಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೇ. ಆಳವಾದ ಕೃತಜ್ಞತೆ.
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ನಮಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕು. ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಾ, ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಬೇಕು. ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಮುಂದೆ, ಅವರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವೆರಗಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತು ನಾವು ಆಗಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ದೇವರ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಾರ್ಜನೆಯಿಂದ ದೊರಕದ, ನಮ್ಮ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಅನುಗ್ರಹದ ಕೊಡುಗೆ.
ಇಂದು, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಆಳವನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿ. ನೀವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅತಿಮುದ್ದಿನಿಂದ ಹಾಳಾದ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀರಾ, ಅಥವಾ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತೀರಾ? ಈ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಒಬ್ಬ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಧ್ಯಾನಿಸಿ. ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಉತ್ಕಟತೆಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಅವನ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೇ ಈ ಕಥೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಮಂದಿಗಿಂತಲೂ ಅವನು ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಗುಣಪಡಿಸುವಿಕೆಯು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಆ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವನ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿತು. ಗುಣಮುಖನಾದ ಈ ಒಬ್ಬ ಪವಿತ್ರ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಅರಸಿರಿ.
ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಭರಿತ ಪ್ರಭುವೇ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕರುಣೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಳವಾಗಿ ಸುರಿಸುತ್ತೀರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸದಾ ತಿಳಿದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ. ಆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಪಡೆಯುವಾಗ, ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ, ಹೀಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಇಂದಿನ ಸಂತರು – ಮಹಾ ಸಂತ ಲಿಯೋ, ಪೋಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತ
