मराठी

ख्रिस्ताला इतरांपर्यंत नेणे

सोमवार, 21 डिसेंबर 2020
आगमनकाळातील वारदिवस
आजची वाचने

संत पीटर कॅनिसियस, धर्मगुरू व चर्चचे धर्मपंडित—ऐच्छिक स्मृतिदिन

त्या दिवसांत मरिया निघाली आणि घाईघाईने यहूदाच्या डोंगराळ प्रदेशातील एका नगरात गेली. तेथे तिने जखऱ्याच्या घरात प्रवेश केला आणि एलिझाबेथला अभिवादन केले.   लूक 1:39–40

आज आपल्यासमोर मरियेने एलिझाबेथला दिलेल्या भेटीचा गौरवशाली प्रसंग उलगडतो. मरिया सुमारे दोन महिन्यांची गरोदर होती. आपली चुलत बहीण एलिझाबेथ महिन्याभरात बाळाला जन्म देणार होती, म्हणून तिच्यासोबत राहण्यासाठी मरिया तिच्याकडे गेली. मरियेच्या या कृतीतून एलिझाबेथविषयीचे तिचे कौटुंबिक प्रेम दिसून येते. त्याबद्दल पुष्कळ काही सांगता येईल, पण आपले लक्ष लगेच मरियेच्या गर्भातील त्या अमोल बालकाकडे वळते.

तो प्रसंग डोळ्यांसमोर आणा. मरिया नुकताच सुमारे 100 मैलांचा प्रवास करून आली होती. ती बहुधा खूप थकली असावी. अखेर मुक्कामी पोहोचल्यावर प्रवास संपल्याचा दिलासा आणि आनंद तिला वाटला असेल. पण त्याच क्षणी एलिझाबेथ असे काही प्रेरणादायी बोलते की मरिया मातेसह तिथे उपस्थित असलेल्या सर्वांचा आनंद आणखी वाढतो. एलिझाबेथ म्हणते, “कारण तुझ्या अभिवादनाचा स्वर माझ्या कानावर पडताच माझ्या गर्भातील बाळाने आनंदाने उडी मारली” (लूक 1:44). पुन्हा एकदा तो प्रसंग डोळ्यांसमोर आणा. एलिझाबेथच्या गर्भातील त्या चिमुकल्या बाळाला, म्हणजे बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाला, प्रभूची उपस्थिती लगेच जाणवली आणि त्याने आनंदाने उडी मारली. एलिझाबेथलाही आपल्या गर्भात वाढणाऱ्या बाळाचा आनंद लगेच जाणवला. प्रवास संपल्यामुळे मरिया आधीच आनंदात होती. एलिझाबेथने तिला हे सांगताच तिचा आनंद आणखी वाढला: आपल्या गर्भात असलेल्या जगाच्या तारणाऱ्याला आपण एलिझाबेथ आणि योहान यांच्याकडे घेऊन आलो आहोत, याची तिला जाणीव झाली.

जीवनात सर्वांत महत्त्वाचे काय आहे, याबद्दल हा प्रसंग आपल्याला बरेच काही शिकवतो. होय, प्रेमाने इतरांच्या मदतीला जाणे महत्त्वाचे आहे. आपल्या नातेवाइकांना आणि मित्रांना आपली सर्वाधिक गरज असते, तेव्हा त्यांची काळजी घेणे महत्त्वाचे आहे. इतरांच्या भल्यासाठी आपला वेळ आणि शक्ती खर्च करणे महत्त्वाचे आहे, कारण अशा नम्र सेवेतून आपण देवाचे प्रेम नक्कीच इतरांपर्यंत पोहोचवतो. पण सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे आपण स्वतः येशू ख्रिस्तालाच इतरांपर्यंत नेले पाहिजे. गरोदरपणात मदत करण्यासाठी मरिया आली, हे एलिझाबेथच्या आनंदाचे मुख्य कारण नव्हते. उलट, मरियेने आपल्या गर्भात असलेल्या येशूला, म्हणजेच एलिझाबेथच्या प्रभूला, तिच्याकडे आणले, म्हणून तिला इतका आनंद झाला.

आपल्या धन्य मरिया मातेने ज्या रीतीने ख्रिस्ताला आणले, त्या रीतीने आपण त्याला आणत नाही. तरीही ख्रिस्ताला इतरांपर्यंत नेणे हे आपल्या जीवनाचे मुख्य ध्येय असले पाहिजे. प्रथम, आपल्या प्रभूविषयीचे प्रेम आणि भक्ती इतकी खोल असली पाहिजे की तो खरोखर आपल्यामध्ये वास करील. मग आपल्यामध्ये वास करणाऱ्या प्रभूला आपण इतरांपर्यंत नेले पाहिजे. निःसंशय, दुसऱ्या व्यक्तीसाठी आपण करू शकणारी ही सर्वांत मोठी प्रेमाची कृती आहे.

आपल्या धन्य मरिया मातेप्रमाणे प्रभूला आपल्यामध्ये वास करण्यासाठी आमंत्रण देणे हे आपले ध्येय आहे. तसेच, आपल्यामध्ये वास करणाऱ्या प्रभूला इतरांपर्यंत नेणे हे आपले ख्रिस्ती कर्तव्य आहे. आज या दोन्ही गोष्टींवर चिंतन करा. तुमच्यामध्ये वास करणाऱ्या ख्रिस्ताची भेट इतरांना होते, तेव्हा त्यांना आनंद होतो का? तुमच्या जीवनात त्याची उपस्थिती त्यांना जाणवते का? त्या जाणिवेला ते कृतज्ञतेने प्रतिसाद देतात का? त्यांचा प्रतिसाद काहीही असो, अंतःकरणातील नितांत प्रेमाने ख्रिस्ताला इतरांपर्यंत नेण्याच्या या पवित्र पाचारणाला स्वतःला वाहून घ्या.

हे प्रभू, कृपा करून माझ्यामध्ये वास कर. ये आणि तुझ्या पवित्र उपस्थितीने माझे रूपांतर कर. तू माझ्याकडे येतोस, तेव्हा तुझ्या दैवी उपस्थितीचा संदेशवाहक होण्यास मला मदत कर. तुझ्या उपस्थितीचा आनंद इतरांनाही अनुभवता यावा म्हणून तुला त्यांच्यापर्यंत नेण्यास मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, मला तुझे निर्मळ साधन बनव आणि दररोज मला भेटणाऱ्या प्रत्येकाला प्रेरणा देण्यासाठी माझा उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

आगमनकाळ आणि नाताळासाठीचे आमचे साहित्य पाहा!

पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

आगमनकाळातील ‘हे’ प्रतिगीते
17–23 डिसेंबर

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सर्व संत / सण

आजचे संत – संत पीटर कॅनिसियस, याजक आणि धर्माचार्य

मिस्साच्या वाचनांचे पर्याय

वरील चित्र: ‘मरियेची एलिझाबेथला भेट’ — दोमेनिको घिरलांदायो