१० एप्रिल २०२५
प्रायश्चित्तकाळातील पाचव्या आठवड्याचा गुरुवार
आजची वाचने
जेम्स टिसो, सार्वजनिक मालकीची कलाकृती, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
येशू त्यांना म्हणाला, “आमेन, आमेन, मी तुम्हांला सांगतो, अब्राहाम अस्तित्वात येण्यापूर्वी, मी आहे.” तेव्हा त्यांनी त्याच्यावर फेकण्यासाठी दगड उचलले; पण येशू लपला आणि मंदिराच्या परिसरातून बाहेर गेला. योहान 8:58–59
जळत्या झुडपात मोशेला देवाची भेट झाली, तेव्हा देवाने आपले नाव प्रकट केले: ‘मी आहे.’ कॅथलिक चर्चची धर्मशिक्षणसंहिता शिकवते की, देवाने आपले नाव अशा रीतीने प्रकट करणे म्हणजे “एकाच वेळी नाव उघड करणे आणि जणू नाव सांगण्यास नकार देणेही आहे.” यातून व्यक्त होते की देव “आपल्याला जे काही समजू शकते किंवा सांगता येते, त्या सर्वांच्या अनंत पलीकडे आहे.” तो “गुप्त देव” आहे. पण तो “स्वतःहून माणसांच्या जवळ येणारा देव”ही आहे; आपल्या जीवनाच्या प्रत्येक क्षणी तो आपल्या जवळ येतो. (पाहा कॅथलिक चर्चची धर्मशिक्षणसंहिता, परिच्छेद 206.)
आजच्या शुभवर्तमानात येशू प्रकट करतो की तो स्वतःच हा गुप्त देव आहे. तो सांगतो की तो एकटाच आपल्या पित्याला ओळखतो आणि पिता त्याचा गौरव करतो, कारण तोच तो महान ‘मी आहे.’ त्या काळच्या लोकांना हे प्रकटीकरण धक्कादायक वाटले, निदान ज्यांना हे सत्य श्रद्धेने समजून घेता आले नाही त्यांना तरी. पण ते गूढ नाव आपल्याला देवाचे स्वरूपच उलगडून दाखवत नाही, तर या अनंत, गुप्त, परमश्रेष्ठ आणि गौरवशाली देवाशी आपण कसे नाते ठेवावे, हेही दाखवते.
आपली ओळख प्रकट करताना येशूने असे म्हटले नाही की, “अब्राहाम अस्तित्वात येण्यापूर्वी मी होतो.” तो म्हणतो, “मी आहे.” यातून केवळ एवढेच कळत नाही की येशू अब्राहामाच्या आधी अस्तित्वात होता, तर त्याचे अस्तित्व काळाच्या सर्व मर्यादांपलीकडे आहे, हेही कळते. तो सदैव आणि सर्वत्र ‘आहे.’ काहींना हा विचार फार तात्त्विक वाटेल, तरी तो समजून घेणे दोन कारणांनी महत्त्वाचे आहे. पहिले म्हणजे, यामुळे देवाची आपल्याला अधिक सखोल ओळख होते. दुसरे म्हणजे, देवाशी आपण रोज कसे नाते ठेवावे, हे यातून आपल्याला समजते.
देव भूतकाळाचा देव नाही. तो भविष्यकाळाचा देव नाही. तो वर्तमान क्षणाचा देव आहे. देवाशी नाते जोडायचे असेल, तर त्याची भेट आपल्याला केवळ वर्तमान क्षणातच होऊ शकते, हे आपण जाणले पाहिजे. असे म्हणता येईल की तो इथेच आणि आत्ताच आहे. म्हणून आपण त्याला इथेच, आत्ताच, याच क्षणी शोधले पाहिजे.
कधी कधी आपले मन भूतकाळातच रेंगाळते. भूतकाळातील अनुभवांचा आपल्यावर आज जो काही चांगला किंवा वाईट परिणाम होत आहे, त्याकडे आपण लक्ष दिले पाहिजे. त्यासाठी आजच देवाची उपचार करणारी कृपा मागावी आणि त्याच्या विपुल दयेत भूतकाळ विरून जाऊ द्यावा. तर कधी आपण जणू भविष्यकाळातच जगू लागतो आणि पुढे काय होईल या विचाराने अस्वस्थ होतो. पण देव भविष्यकाळात वास करत नाही, कारण त्याच्यासाठी सर्व काळ इथेच आणि आत्ताच आहे. म्हणून भविष्याची चिंता करत बसू नये, त्याबद्दल अस्वस्थ होऊ नये किंवा ते आत्ताच जगण्याचा प्रयत्न करू नये. आपल्या हाती फक्त हा वर्तमान क्षण आहे आणि याच क्षणी देव आपल्याला भेटायला येतो. तो इथेच आहे; आपणही आज त्याच्याकडे आणि त्याच्या कृपेकडे वळून त्याला इथेच भेटले पाहिजे.
आपल्या प्रभूने प्रकट केलेल्या या गहन आणि गूढ सत्यावर आज चिंतन करा. तोच तो महान ‘मी आहे,’ या त्याच्या ओळखीचा विचार करा. त्या नावावर मनन करा. त्याचा अर्थ चिंतनात उलगडू द्या. केवळ याच वर्तमान क्षणी त्याला भेटण्याचे आमंत्रण येशू या नावातून तुम्हांला देत आहे, हे ओळखा. याच क्षणात जगा. भूतकाळ निघून गेला आहे; भविष्यकाळ अजून आलेला नाही. देव जिथे आहे तिथे, म्हणजे इथेच आणि आत्ताच जगा, कारण इथेच तुम्हांला आपल्या प्रभूची भेट होईल.
हे माझ्या प्रभू, तूच तो महान ‘मी आहे.’ तू काळाच्या सर्व मर्यादांपलीकडे आहेस. आज तुला भेटायला, भूतकाळ सोडून द्यायला, भविष्याची आशेने वाट पाहायला आणि केवळ याच क्षणी तुझ्यासोबत जगायला मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, इथे तुझी भेट घेताना, पूर्ण मनाने तुझ्यावर प्रेम करायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
बत्तिसावा दिवस – ध्यानचिंतन:
वाळवंटातील 40 दिवस & क्रूसाजवळचे 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी उपयुक्त साहित्य
प्रायश्चित्तकाळासाठी पवित्र शास्त्रावर आधारित चिंतने




