१६ जुलै २०२५
सामान्य काळातील पंधराव्या आठवड्याचा बुधवार
आजची वाचने
कार्मेल पर्वताची आमची माता — ऐच्छिक स्मरणदिन
जेम्स टिसो, सार्वजनिक मालकीची कलाकृती, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
त्या वेळी येशू उद्गारला, “हे पित्या, स्वर्ग आणि पृथ्वीच्या प्रभू, मी तुझी स्तुती करतो, कारण या गोष्टी तू ज्ञानी आणि विद्वान लोकांपासून लपवून ठेवल्यास, पण बालकांसारख्या निरागस लोकांना त्या प्रकट केल्यास.” मत्तय 11:25
हा उतारा त्याच्या अगोदरच्या उताऱ्याच्या अगदी विरुद्ध आहे. त्या उताऱ्यात, कोराझिन, बेथसैदा आणि कफर्णहूम येथील लोकांनी पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्यास आणि येशूवर श्रद्धा ठेवण्यास नकार दिल्याबद्दल येशूने त्यांना फटकारले. त्यांना फटकारताच येशूने स्वर्गाकडे दृष्टी लावली आणि स्वर्गराज्याची गुप्त रहस्ये “बालकांसारख्या” लोकांना प्रकट केल्याबद्दल पित्याची स्तुती केली.
निर्मळ आणि बालकासारख्या श्रद्धेला असलेल्या सर्वांत मोठ्या धोक्यांपैकी एक म्हणजे बुद्धीचा अहंकार. स्वतःला “ज्ञानी आणि विद्वान” समजणाऱ्या लोकांना जीवनात निष्कर्ष काढताना आणि आपली मते ठरवताना केवळ स्वतःच्या तर्कबुद्धीवर अवलंबून राहण्याचा मोह अनेकदा होतो. अडचण अशी आहे की आपल्या श्रद्धेतील गोष्टी पूर्णपणे तर्कसंगत असल्या, तरी त्या केवळ मानवी तर्कबुद्धीने गाठता येणाऱ्या निष्कर्षांच्या पलीकडे आहेत. आपल्या स्वतःच्या बळावर आपण देवाला जाणू शकत नाही. त्यासाठी आपल्याला श्रद्धेची देणगी हवी. या देणगीची सुरुवात देव आपल्याशी साधत असलेल्या आध्यात्मिक संवादाने होते. त्या संवादातून देव स्वतः कोण आहे आणि सत्य काय आहे, हे आपल्याला प्रकट करतो. केवळ बालकांसारखी, म्हणजे नम्र माणसेच, देवाचा हा संवाद ऐकू शकतात आणि त्याला प्रतिसाद देऊ शकतात.
या उताऱ्यातून आपल्याला हेही दिसते की अशी नम्र श्रद्धा पाहून येशूला मनापासून आनंद होतो. अशी श्रद्धा दिसून आल्याबद्दल तो स्वर्गातील पित्याची “स्तुती” करतो, कारण या श्रद्धेचा उगम पित्यामध्ये आहे, हे त्याला माहीत आहे.
आपली वृत्ती ज्ञानी आणि विद्वान लोकांसारखी आहे की बालकांसारखी आहे, याचे तुम्ही नियमितपणे चिंतन करणे महत्त्वाचे आहे. देव हे अनंत आणि आपल्या आकलनापलीकडचे रहस्य असले, तरी त्याला जाणून घेणे आवश्यक आहे. देवाने स्वतःला आपल्यासमोर प्रकट केले, तरच आपण त्याला ओळखू शकतो. आणि आपण नम्र व बालकांसारखे राहिलो, तरच देव स्वतःला आपल्यासमोर प्रकट करील.
आपल्यामध्ये बालकासारखी श्रद्धा रुजत असताना, येशूने आपल्या अनुयायांच्या जीवनात श्रद्धा पाहून जशी पित्याची स्तुती केली, तशीच आपणही केली पाहिजे. श्रद्धेच्या देणगीतून मिळालेली देवाची ही निर्मळ ओळख ज्यांच्या जीवनात स्पष्टपणे दिसते, त्यांच्याकडे आपणही लक्ष दिले पाहिजे. ही श्रद्धा त्यांच्या जीवनात प्रत्यक्ष दिसते तेव्हा आपण आनंद मानून पित्याची स्तुती केली पाहिजे. इतरांच्या जीवनात जिवंत श्रद्धा दिसते तेव्हाच नव्हे, तर आपल्या स्वतःच्या आत्म्यात श्रद्धेची देणगी वाढताना दिसते तेव्हाही आपण पित्याची स्तुती केली पाहिजे. देव आपल्या अंतर्यामात जे कार्य करतो, त्याविषयी आपण मनात पवित्र विस्मय जपला पाहिजे आणि त्या अनुभवात आनंद मानला पाहिजे.
आपल्या अनुयायांच्या हृदयात जन्मलेली श्रद्धा पाहून येशू पित्याची स्तुती करतो, यावर आज चिंतन करा. येशू तुमच्याकडे पाहतो तेव्हा तो काय करतो? तो तुम्हाला फटकारतो का? की तुमच्यात जे दिसते ते पाहून त्याचे पवित्र हृदय आनंदित होते आणि तो पित्याची स्तुती करतो? स्वतःला इतके नम्र करा की देवाला खरोखर ओळखणाऱ्या आणि त्याच्यावर प्रेम करणाऱ्या बालकांसारख्या लोकांमध्ये तुमचीही गणना होईल. अशा रीतीने ख्रिस्ताच्या हृदयाला आनंद द्या.
हे माझ्या आनंदित प्रभू, प्रत्येक मानवी हृदयात तुझी कृपा कशी कार्य करते, याकडे तुझे लक्ष असते. पित्याची वाणी तुझ्या लेकरांशी बोलत आहे, हे पाहून तुला आनंद होतो. हे प्रिय प्रभू, माझे हृदय तुझ्या आनंदाचे आणि तू स्वर्गातील पित्याला अर्पण करीत असलेल्या स्तुतीचे कारण ठरो, अशी मी प्रार्थना करतो. कृपया माझ्याशी बोल आणि संपूर्ण अंतःकरणाने श्रद्धा ठेवण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – कार्मेल पर्वताची आमची माता
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन


