३० सप्टेंबर २०२५
संत जेरोम, धर्मगुरू आणि ख्रिस्तसभेचे धर्मपंडित यांचे स्मरण
आजची वाचने
सामान्य काळातील सव्विसाव्या आठवड्याच्या मंगळवारची वाचने
झाँ-लेओं झेरोम, सार्वजनिक मालकीतील कलाकृती, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
येशूला वर घेतले जाण्याची वेळ पूर्ण झाली, तेव्हा त्याने यरुशलेमला जाण्याचा दृढ निश्चय केला आणि आपल्यापुढे काही निरोप्यांना पाठवले. लूक 9:51–52
आपले आगामी दुःखसहन, मरण आणि पुनरुत्थान यांविषयी येशूने शिष्यांना सांगितल्यानंतर थोड्याच वेळात, त्याने “यरुशलेमला जाण्याचा दृढ निश्चय केला,” असे आपण वाचतो. या छोट्याशा वाक्यात चिंतन करण्यासारखे बरेच काही आहे.
सर्वप्रथम, यरुशलेममध्ये मंदिर होते. जुन्या कराराच्या काळात तेथे दिले जाणारे पशुबळी हे पुढे अर्पण होणाऱ्या एकमेव आणि अंतिम बलिदानाचे पूर्वचिन्ह होते. येशू देवाचा कोकरा म्हणून या जगात आला; आपल्या पापांसाठी त्याचे बलिदान होणार होते. या जगातील आपल्या जीवनाचा शेवट कसा होणार आहे आणि त्यासाठी आपल्याला किती दुःख सहन करावे लागेल, हे त्याला माहीत होते. त्याला आपल्या आगामी दुःखसहनाची असलेली ही जाणीव म्हणजे आजच्या उताऱ्याची मूलभूत पार्श्वभूमी आहे.
येशूचे दुःखसहन आणि मरण जवळ येत असताना, स्वतःचे प्राण अर्पण करून पित्याची इच्छा पूर्ण करण्याचा त्याच्या मानवी इच्छाशक्तीतील निर्धार अधिकाधिक दृढ होत गेला. अर्थात, येशूने पित्याची इच्छा नेहमीच पूर्ण केली; पण मानवी पातळीवर त्याचा निर्धार हळूहळू अधिक स्पष्टपणे दिसू लागला. अशा रीतीने प्रकट होत गेलेला विशिष्ट मानवी सद्गुण म्हणजे धैर्य. पित्याच्या इच्छेप्रमाणे जगण्यासाठी त्याग करावा लागतो, तेव्हा ती इच्छा स्वीकारण्याचे अलौकिक सामर्थ्य म्हणजे आध्यात्मिक धैर्य. आपल्या पतित मानवी स्वभावामुळे त्याग टाळण्याकडे आपला कल असतो. संघर्ष आणि दुःख टाळून जीवनात सोपा मार्ग निवडण्याचा आपण अनेकदा प्रयत्न करतो. त्यामुळे पुढे येणाऱ्या दुःखाला सामोरे जाण्याची वेळ आली की भीतीला बळी पडण्याचा मोह होतो; आणि त्या भीतीवर मात करण्यासाठी धैर्य लागते. येशूचे दुःखसहन जवळ येत गेले, तसा भीतीला बळी पडण्याचा मोह अधिक तीव्र झाला आणि त्यामुळे त्याचे परिपूर्ण धैर्य अधिक स्पष्टपणे दिसून आले. लक्षात घ्या की, आपल्या प्राणांचे बलिदान देण्यासाठी यरुशलेमला जाण्याचे येशूने केवळ ठरवले नाही, तर तसे करण्याचा त्याने “दृढ निश्चय केला.” त्याचा निर्धार ढळला नाही; पित्याच्या इच्छेविषयी त्याच्या मनात शंका नव्हती, संकोच नव्हता, भीती नव्हती. स्वतःचे बलिदान देणारे त्याचे परिपूर्ण प्रेम हळूहळू सर्वांना दिसू लागले.
यरुशलेमला जाण्याचा येशूने दृढ निश्चय करण्याचे आणखी एक कारण म्हणजे आपल्या प्रेमाची साक्ष शिष्यांना देणे. त्यांनाही धैर्याची गरज होती. यरुशलेममध्ये पुढे काय घडणार आहे हे येशूच्या तोंडून ऐकताना आणि त्याचा अढळ निर्धार पाहताना, शिष्यांनाही धीर मिळाला आणि भीतीला बळी पडण्याच्या मोहावर मात करण्याचे बळ मिळाले. अर्थात, त्यांच्या जीवनात हा सद्गुण नंतरच पूर्णत्वाला गेला, जेव्हा त्यांनीही आपल्या प्रभूच्या पावलांवर पाऊल ठेवून विश्वासाची साक्ष देत आपले प्राण अर्पण केले.
आज तुमच्या स्वतःच्या जीवनात कशामुळे भीती आणि चिंता निर्माण होते, यावर चिंतन करा. ते दुःख तुमच्याच कृतीमुळे उद्भवले असेल, तर परिस्थिती सुधारण्याचा प्रयत्न करा. पण ते दुःख असा क्रूस असेल, जो प्रेमाने स्वीकारण्यास आपला प्रभू तुम्हाला बोलावत आहे, तर तो त्यागभावनेने आणि दृढ निर्धाराने स्वीकारा. जीवनात तुम्हाला दिलेल्या क्रूसाच्या भाराने खचून जाऊ नका. जे क्रूस स्वीकारण्यास आपल्याला बोलावले जाते, त्या प्रत्येक क्रूसाचे रूपांतर कृपेत होऊ शकते. स्वतःचे बलिदान देणाऱ्या प्रभूच्या प्रेमाचे अनुकरण करण्याचा प्रयत्न करताना, तुमच्यात धैर्य वाढू द्या आणि त्याच्या साक्षीतून प्रेरणा घ्या.
हे माझ्या धैर्यवान प्रभू, तू मोठ्या धैर्याने, सामर्थ्याने, समर्पणभावाने आणि आशेने आपल्या दुःखाला सामोरा गेलास. आपले दुःख स्वेच्छेने स्वीकारण्याचे मोल तू जाणलेस आणि आपल्या आत्म्याचे सर्व सामर्थ्य लावून तो स्वीकार केलास. हे प्रिय प्रभू, माझ्या जीवनात जो क्रूस स्वीकारण्यास मला बोलावले आहे, त्या क्रूसाच्या दिशेने वाटचाल करण्याचा दृढ निश्चय मीही करावा, यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे. माझा क्रूस स्वेच्छेने स्वीकारल्याने मी तुझ्याशी अधिक पूर्णपणे एकरूप होऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत जेरोम, याजक व धर्माचार्य — स्मृतिदिन
लिझियेच्या संत थेरेझची नोवेना – लहान फूल
नववा दिवस – 30 सप्टेंबर
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




