24 नोव्हेंबर 2025
संत आंद्रे डुंग-लाक, धर्मगुरू, आणि त्यांचे सहकारी हुतात्मे यांचा स्मृतिदिन
आजची वाचने
सामान्य काळातील चौतिसाव्या आठवड्याच्या सोमवारची वाचने
तिच्याकडे जे काही होते ते सर्व तिने दिले — कलाकृती: लॉरेन्स ओपी, परवाना: CC BY-NC-ND 2.0.
“मी तुम्हाला खरे सांगतो, या गरीब विधवेने इतर सर्वांपेक्षा जास्त दान दिले; कारण त्या सर्वांनी आपल्या गरजेपेक्षा अधिक असलेल्या संपत्तीतून अर्पण केले, पण तिने आपल्या गरिबीतही उदरनिर्वाहासाठी जे काही होते ते सर्व अर्पण केले.” लूक 21:3–4
आपण सर्वांनी स्वतःला त्या गरीब विधवेच्या जागी पाहिले पाहिजे आणि आपल्याकडे ‘उदरनिर्वाहासाठी आहे ते सर्व’ ख्रिस्ताला अर्पण केले पाहिजे. आपल्याकडे जे काही आहे ते देवाची देणगी आहे. त्यागभावनेने ते सर्व आपण आपली भेट म्हणून देवाला परत अर्पण केले पाहिजे. या गरीब विधवेने अर्पण केलेली दोन छोटी नाणी फारच कमी किमतीची होती. खरे तर, तुम्ही जगातील सर्वांत श्रीमंत व्यक्ती असलात आणि तुमच्याकडे असलेले सर्व काही देवाला दिलेत, तरी आपल्या प्रभूने आपल्याला दिलेल्या देणगीपुढे तुमचे अर्पण अगदीच फिके पडेल. देवाची कृपा आणि त्याचे राज्य यांच्या विशालतेपुढे आपण सगळेच गरीब आहोत. आपल्यापैकी कोणीही जास्तीत जास्त जे अर्पण करू शकतो, त्याचे प्रतीक ही दोन छोटी नाणी आहेत.
स्वतःच्या जीवनाकडे पाहताना स्वतःला विचारा: आपल्या प्रभूच्या गौरवासाठी आणि त्याच्या सेवेसाठी तुमच्याकडे असलेले सर्व काही द्यायला तुम्ही कितपत तयार आहात? आपले संपूर्ण जीवन ‘यज्ञार्पण’ म्हणून देणे, हेच आपल्या प्रभूला देण्यास योग्य असे एकमेव ‘अर्पण’ आहे, आणि त्यासाठीच आपल्याला बोलावले आहे. ज्यांच्याकडे या जगातील धनसंपत्ती विपुल आहे, त्यांना हे आध्यात्मिक सत्य स्वीकारणे फार कठीण जाते. भौतिक संपत्तीमुळे आरामात जगणे सोपे होते. पैशाने आधुनिक सुखसोयी, करमणूक, मौजमजा, लौकिक सुरक्षितता आणि या जगात मिळणाऱ्या इतर अनेक गोष्टी मिळू शकतात. पण पैशाने जीवनातील परिपूर्णतेचा अनुभव विकत घेता येत नाही. पैसा आपल्याला खऱ्या अर्थाने समाधान देऊ शकत नाही. म्हणूनच अतिशय ऐषआरामात जगणारे अनेक लोक खऱ्या अर्थाने आनंदी नसतात.
आनंद त्यागात सापडतो. विशेषतः तो त्यागमय प्रेमात सापडतो. अशा प्रेमाने आपण जे काही आहोत आणि आपल्याकडे जे काही आहे, ते सर्व केवळ देवाच्या गौरवासाठी आणि त्याचे राज्य वाढावे म्हणून समर्पित करतो. दुर्दैवाने, ज्यांच्याकडे या जगातील धनसंपत्ती भरपूर आहे, त्यांना सहज वाटू शकते की आपल्या संपत्तीचा काही भाग, उदाहरणार्थ दशांश, अर्पण केला की उरलेले धन आपल्या मर्जीनुसार ठेवायला व वापरायला आपण मोकळे आहोत. पण तसे नाही. स्वतःला पूर्णपणे देवाला आणि त्याच्या सेवेला वाहून घेणे म्हणजे आपला सगळा पैसा चर्चला दान केला पाहिजे असे नाही. मात्र आपल्याकडे जे काही आहे ते सर्व देवाला अर्पण केले पाहिजे. अनेक जण दररोज असे सर्वस्व अर्पण करतात, तेव्हा देव त्यांना आपली भौतिक साधनसंपत्ती कुटुंबाच्या संगोपनासाठी, मूलभूत गरजा भागवण्यासाठी आणि प्रसंगी जीवनातील काही सुखसोयींचा आनंद घेण्यासाठीही वापरण्याची दिशा दाखवतो. पण खरा प्रश्न हा आहे: तुमच्याकडे जे काही आहे आणि तुम्ही जे काही आहात, ते सर्व देवाचे आहे आणि ते त्याच्या गौरवासाठी व त्याची इच्छा पूर्ण होण्यासाठी वापरायचे आहे, या जाणिवेने तुम्ही खरोखर जगता का?
आज या गरीब विधवेवर चिंतन करा. तिच्याकडे फार थोडे होते, हाच तिच्यासाठी मोठा आशीर्वाद होता. त्यामुळे पैसा आणि इतर भौतिक संपत्ती यांच्यात तिचे मन न गुंतणे तिला सोपे गेले. त्या अनासक्तीतून तिने सर्व काही देवाला अर्पण केले. तिने सर्व काही त्याच्यावर सोपवले. येशूने हे पाहिले आणि तिची प्रशंसा केली. आपला प्रभू तुमच्याकडे आणि तुम्ही त्याला केलेल्या तुमच्या जीवनाच्या अर्पणाकडे कसा पाहतो, यावर चिंतन करा. तुम्ही आपल्या जीवनातले काही प्रभूला देण्याचे टाळत असाल, तर या गरीब विधवेच्या साक्षीतून प्रेरणा घ्या आणि देवाच्या पवित्र इच्छेनुसार दररोज सर्व काही त्याच्या सेवेसाठी समर्पित करा.
हे संपन्न प्रभू, जीवनात खरे मोल आहे ते केवळ तुझ्या संपत्तीला. ज्यांनी तुला आपले सर्वस्व दिले आहे, त्यांना तू अनंतकाळच्या तारणाचे धन आणि असंख्य इतर कृपा बहाल करतोस. हे प्रिय प्रभू, मी माझे जीवन तुला अर्पण करतो. माझ्याकडे जे काही आहे आणि मी जे काही आहे, ते सर्व मी तुला देतो. माझ्या जीवनाचे हे अर्पण स्वीकार आणि तुझ्या पवित्र इच्छेनुसार माझा उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत आंद्रे डुंग-लाक, धर्मगुरू, आणि त्यांचे सहकारी हुतात्मे
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




