23 नोव्हेंबर 2026
सामान्य काळातील चौतिसाव्या आठवड्याचा सोमवार
आजची वाचने
संत क्लेमेंट पहिले, पोप व रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मृतिदिन
संत कोलंबान, मठाधिपती — ऐच्छिक स्मृतिदिन
धन्य मिगेल अगुस्तीन प्रो, याजक व रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मृतिदिन (अमेरिका)
विधवेचे अल्प दान पाहणारे येशू — शिळाछाप चित्र
येशूने वर पाहिले तेव्हा काही श्रीमंत लोक मंदिराच्या दानपेटीत आपले दान टाकत असल्याचे त्यांना दिसले. एका गरीब विधवेने त्यात दोन छोटी नाणी टाकली, हेही त्यांनी पाहिले. ते म्हणाले, “मी तुम्हांला खरे सांगतो, या गरीब विधवेने इतर सर्वांपेक्षा अधिक दिले. त्या सर्वांनी आपल्याकडे आवश्यकतेपेक्षा अधिक असलेल्या संपत्तीतून दान दिले; पण हिने आपल्या गरिबीतून उदरनिर्वाहासाठी असलेले सर्वस्व अर्पण केले.” लूक 21:1–4
उपासना वर्षाच्या या शेवटच्या आठवड्यात ख्रिस्तसभा आपले लक्ष येशूच्या पृथ्वीवरील सेवाकार्याच्या शेवटच्या आठवड्याकडे वेधते. त्या पवित्र दिवसांत येशू रात्री जैतून डोंगरावर घालवत आणि दिवसा मंदिराच्या प्रांगणांत उपदेश करत. पुढे काय घडणार आहे, याची त्यांचे ऐकणाऱ्यांना कल्पनाही नव्हती. पण येशूंना ते माहीत होते. म्हणूनच या शेवटच्या आठवड्यातील त्यांच्या शब्दांना आणि कृतींना विशेष महत्त्व आहे, आणि त्यांतून तातडीची जाणीवही होते.
आजच्या शुभवर्तमानात येशू मंदिराच्या दानपेटीत दान टाकणाऱ्या लोकांकडे शांतपणे पाहतात. काही श्रीमंत लोक मोठमोठ्या रकमा देतात. पण मंदिरातील एका दानपेटीत दोन छोटी नाणी टाकणाऱ्या गरीब विधवेकडे त्यांचे लक्ष जाते आणि ते तिची प्रशंसा करतात. तिचे दान रकमेने लहान होते, पण त्याचे मोल मोठे होते: “हिने आपल्या गरिबीतून उदरनिर्वाहासाठी असलेले सर्वस्व अर्पण केले.”
उदारता आणि देवाला शरण जाणे यांचे खरे मर्म तिच्या कृतीतून दिसते. तिने आपल्याकडचे उरलेसुरले दिले नाही; तिने सर्वस्व दिले. तिच्या या सर्वस्वदानात ख्रिस्ताच्या परिपूर्ण बलिदानाची पूर्वझलक दिसते. लवकरच ख्रिस्त आपल्या तारणासाठी केवळ काहीतरी नव्हे, तर सर्वस्व अर्पण करणार होते.
ही घटना ज्या वेळी घडते, ती वेळ महत्त्वाची आहे. येशू वधस्तंभावर स्वतःचे अर्पण करणार असतात, त्याच्या अगदी आधी ही घटना घडते. आपल्यापैकी प्रत्येकाची मनोवृत्ती कशी असावी, याचे प्रभावी चित्र देव या विधवेच्या कृतीतून आपल्यासमोर ठेवतो. आपल्याजवळची साधनसंपत्ती, आपला वेळ किंवा आपले गुण यांचा केवळ काही भाग त्याला नको आहे. त्याला सर्वस्व हवे आहे. का? कारण आपल्याकडे जे काही आहे ते आधीपासूनच त्याच्याकडून आले आहे आणि त्याच्यामध्येच त्याला त्याचे खरे ध्येय सापडते.
ज्यांच्याजवळ पुष्कळ आहे, त्यांच्यासाठी हे सत्य विशेष आव्हानात्मक आहे. आपली मालमत्ता, आपण मिळवलेले यश, आपले स्थान, सुखसोयी किंवा अगदी आपली नाती यांत आपले मन गुंतलेले असते, तेव्हा हे सर्व देवाच्या काळजीवर सोपवायला आपण अनेकदा कचरतो. पण ही आसक्ती आपल्यावर आध्यात्मिक ओझे बनते आणि आपल्याला स्वतःचे संपूर्ण अर्पण करण्यापासून रोखते. “आपल्याजवळ जे काही आहे त्या सर्वांचा त्याग जो करत नाही, तो माझा शिष्य होऊ शकत नाही” (लूक 14:33).
मग या जीवनात तुम्ही सर्वांत जास्त काय जपता: कुटुंब, मैत्रीची नाती, कारकीर्द, आर्थिक सुरक्षितता, घर, आरोग्य की वैयक्तिक आवडी? या सगळ्या गोष्टी खरोखरच मोलाच्या असू शकतात, विशेषतः कुटुंब. तरी त्यांच्याकडे आपण नेहमी ख्रिस्ताने प्रेमापोटी केलेल्या आपल्या सर्वस्वाच्या त्यागाच्या प्रकाशात पाहिले पाहिजे. या गोष्टींतील आपल्या गुंतवणुकीची कसोटी वधस्तंभ असला पाहिजे.
येशूंचे आपल्या कुटुंबावर, मित्रांवर आणि शिष्यांवर प्रेम होते. एकत्र जेवण्यात आणि साध्यासुध्या सुखांत मिळणारा जीवनाचा आनंद त्यांनी नक्कीच अनुभवला. तरीही या जगातल्या कोणत्याही गोष्टीत त्यांचे मन इतके गुंतले नव्हते की वधस्तंभावर सर्वस्व अर्पण करण्याच्या पित्याच्या इच्छेपासून ती त्यांना परावृत्त करू शकेल. त्या विधवेच्या नम्र कृतीत येशूंच्या दैवी उदारतेचे प्रतिबिंब दिसते.
ती आपल्यासाठीही एक आदर्श आहे. तिच्या दानात नव्या व शाश्वत मंदिराची, म्हणजेच ख्रिस्ताच्या गूढ शरीराची, पूर्वझलक दिसते. तिच्याप्रमाणे आपणही आपली नाती, वेळ, संपत्ती, आनंद, दुःख आणि अगदी आपल्या यातनाही देवाला अर्पण करतो, तेव्हा ही अर्पणे त्या आध्यात्मिक खजिन्याचा भाग बनतात, जो ख्रिस्ताच्या शरीराला आधार देतो आणि त्याची उभारणी करतो. अशा रीतीने आपण ख्रिस्ताचे केवळ अनुकरण करत नाही, तर त्यांच्या तारणकार्याचे सहभागीही होतो.
आज तुम्ही काय अर्पण करायचे बाकी ठेवले आहे, यावर चिंतन करा. भावनिकदृष्ट्या, आध्यात्मिकदृष्ट्या किंवा व्यवहारात तुम्ही कशाला धरून बसला आहात? त्यावरची पकड सोडून ते पित्याच्या हाती सोपवण्याची कृपा प्रभूकडे मागा. प्रेमाने केलेले कोणतेही अर्पण, मग ते कितीही लहान किंवा मोठे असो, कधीच वाया जात नाही, असा विश्वास ठेवा. अशा उदारतेतून देव नवे मंदिर, म्हणजेच आपली ख्रिस्तसभा, उभारतो आणि आपली हृदये त्याच्या गौरवाचे निवासस्थान बनवतो.
हे माझ्या बलिदानी प्रभू, माझ्यावरच्या प्रेमापोटी तू सर्वस्व दिलेस. त्याला प्रतिसाद म्हणून मलाही माझे सर्वस्व अर्पण करायला मदत कर. माझी संपत्ती, माझी नाती, माझा वेळ, मला लाभलेली वरदाने, इतकेच नव्हे तर माझ्या भीती आणि जखमाही स्वीकार. यातले काहीही मी स्वतःसाठी राखून ठेवू नये. माझ्या आसक्ती शुद्ध कर, म्हणजे विश्वासाने आणि प्रेमाने मी त्या तुला अर्पण करू शकेन. माझे जीवन तुझ्या दृष्टीने पवित्र आणि तुला आवडणारे जिवंत बलिदान ठरो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत –
संत क्लेमेंट पहिले, पोप व रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मृतिदिन
संत कोलंबान, मठाधिपती — ऐच्छिक स्मृतिदिन
धन्य मिगेल अगुस्तीन प्रो, याजक व रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मृतिदिन (अमेरिका)
आगमनकाळातील प्रार्थना आणि चिंतन
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




