6 जानेवारी 2026
प्रभुप्रकटीकरणानंतरचा मंगळवार
आजची वाचने
संत आंद्रे बेसेट, धर्मबंधू — अमेरिकेतील ऐच्छिक स्मृतिदिन
NT084. येशू 5000 जणांना भोजन देतो — निर्माते: pcstratman, परवाना: CC BY-SA 2.0
ख्रिस्त जनसमुदायाला भोजन देतो — निर्माते: लॉरेन्स ओ.पी., परवाना: CC BY-NC-ND 2.0.
आता बराच उशीर झाला होता. त्याचे शिष्य त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “ही निर्जन जागा आहे आणि आता फार उशीर झाला आहे. लोकांना निरोप द्या, म्हणजे ते आसपासच्या शेतांवर आणि गावांत जाऊन स्वतःसाठी काहीतरी खायला विकत घेतील.” मार्क 6:35–36
व्यवहारबुद्धीने वागणे, वास्तवाचे भान ठेवणे आणि परिस्थितीला अनुरूप उपाय शोधणे यात शहाणपण आहे. पण ख्रिस्ताच्या दैवी कार्यात सहभागी होण्याच्या आपल्या पाचारणाचा विचार करता, व्यावहारिक दृष्टिकोन कधीकधी अडथळा ठरू शकतो. आजचे शुभवर्तमान हे सत्य प्रभावीपणे दाखवते.
या उताऱ्याच्या सुरुवातीलाच ख्रिस्ताचे करुणामय हृदय दिसून येते. आध्यात्मिक भूक असलेला तो विशाल जनसमुदाय त्याने पाहिला. ती माणसे “मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखी” होती. मेंढपाळ नसला की मेंढरे दिशाहीन भटकतात आणि अनेकदा सर्वांत हिरव्यागार कुरणांपर्यंत पोहोचत नाहीत. येशूला त्यांची करुणा आली आणि त्यांना “अनेक गोष्टी” शिकवून त्याने आपल्या कळपाचे पोषण केले.
मग एक परीक्षा आली. ती जनसमुदायाची नव्हे, तर मुख्यतः येशूच्या प्रेषितांची होती. आपले कार्य पुढे चालू ठेवण्यासाठी येशू त्यांना घडवत होता. पुढे प्रेषितांनी ख्रिस्तसभेचे पहिले बिशप म्हणून येशूच्या कार्यात सहभाग घेतला. आपल्यापैकी प्रत्येकालाही आपापल्या परीने त्याच्या कार्यात सहभागी होण्याचे पाचारण आहे. म्हणून येशूने आपल्या प्रेषितांची घेतलेली परीक्षा आज आपल्यालाही तितकीच लागू होते.
लोकांना खाण्याची सोय करता यावी म्हणून त्यांना निरोप द्यावा, असे प्रेषितांनी सुचवले. पण येशूने त्यांना अनपेक्षित आणि आव्हान देणारी आज्ञा केली: “तुम्हीच त्यांना काहीतरी खायला द्या.” हीच परीक्षा होती. हजारो लोकांना खाऊ घालण्याइतकी साधने त्यांच्याकडे नाहीत, हे येशूला चांगलेच माहीत होते. तरीही त्यांचा विश्वास कृतीत उतरावा म्हणून त्याने त्यांच्यासमोर हे आव्हान ठेवले. स्वतः काही करण्याऐवजी किंवा त्याच्यावर भरवसा ठेवून त्याच्याकडे वळण्याऐवजी, त्यांनी मानवी हिशेब मांडला आणि शंका व्यक्त केली. आपल्याकडचे थोडेसे अन्न—पाच भाकऱ्या आणि दोन मासे—त्यांनी त्याच्यासमोर ठेवले, तेव्हाच येशूने चमत्कार केला. मानवी साधने जिथे संपतात, तिथे दैवी सामर्थ्याचे कार्य सुरू होते, हे त्याने त्यांना दाखवले. त्या प्रसंगातून प्रेषितांना उमगले की ख्रिस्ताच्या कार्यातील त्यांचा सहभाग त्यांच्याकडे किती साधने आहेत यावर नव्हे, तर त्याची आज्ञा पाळणे, त्याच्यावर भरवसा ठेवणे आणि त्याच्या कृपेला सहकार्य करणे यांवर अवलंबून असेल.
ही परीक्षा तुमच्या जीवनाला कशी लागू होते, याचा विचार करा. आधी त्या जनसमुदायाकडे पाहा. “मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखी” माणसे तुमच्या ओळखीत आहेत का? कोण दिशाहीन भटकत आहे, कोण शोधात आहे आणि कोण भुकेले आहे? गरीब आणि निराधार लोकांपैकी काहींना खरोखरच पोटभर अन्न मिळत नाही. इतर काही जण भौतिकदृष्ट्या संपन्न असतील, पण आध्यात्मिकदृष्ट्या उपाशी असतील. गरज शारीरिक असो किंवा आध्यात्मिक, ती ज्यांना आहे त्यांना ओळखणे ही आपल्या “परीक्षेची” पहिली पायरी आहे.
इतरांच्या गरजा आपल्या लक्षात आल्या की, त्या पूर्ण करण्यासाठी आपला प्रभू आपल्याद्वारे कसे कार्य करू इच्छितो, याचा आपण विचार केला पाहिजे. इथे व्यवहारबुद्धीची सांगड अलौकिक विवेकबुद्धीशी घालावी लागते. दुसऱ्याची गरज पाहून “मी फारसे काही करू शकत नाही,” असे वाटणे साहजिक आहे. खरेच, केवळ स्वतःच्या बळावर इतरांना ज्याची खरोखर गरज आहे ते देणे आपल्या आवाक्याबाहेर आहे. पण ख्रिस्ताच्या अलौकिक सामर्थ्यावर भरवसा ठेवून आपल्याकडे जे थोडे आहे ते आपण त्याला अर्पण करतो, तेव्हा तो त्या छोट्याशा अर्पणाचे रूपांतर विपुल आशीर्वादांच्या स्रोतात करतो. आपल्या “पाच भाकऱ्या आणि दोन मासे” म्हणजे आपल्याकडे जे आहे ते देण्याची आपली तयारी. देवाच्या कृपेने त्यातून असंख्य लोकांची भूक भागू शकते, याची आपल्याला जाणीव असते.
आज शुभवर्तमानातील या उताऱ्यावर चिंतन करताना, आपण त्या बारा प्रेषितांसोबत उभे आहोत अशी कल्पना करा. देवाने तुमच्या जीवनात आणलेल्या भुकेल्या आणि दिशाहीन भटकणाऱ्या लोकांचा विचार करा. त्यांना ओळखताना, तुमच्याकडे जे काही आहे आणि तुम्ही जे काही आहात, ते सर्व देवाला अर्पण करा. तो तुमच्याद्वारे कार्य करू इच्छितो, असा भरवसा ठेवा. अशा दृढ श्रद्धेने केलेल्या तुमच्या नम्र अर्पणातून देव काय साधू शकतो, हे पाहून तुम्ही थक्क व्हाल.
हे माझी काळजी वाहणाऱ्या प्रभू, तुझी करुणा अथांग आहे आणि तुझी कृपा सर्वसमर्थ आहे. माझ्याद्वारे ज्यांच्यावर तू प्रेम करू इच्छितोस, त्यांना मला ओळखता यावे म्हणून मला तुझ्यासारखे हृदय दे. मला धैर्य आणि श्रद्धा दे, म्हणजे मी माझे जीवन—मी जे काही आहे आणि माझ्याकडे जे काही आहे ते सर्व—तुला अर्पण करू शकेन आणि तू माझ्याद्वारे भरभरून आशीर्वाद देऊ शकशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत आंद्रे बेसेट, धर्मबंधू




