मराठी

तुझ्या आत्म्यात तो वाढला पाहिजे

10 जानेवारी 2026
प्रभुप्रकटीकरणानंतरचा शनिवार
आजची वाचने

संत योहान बाप्तिस्ताच्या जीवनावरील चित्रमालिकेचा चित्रकार, RiminiDaderot, CC0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत

व्हिडिओ

“गुरुजी, यार्देनच्या पलीकडे जो तुमच्याबरोबर होता आणि ज्याच्याविषयी तुम्ही साक्ष दिली, पाहा, तो इथे बाप्तिस्मा देत आहे आणि सगळे जण त्याच्याकडे जात आहेत.” योहानाने उत्तर दिले, “स्वर्गातून जे दिले जाते, त्याशिवाय कोणालाही काही मिळू शकत नाही. ‘मी ख्रिस्त नाही, पण मला त्याच्याआधी पाठवण्यात आले आहे,’ असे मी म्हटले होते, याची साक्ष तुम्ही स्वतः देऊ शकता. वधू ज्याची आहे, तोच वर आहे. वराचा सखा उभा राहून त्याचा आवाज ऐकण्याची वाट पाहतो आणि वराचा आवाज ऐकून त्याला फार आनंद होतो. तसाच माझा आनंद आता पूर्ण झाला आहे. तो वाढला पाहिजे; मी कमी झाले पाहिजे.” योहान 3:26–30

योहान बाप्तिस्ताच्या शब्दांत नम्रता आणि सत्य भरून राहिले आहे. तो प्रसंग डोळ्यांसमोर आणा. योहानाचे बरेच अनुयायी झाले होते. त्याचे सेवाकार्य बहरत होते आणि पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा घेण्यासाठी अनेक जण त्याच्याकडे येत होते. मग अचानक येशू आला आणि त्याच्याभोवती त्याचे स्वतःचे अनुयायी जमू लागले. त्यांच्यात योहानाचे काही शिष्यही होते.

येशूचे सेवाकार्य वाढू लागले, तेव्हा मानवी दुर्बलतेमुळे आणि पापामुळे योहानाजवळ राहिलेल्या काही शिष्यांच्या मनात हेवा आणि मत्सर निर्माण झाला. येशूचे यश आपल्या यशापेक्षा मोठे आहे असे त्यांना वाटले. त्यामुळे येशू आणि त्याच्या शिष्यांकडे जे होते ते आपल्यालाही असावे, असे त्यांना वाटू लागले आणि स्वतःच्या परिस्थितीबद्दल ते असमाधानी झाले. योहानाचे सेवाकार्य ओसरत असल्याचे त्यांना वाटत होते; त्यात आपले स्थान गमवावे लागेल या शक्यतेनेही त्यांच्या मनात मत्सर निर्माण झाला.

पण योहानाच्या मनात हेवा किंवा मत्सर नव्हता. येशूच्या आगमनाने त्याला फार आनंद झाला, कारण लोकांना येशूकडे नेणे हाच आपल्या सेवाकार्याचा एकमेव हेतू आहे, हे त्याला ठाऊक होते. येशूचे सेवाकार्य सुरू होऊन वाढावे म्हणून योहानाचे सेवाकार्य संपले; आणि त्याच्या संपण्यातच त्याची पूर्तता होती. त्याने आपल्या शिष्यांना सांगितलेले शेवटचे शब्द आपल्या मनात आणि अंतःकरणात सतत घुमत राहिले पाहिजेत: “तो वाढला पाहिजे; मी कमी झाले पाहिजे.”

आपल्या जीवनातील प्रत्येक चांगली गोष्ट ही आपल्या स्वतःच्या प्रयत्नांचे फळ नसून देवाची देणगी आहे, हे मान्य करून आपण योहानाचे नम्र शब्द आपल्या आत्मिक जीवनाला लागू करू शकतो. म्हणून आपल्या जीवनावरील देवाचा प्रभाव वाढला पाहिजे आणि ते आपल्या ताब्यात ठेवण्याचा आपला आग्रह कमी झाला पाहिजे. यात आपण नम्र व्हायला शिकतो, कारण ख्रिस्ताशी आपले ऐक्य जितके दृढ होते, तितके आपल्या कृतींचे श्रेय स्वतःकडे घेण्यास कमी वाव राहतो. देव आपल्याद्वारे कार्य करत असेल, तर गौरव त्याचा आहे, आपला नाही. हेव्यामुळे आपल्यात जे चांगले आहे त्याचे श्रेय स्वतःकडे घेण्याचा आणि इतरांनी आपली प्रशंसा केली नाही तर असमाधानी होण्याचा मोह आपल्याला पडू शकतो. अधिक त्यागाने आणि निःस्वार्थपणे जगण्याचे आवाहन आपल्याला केले जाते, तेव्हा आपणच नीतिमान आहोत या भावनेला, मान-सन्मानांना आणि आध्यात्मिक सांत्वनांना चिकटून राहण्याचा मोह मत्सरामुळे पडू शकतो.

आपला प्रभू आपल्या आत्म्यात त्याचे पवित्र सेवाकार्य करीत आपल्यामध्ये वाढत असताना, योहानाप्रमाणे आपण स्वतःला लग्नातील वराचा सखा समजावे. वर आला म्हणून आनंद मानावा आणि स्वतःकडे नव्हे, तर केवळ त्याच्याकडे लोकांचे लक्ष वेधावे. ख्रिस्ताचा मार्ग तयार करून मग बाजूला होणे हे जसे योहानाचे कार्य होते, तसेच मनपरिवर्तन आणि पश्चात्ताप यांसाठीच्या आपल्या प्रयत्नांची परिणती ख्रिस्ताने आपल्या जीवनाची सूत्रे हाती घेण्यात झाली पाहिजे. आपण त्याचे शरीर बनले पाहिजे: त्याचे हात, त्याचे पाय आणि त्याचे हृदय. त्याने आपल्या जीवनाची सूत्रे हाती घ्यावीत आणि आपली इच्छा त्याची इच्छा व्हावी, आपली प्रीती त्याची प्रीती व्हावी आणि आपले जीवन त्याचे जीवन व्हावे. संत पौलाबरोबर आपण त्या दिवसाची आस धरली पाहिजे, ज्या दिवशी आपण उद्गारू शकू, “मला ख्रिस्ताबरोबर क्रूसावर खिळण्यात आले आहे; आता जगणारा मी नाही, तर ख्रिस्त माझ्यामध्ये जगतो…” (गलतीकरांस 2:20).

योहानाच्या सेवाकार्याची सांगता ही येशूच्या सेवाकार्याची सुरुवात कशी ठरली, यावर आज चिंतन करा. योहानाचे कमी होणे आणि ख्रिस्ताचे वाढणे हा आपल्या आत्मिक जीवनासाठी आदर्श माना. पश्चात्ताप करण्यासाठी, पापापासून दूर होण्यासाठी आणि देवाकडे वळण्यासाठी तुम्ही केलेले सर्व प्रयत्न आठवा. येशूने तुमच्या जीवनाची सूत्रे हाती घ्यावीत यासाठीची तयारी म्हणून त्या प्रयत्नांकडे पाहा. त्याला ती सूत्रे हाती घेऊ द्या आणि सर्व श्रेय व गौरव त्यालाच द्या. तो तुमच्या जीवनात इतका वाढावा की यापुढे जगणारे तुम्ही नसून ख्रिस्तच तुमच्यामध्ये जगत असेल, अशी प्रार्थना करा.

हे माझे जीवन बदलणाऱ्या प्रभू, संत योहान बाप्तिस्ताची नम्रता स्वीकारण्यास तू मला बोलावतोस, जेणेकरून तू माझ्या जीवनाची सूत्रे हाती घेत असताना माझ्या मानवी प्रयत्नांचे, माझ्या कृतींचे आणि माझ्या संपूर्ण ‘मी’चे महत्त्व कमी होत जाईल. प्रभू, मला नम्र कर आणि माझे रूपांतर कर, जेणेकरून या जगात मी तुझे शरीर बनेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

नाताळसाठीचे आमचे साहित्य पाहा!

पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

आजचे संत आणि सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय