19 फेब्रुवारी 2026
राखेच्या बुधवारानंतरचा गुरुवार
आजची वाचने
येशूला त्याचा क्रूस दिला जातो — थेओफील मारी फ्रांस्वा लिबार यांचे चित्र
व्हिडिओ
“जर कोणाला माझ्यामागे यायचे असेल, तर त्याने स्वतःचा त्याग करावा, दररोज आपला क्रूस उचलावा आणि माझ्यामागे यावे. कारण जो आपला जीव वाचवू पाहतो तो तो गमावील; पण जो माझ्यासाठी आपला जीव गमावतो तो तो वाचवील. एखाद्याने सारे जग मिळवले, पण स्वतःलाच गमावले किंवा आपला नाश करून घेतला, तर त्याला काय लाभ?” लूक 9:23–25
आजचे शुभवर्तमान आपल्या श्रद्धेतील एक मोठे विरोधाभासी सत्य आपल्यासमोर ठेवते: आपला जीव वाचवण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे ख्रिस्ताचा क्रूस उचलून त्याच्यामागे जाताना आपला जीव गमावणे. हे सत्य मानवी तर्काच्या पलीकडचे आहे; देव ते प्रकट करतो तेव्हाच आपल्याला ते पूर्णपणे उमगू शकते. क्रूसात दडलेले ज्ञान आपल्याला बदलून टाकते आणि आपल्या सहजप्रवृत्तींमुळे नजरेआड होऊ शकणारे एक अधिक गहन सत्य उघड करते.
कल्पना करा की तुम्ही सारे जग मिळवले. ते नेमके कसे असेल? लौकिक दृष्टीने पाहता, त्याचा अर्थ अफाट संपत्ती, पूर्ण स्वातंत्र्य, कीर्ती आणि सांसारिक सत्ता मिळवणे असा होऊ शकतो. जग जे काही देऊ शकते ते सर्व मिळवूनही आपला आत्मा वाचवणे शक्य आहे का? तुम्ही उदारपणे आपल्या उत्पन्नाचा दहावा हिस्सा गरिबांना दिलात तर? ऐषआरामात राहूनही त्याची आसक्ती बाळगली नाही तर? हे खरोखर शक्य आहे का?
हे शक्य आहे अशी काही जण स्वतःची समजूत घालतील; पण येशूचे जीवन आपल्याला वेगळेच शिकवते. जगाच्या मापदंडांनुसार तो श्रीमंत नव्हता. सर्वसाधारण अर्थाने त्याच्याकडे कोणतीही लौकिक सत्ता नव्हती. त्याने सुखसोयी किंवा ऐषआराम यांचा शोध घेतला नाही. आत्म्यांचे तारण हेच त्याचे एकमेव ध्येय होते आणि त्या कार्यासाठी त्याने आपले संपूर्ण जीवन वाहिले.
यातून आणखी एक प्रश्न उभा राहतो: या जीवनात येशू सुखी होता का? त्याचे पृथ्वीवरील जीवन अनेक हालअपेष्टांनी भरलेले होते. त्याचा जन्म एका गुहेत झाला. तो तान्हा असतानाच हेरोदाने त्याचा जीव घेण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यातून तो बचावला. बहुधा तो लहान असतानाच संत योसेफ यांचे निधन झाले. त्याने 40 दिवस सैतानाच्या तीव्र प्रलोभनांना तोंड दिले. नाझरेथमध्ये त्याच्याच लोकांनी त्याला नाकारले. अनेकांनी त्याच्यावर प्रेम केले, पण इतरांनी त्याचा द्वेष केला. अखेरीस त्याचा विश्वासघात झाला, त्याला अन्यायाने दोषी ठरवण्यात आले, मारहाण करण्यात आली आणि क्रूसावर खिळण्यात आले.
याला सुख म्हणता येईल का? जगाच्या दृष्टीने नाही. पण आपल्या पित्याची इच्छा पूर्ण करण्यात येशूचा आनंद होता. या आज्ञापालनातून, म्हणजेच आपल्यावर सोपवलेले दैवी कार्य पूर्णत्वास नेण्यातून, त्याला मानवी आकलनापलीकडचा आनंद लाभला. तो गहिरा आणि चिरस्थायी आनंद परिपूर्ण प्रेमात आणि देवाच्या योजनेला स्वतःला समर्पित करण्यात रुजलेला होता.
उपवासकाळाच्या सुरुवातीला आपण स्वतःला एक प्रश्न विचारावा: “मी आनंदी आहे का?” या प्रश्नाचे उत्तर देणे अनेकांना कठीण जाते. आपल्या प्रभूप्रमाणे आपणही कसोट्या, दुःख आणि निराशा अनुभवतो. येशूही यांपासून अलिप्त नव्हता; मानवी जीवनातील सर्व प्रकारच्या अनुभवांना तो सामोरा गेला. तो इतरांपेक्षा वेगळा असल्यामुळे, बहुधा बालपणीही त्याला नाकारले गेले असेल. प्रियजनांना गमावण्याचे दुःख त्याने अनुभवले आणि कुटुंबाच्या उदरनिर्वाहाला हातभार लावण्यासाठी लागणारे रोजचे कष्टही त्याने केले.
देव मनुष्य झाला, त्या देहधारणेच्या रहस्यात देवाचा पुत्र प्रत्येक मानवी दुःखात अगदी जवळून सहभागी होतो. आपले संघर्ष आणि दुःखे तो स्वानुभवातून जाणतो. म्हणूनच येशू आपल्याकडे करुणेने पाहून म्हणू शकतो, “तुमचे दुःख मला समजते.” तो दैवी आहे आणि सृष्टीच्या पलीकडचा आहे; पण आपण ज्या कसोट्यांना सामोरे जातो त्याच त्यानेही अनुभवल्या असल्यामुळे तो आपल्या अगदी जवळ आहे.
या वास्तवामुळेच आजच्या शुभवर्तमानातील त्याच्या शब्दांना इतके सामर्थ्य आहे: “दररोज आपला क्रूस उचला आणि माझ्यामागे या.” क्रूस खऱ्या आनंदाकडे जाण्याचा मार्ग दाखवतो. दुःख टाळण्याकडे आपली स्वाभाविक ओढ असते; पण ते देवाच्या कृपेने स्वीकारून आपल्या दुःखाची त्याच्या दुःखाशी सांगड घालण्याचे आमंत्रण येशू आपल्याला देतो. केवळ आपल्या बुद्धीला कधीही उमगणार नाही अशा रीतीने क्रूसाद्वारे आपण विजय मिळवतो आणि आपल्या जीवनाला पूर्णता लाभते.
आज क्रूसात दडलेल्या ज्ञानावर चिंतन करा. केवळ मानवी बुद्धीने ते कधीही पूर्णपणे उमगणार नाही, किंवा क्रूस हा आनंदाचा मार्ग आहे हे स्वीकारता येणार नाही. देवाच्या सत्याने तुमची दृष्टी उंचावू द्या, म्हणजे तुम्हाला जगाच्या खोट्या आश्वासनांपलीकडे पाहता येईल. विश्वासाने क्रूस स्वीकारा. तोच खऱ्या आनंदाचे, शांतीचे आणि शाश्वत जीवनाचे द्वार आहे, हे लक्षात ठेवा.
हे ज्ञानी प्रभू, सांसारिक मार्गांनी सुख मिळवण्याच्या प्रयत्नात मी कितीदा माझ्या मर्यादित समजुतीवरच विसंबतो. मला तुझ्या ज्ञानाचे वरदान दे, म्हणजे क्रूसाचे वैभव मला दिसेल आणि तू मला कोणते त्याग करायला बोलावतोस हे मला उमगेल. ज्या जीवनपूर्णतेचा मी शोध घेत आहे, तिच्याकडे जाण्याचा हाच खरा मार्ग आहे, असा भरवसा ठेवून दररोज माझा क्रूस उचलायला आणि तुझ्यामागे चालायला मला साहाय्य कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दुसऱ्या दिवसाची चिंतने:
वाळवंटातील 40 दिवस & क्रूसापाशी 40 दिवस

प्रायश्चित्तकाळासाठी उपयुक्त साहित्य
प्रायश्चित्तकाळासाठी पवित्र शास्त्रावर आधारित चिंतने




