7 एप्रिल 2026
पास्काच्या अष्टकातील मंगळवार
आजची वाचने
ख्रिस्त मरिया मग्दालेनेला दर्शन देतो, पीटर पॉल रुबेन्स यांचे चित्र
मरिया मग्दालेना कबरेबाहेर रडत राहिली. रडता रडता तिने वाकून कबरेत पाहिले. येशूचे शरीर जिथे ठेवले होते, तिथे शुभ्र वस्त्रे घातलेले दोन देवदूत बसलेले तिला दिसले: एक उशाशी आणि दुसरा पायांशी. ते तिला म्हणाले, “बाई, तू का रडतेस?” योहान 20:11–12
येशू आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या काळात बारा प्रेषितांसह गावोगावी जात असे. त्यांच्याबरोबर असलेल्या स्त्रियांपैकी मरिया मग्दालेना एक होती. लूक 8:2 मध्ये तिची ओळख अशी करून दिली आहे: “मग्दालेना म्हणत ती मरिया, जिच्यातून सात भुते निघून गेली होती.” सात भुतांनी पछाडलेले असणे हे त्यांच्या पूर्ण ताब्यात असण्याचे द्योतक आहे. यावरून तिच्या यातना किती तीव्र होत्या हे दिसते. भुते माणसाच्या आत्म्याला स्पर्श करू शकत नाहीत, पण ती शरीराला पीडा देऊ शकतात. मरियाच्या बाबतीत असेच घडले. ही पीडा तिला कशी जडली, हे पवित्र शास्त्र सांगत नाही. पण तिची सुटका झाल्यावर तिला किती खोल कृतज्ञता वाटली असेल, याची आपण कल्पना करू शकतो. या कृतज्ञतेमुळे आणि नव्याने लाभलेल्या श्रद्धेमुळे मरिया येशूच्या सर्वांत निष्ठावान आणि समर्पित अनुयायांपैकी एक झाली.
आजच्या शुभवर्तमानात मरियाचे येशूवरील अढळ प्रेम आपल्याला दिसते. येशूच्या शरीराला आदर अर्पण करण्यासाठी मरिया कबरेकडे गेली, तेव्हा ती एकटी नव्हती, असे समदर्शी शुभवर्तमानांत नमूद केले आहे. मात्र योहानाचे शुभवर्तमान केवळ मरियावर लक्ष केंद्रित करते. तिचा आगळा अनुभव ठळकपणे दाखवावा आणि तिच्या गाढ भक्तीतून आपण शिकावे, हा त्यामागचा हेतू असावा.
मरिया पहाटेच कबरेकडे गेली, यातून तिच्या प्रेमाची उत्कटता दिसते. येशूच्या निर्जीव शरीराची काळजी घेऊन का होईना, त्याला आदर अर्पण करण्यासाठी तिला थांबवले जात नव्हते. कबर रिकामी दिसताच ती शिष्यांना सांगण्यासाठी धावत गेली. पेत्र आणि योहान स्वतः पाहण्यासाठी घाईघाईने निघाले आणि मरिया त्यांच्या पाठोपाठ गेली. ते दोघे शिष्य रिकामी कबर पाहून निघून गेले, पण मरिया तिथेच थांबली. इथून आजच्या शुभवर्तमानातील प्रसंग सुरू होतो.
संत योहान जणू आपल्याला मरियाच्या कृतींवर चिंतन करायला बोलावतात. कल्पना करा: पेत्र आणि योहान निघून गेले आहेत, पण मरिया कबरेच्या प्रवेशाजवळ बसून रडत आहे. येशू पुन्हा उठला आहे, हे तिला अजून उमगले नव्हते. तरी त्याच्यावरच्या प्रेमामुळे, जिथे त्याचे शरीर ठेवले होते ती जागा तिला सोडवेना. दुःखाच्या, संभ्रमाच्या किंवा अनिश्चिततेच्या काळात मरियासारखी अढळ भक्ती ठेवण्याचे आवाहन आपल्यालाही आहे. येशूवरचे आपले प्रेम आपल्याला मनाने त्याच्या रिकाम्या कबरेकडे घेऊन जावो, जेणेकरून काय घडत आहे हे उमगत नसतानाही आपण त्याच्या जवळ राहू.
कबरेबाहेर रडत असताना पुढे काय घडणार, हे मरियाला माहीत नव्हते. आपण इथेच थांबले पाहिजे, एवढेच तिला जाणवत होते. दुःखामुळे तिला काही सुचत नव्हते, पण तिचे हृदय तिला तिथेच थांबायला सांगत होते. विचार करून ती तिथे थांबली नव्हती; प्रेमाने भरलेल्या तिच्या हृदयानेच तिला तिथे रोखून ठेवले.
येशूच्या प्रेमाने ओतप्रोत भरलेल्या आपल्या हृदयाची हाक मरियाने ऐकली आणि तिचे जीवन बदलून टाकणारी भेट तिला घडली. येशू तिच्यासमोर आला, तेव्हा तो माळी आहे असे तिला प्रथम वाटले. उत्कट ओढीने तिने त्याला विनवले, “महाराज, तुम्ही त्याला इथून नेले असेल, तर त्याला कुठे ठेवले आहे ते मला सांगा. मी त्याला घेऊन जाईन.” याही वेळी, काय घडले आहे हे तिला उमगले नव्हते; ती आपल्या हृदयातून बोलत होती. पण मग येशूने तिला नावाने हाक मारली: “मरिया!” त्या क्षणी तिच्या हृदयाला जे जाणवत होते ते तिच्या बुद्धीलाही उमगले, आणि तिने त्याला ओळखले. त्याला ओळखताच तिने पाहिले आणि विश्वास ठेवला.
आज या प्रसंगावर चिंतन करा: मरिया मग्दालेना येशूच्या रिकाम्या कबरेबाहेर रडत आहे आणि मग तिला त्याची हाक ऐकू येते, “मरिया!” पवित्र शास्त्रानुसार पुनरुत्थित प्रभूला पाहणारी ती पहिली व्यक्ती आहे, ही गोष्ट फार अर्थपूर्ण आहे. आपण तिच्याकडून शिकावे आणि तिच्यासारखे प्रेम करावे, अशी देवाची इच्छा यातून स्पष्ट होते. सात भुतांपासून आपली सुटका झाली नसेल, पण पापापासून आपली सुटका झाली आहे. याची इतकी खोल कृतज्ञता आपल्या अंतःकरणात जागी व्हावी की त्याच्यामागे जाण्यासाठी आपण सर्व काही आनंदाने सोडून द्यावे. जीवनात संभ्रम किंवा अनिश्चितता असते तेव्हा आपणही मरियाप्रमाणे देव आपल्या हृदयात जागवत असलेल्या पवित्र इच्छांनुसार चालले पाहिजे. मग ख्रिस्तावरचे आपले प्रेम आपल्याला अनिश्चिततेतून स्पष्टतेकडे नेईल, जेव्हा मरियेप्रमाणे आपल्यालाही प्रभूने नावाने मारलेली हाक ऐकू येईल.
हे माझ्या पुनरुत्थित प्रभू, जीवनातील अनिश्चिततेला सामोरे जाताना माझ्या हृदयात तुझी जी ओढ असायला हवी, तिचे प्रतीक म्हणजे तुझी रिकामी कबर. मी गोंधळून जातो आणि कोणत्या दिशेने वळावे हे मला कळत नाही, तेव्हा तुझ्या भेटीच्या अढळ ओढीने माझे हृदय भरून टाक. माझे प्रेम मला जिथे तू आहेस आणि जिथे मी असावे अशी तुझी इच्छा आहे, तिथे घेऊन जावो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
पुनरुत्थान पर्वानिमित्त देणगी देण्याचा विचार कराल का?
पाचवा दिवस: दैवी दयेच्या रविवारच्या तयारीसाठी नोवेना
पुनरुत्थानकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील मनन
जपमाळ – गौरवाची रहस्ये (पवित्र शास्त्रातील उताऱ्यांसह)
संत फॉस्टिनाची दैवी दयेची विनवणीमाला
संत योहान बाप्तिस्त दे ला साल, याजक
(या वर्षी हा दिवस पास्काच्या अष्टकात येत असल्याने त्यांचे उपासनेतील स्मरण साजरे केले जात नाही)




