मराठी

उदार पेरणारा

१२ जुलै २०२६
सामान्य काळातील पंधरावा रविवार (वर्ष अ)
आजची वाचने

लिंकन येथील ज्यूल्स & जेनी, यूके, CC BY 2.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत

व्हिडिओ

“एक पेरणारा पेरणी करायला बाहेर पडला. तो पेरत असताना काही बी वाटेवर पडले, आणि पक्ष्यांनी येऊन ते खाऊन टाकले…” मत्तय 13:3–4

आजच्या शुभवर्तमानात येशू होडीतून पेरणाऱ्याचा दाखला सांगतो. किनाऱ्यावर मोठा जनसमुदाय जमला आहे. आपला आवाज ऐकण्यासाठी उत्सुकतेने आलेल्या त्या लोकांपर्यंत तो पोहोचावा म्हणून येशू पाण्यावरून आवाज सहज दूरवर जातो या नैसर्गिक गुणाचा उपयोग करतो. त्यांची आस्था आपल्याला आत्मपरीक्षणाची संधी देते: आज देव माझ्याशी बोलत असताना, त्या जमावातल्या लोकांप्रमाणे मीही लक्षपूर्वक ऐकतो का? देवाचे वचन शोधण्यासाठी, ऐकण्यासाठी आणि त्याला प्रतिसाद देण्यासाठी मी आवर्जून प्रयत्न करतो का?

दाखला सांगण्याच्या पद्धतीत सत्य उलगडण्याची आणि ते दडवून ठेवण्याची, अशी दोन्ही सामर्थ्ये आहेत. जे नम्र आहेत आणि ज्यांची सत्य स्वीकारण्याची तयारी आहे, त्यांना दाखला दैवी सत्य उलगडून दाखवतो. पण ज्यांची अंतःकरणे बंद आहेत, त्यांच्यापासून तेच सत्य दडून राहते. देवाच्या राज्यातील सत्ये म्हणजे चटकन समजून घेता येतील अशा कल्पना नव्हेत. ती दैवी रहस्ये आहेत. ती आत्म्यात उतरली पाहिजेत, त्यांवर चिंतन केले पाहिजे आणि ती अंतःकरणात जोपासली पाहिजेत. जे आध्यात्मिक नम्रतेने देवाचे मार्गदर्शन स्वीकारतात, तेच या रहस्यांच्या गाभ्यापर्यंत पोहोचू शकतात आणि देवाच्या वचनाला आपले जीवन बदलू देतात.

पेरणारा म्हणजे ख्रिस्त. बी म्हणजे देवाचे वचन, आणि जमीन म्हणजे मानवी अंतःकरण. जमीन जशी वेगवेगळ्या अवस्थांत असते, तशीच वचन स्वीकारण्याची अंतःकरणाची तयारीही कमी-अधिक असते. काही आत्मे नव्याने नांगरलेल्या, ओलसर आणि खत घातलेल्या जमिनीप्रमाणे देवाच्या वचनाची वाट पाहतात. बी जमिनीत पडताच झपाट्याने वाढू लागते आणि पूर्ण वाढ झाल्यावर त्याला चांगले फळ येते.

काही आत्मे मात्र वचन स्वीकारण्यास तितकेसे तयार नसतात. तुडवलेल्या वाटेसारखी काही अंतःकरणे कठीण आणि हट्टी झालेली असतात; ती दैवी सत्य स्वीकारायलाच नकार देतात. वचन कानावर पडते, पण मनापासून स्वीकारले जात नाही. ते अंतःकरणात शिरण्याआधीच शत्रू ते हिरावून नेतो.

खडकाळ जमिनीसारखी अंतःकरणे असलेले लोक सुरुवातीला वचन आनंदाने स्वीकारतात, पण त्यांच्यात चिकाटी नसते. संकटे आली की ते मागे हटतात. ते मिस्साला येत असतील, पवित्र शास्त्र वाचत असतील किंवा त्यांनी उत्साहाने सुरुवात केली असेल. पण प्रार्थनेत रुजलेले खोल अंतःकरणपरिवर्तन नसेल, तर परीक्षेची धग त्यांना सहन होत नाही.

काटेरी जमिनीसारखे अंतःकरण म्हणजे दुभंगलेले अंतःकरण. त्यात देवाचे वचन चिंता, धनसंपत्ती आणि सुखोपभोग यांत मिसळून जाते. शुभवर्तमान ऐकले जाते; कदाचित ते जिवापाड प्रियही वाटते. पण सांसारिक आसक्ती, महत्त्वाकांक्षा किंवा भीती यांमुळे त्याची वाढ खुंटते. जगाच्या चिंता आणि धनसंपत्तीची भुरळ हे असे काटे आहेत, जे आत्म्याची घुसमट करतात आणि त्याची वाढ रोखतात.

आनंदाची गोष्ट अशी की देव, तो दैवी पेरणारा, निष्क्रिय राहत नाही. तो स्वतः, थेट आणि भरभरून बी पेरतो. दूरच्या सिंहासनावर बसून आपण त्याच्याकडे यावे अशी वाट पाहणाऱ्या राजासारखा तो नाही. उलट, देव नेहमी स्वतःहून पहिले पाऊल टाकतो. आपण मागण्याआधीच तो पेरणाऱ्यासारखा बाहेर पडतो आणि आपल्यावर आपले बी विखुरतो.

हे बी आपल्यापर्यंत दोन मूलभूत रूपांनी येते: सत्य आणि कृपा. सत्याच्या रूपात देवाचे वचन आपल्या बुद्धीला प्रकाश देते, जेणेकरून आपल्याला त्याची शाश्वत रहस्ये कळावीत. कृपेच्या रूपात देवाचे वचन आपल्या इच्छाशक्तीला बळ देते, जेणेकरून आपण ती सत्ये श्रद्धेने आणि देवावरील व शेजाऱ्यावरील प्रेमाने स्वीकारावीत आणि त्यांनुसार जगावे.

दैवी पेरणारा सढळ हाताने पेरतो. तो सर्वत्र बी पेरतो—वाटेवर, खडकांमध्ये, काट्यांत आणि सुपीक जमिनीवरही. हा निष्काळजीपणा नव्हे; हे दैवी दयेचे कार्य आहे. सर्वांचे तारण व्हावे आणि सर्वांना सत्याचे ज्ञान व्हावे, अशी देवाची इच्छा आहे. जमीन कठीण, उथळ किंवा काट्यांनी गुदमरलेली दिसते, तिथेही तो पेरतो. तो आपल्याशी बोलणे, आपल्यापर्यंत पोहोचणे आणि आपल्याला आमंत्रण देणे कधीच थांबवत नाही. जिथे आपल्याला काहीच आशा दिसत नाही, तिथेही तो पेरतो—अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत, पेरणीची वेळ संपेपर्यंत.

देव तुमच्या आत्म्यात किती उदारपणे आणि निरंतर पेरणी करतो, यावर आज चिंतन करा. तो तुमच्याशी सतत बोलतो, तुम्हाला हाक मारतो आणि तुमच्या अंतःकरणात आपले वचन पेरतो. ते स्वीकारण्याची तुमची कितपत तयारी आहे? तुमचा आत्मा कोणत्या प्रकारच्या जमिनीसारखा आहे? या जीवनात देवाला प्रतिसाद द्यायला कधीच फार उशीर झालेला नसतो. आपले आत्मे सुपीक आणि वचन स्वीकारण्यास तयार असतील, तर देवाचे वचन आपल्यात झपाट्याने वाढू शकते. खडक काढून टाका, काटे छाटून टाका आणि तुडवलेली वाट नांगरा, म्हणजे देवाने भरभरून पेरलेले बी तुमच्या अंतःकरणात शिरेल.

हे दैवी पेरणाऱ्या, तुझे राज्य उभारण्याच्या कार्यात आम्हाला प्रकाश आणि बळ मिळावे म्हणून तू तुझे सत्य आणि तुझी कृपा आम्हाला निरंतर देतोस. माझ्या अंतःकरणाची जमीन नांगरून सुपीक कर, म्हणजे तुझे वचन माझ्यात रुजेल, वाढेल आणि त्याला भरपूर चांगले फळ येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

आजचे संत आणि सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय