मराठी

लहानपणातून गौरवाकडे

27 ऑक्टोबर 2026
सामान्य काळातील तिसाव्या आठवड्याचा मंगळवार
आजची वाचने

मोहरीच्या दाण्याचा दाखला, कलाकार: लॉरेन्स ओपी, CC BY-NC-ND 2.0.

व्हिडिओ

येशू म्हणाला, “देवाचे राज्य कशासारखे आहे? मी त्याची तुलना कशाशी करू? ते मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे. एका माणसाने तो दाणा घेतला आणि बागेत पेरला. तो पूर्ण वाढल्यावर त्याचे मोठे झुडूप झाले आणि आकाशातील पक्ष्यांनी त्याच्या फांद्यांवर वस्ती केली.” लूक 13:18–19

मोहरीचा दाणा हा शुभवर्तमानाच्या साध्या आणि कोणाच्या नजरेत न भरलेल्या सुरुवातीचे प्रतीक आहे. खुद्द ख्रिस्ताचा जन्म गोठ्यात झाला आणि त्याला गुन्हेगाराप्रमाणे क्रुसावर खिळण्यात आले. आध्यात्मिक अर्थाने पाहिले तर मोहरीच्या दाण्याचे सर्वांत परिपूर्ण उदाहरण ख्रिस्त स्वतःच आहे. त्याचप्रमाणे, मूठभर साध्यासुध्या, बहुतेक फारसे न शिकलेल्या माणसांपासून ख्रिस्तसभेची सुरुवात झाली. दैवी पेरणाऱ्याने स्वतःच्या हाताने त्यांना पेरले होते.

आज अनेक मार्गांनी शुभवर्तमानाची घोषणा केली जाते. कधी ते जोशपूर्ण उपदेशातून, झगमगत्या सादरीकरणातून आणि भुरळ घालणाऱ्या आश्वासनांतून आपल्यापर्यंत पोहोचते. पण खऱ्या शुभवर्तमानाला ध्वनीच्या करामतींची किंवा डोळे दिपवणाऱ्या देखाव्याची गरज नसते. आपले खरोखर परिवर्तन करणारे शुभवर्तमान त्या इवल्याशा मोहरीच्या दाण्यासारखे असते, जो आपल्या अंतःकरणाच्या सुपीक मातीत अलगद पेरला जातो. असे घडते तेव्हा देवाचे राज्य आपल्यामध्ये वाढू लागते.

तंत्रज्ञान आणि समाजमाध्यमांचा प्रसार वाढल्यामुळे शुभवर्तमान इतरांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी हॉलिवूडसारखी भव्य सादरीकरणे करायलाच हवीत, असे आपल्याला वाटू शकते. तंत्रज्ञान, कला, संगीत, व्हिडिओ आणि लक्ष वेधून घेणारे सादरीकरण कधीकधी सुवार्ताप्रसाराच्या कामी येऊ शकतात. विशेषतः ज्यांचे लक्ष आजूबाजूच्या गोष्टी सतत खेचून घेतात, अशा जगात वावरणाऱ्या लोकांपर्यंत पोहोचताना त्यांचा उपयोग होऊ शकतो. तरीही, देवाचे राज्य उभारण्यासाठी शुद्ध, साधे आणि नम्र शुभवर्तमान स्वतःच नेहमी पुरेसे असते, हे समजून घेणे आवश्यक आहे.

येशूच्या शुभवर्तमानातील सर्वांत महत्त्वाच्या गोष्टींचा विचार करा: त्याचे दुःखसहन, मृत्यू आणि पुनरुत्थान. मानवी निकषांनुसार भव्य किंवा गौरवशाली ठरेल अशा प्रदर्शनाने शुभवर्तमानाने आपले शिखर गाठले नाही. तुताऱ्यांच्या निनादात सोन्याच्या सिंहासनावरून येशूने आपला शेवटचा उपदेश केला नाही. ज्या क्रुसावर त्याला खिळले होते आणि जो त्याच्या मृत्यूचे साधन ठरला, त्याच क्रुसावरून त्याने तो उपदेश केला. साऱ्या जगासमोर त्याला विवस्त्र करण्यात आले, त्याचा अपमान करण्यात आला, त्याला मारहाण करण्यात आली आणि तो क्रुसावर लटकत राहिला. जगाच्या दृष्टीने त्याच्या जीवनाचा शेवट लज्जेत आणि अपमानात झाला. पण देवाच्या दृष्टीने, येशूने शेवटचा श्वास घेतला तेव्हा त्याच्या पवित्र हृदयातून कृपेची बीजे विपुल प्रमाणात विखुरली.

पुनरुत्थानही पुष्कळांच्या, विशेषतः त्याच्या विरोधकांच्या, नजरेपासून लपून राहिले. मृतांतून उठल्यावर मुख्य याजक, शास्त्री, परुशी आणि वडीलधारी मंडळी यांना निरुत्तर करण्यासाठी तो गौरव आणि वैभवाने तेजाळत मंदिरात प्रकट झाला नाही. त्याऐवजी, ज्यांची श्रद्धा होती त्यांना तो शांतपणे आणि प्रेमाने, गाजावाजा न करता, प्रत्येकाला वैयक्तिकरीत्या भेटला. कठोर अंतःकरणाच्या लोकांसमोर स्वतःला सिद्ध करण्याचा त्याने प्रयत्न केला नाही; उलट, ज्यांनी त्याच्यावर प्रेम केले आणि विश्वास ठेवला, त्यांची श्रद्धा त्याने जोपासली.

ख्रिस्तसभेची सुरुवातही अपमानात झाली. पेंटेकॉस्टनंतर लगेचच छळ आणि हौतात्म्याचा काळ सुरू झाला. आपला जीव धोक्यात आहे हे जाणून आरंभीचे ख्रिस्ती गुप्तपणे उपासना करत असत. अनेकदा ते घरांत किंवा लपण्याच्या ठिकाणी जमत. सुवार्तेचा सर्वश्रेष्ठ प्रचारक संत पौल याने आपल्या सेवाकार्यात अपार दुःख सोसले. त्याने फटके, तुरुंगवास, जहाजे बुडण्याची संकटे, उपासमार, अव्हेर आणि अविरत छळ सहन केला. इतरांच्या अंतःकरणात सत्याचा तो इवलासा मोहरीचा दाणा पेरण्यासाठी त्याने हे सारे सोसले: त्याची थट्टा झाली, त्याला मारहाण झाली, त्याच्यावर दगडफेक झाली आणि तो मेला असे समजून त्याला तिथेच सोडून देण्यात आले. तरीही, तो श्रद्धेत खंबीर राहिल्यामुळे ख्रिस्तसभा एका शहरातून दुसऱ्या शहरात पसरली आणि यहुदीतर लोकांमध्ये रुजली.

तो नम्र सुतार बेथलेहेममधील एका गुहेत जन्मला. त्याला परदेशात आश्रयाला जावे लागले आणि नंतर तो नाझरेथच्या फारशा परिचित नसलेल्या गावात वाढला. पुढे तो एक गरीब, फिरता उपदेशक झाला आणि इतरांच्या उदारतेवर अवलंबून राहिला. तरी शतकानुशतके असंख्य जीवांनी त्याला ओळखले आहे आणि त्याच्यावर प्रेम केले आहे. त्याने लोकांचे जीवन बदलले आहे, पाप मुळासकट उपटून टाकले आहे आणि पापी लोकांमधूनच तो आपले राज्य उभारत आहे. हे सारे घडले, कारण त्याच्या जीवनाचे ते साधे बीज खुल्या अंतःकरणांत पुन्हा पुन्हा पेरले गेले आहे.

देवाची कृपा तुमच्या जीवनात नकळत कशी कार्य करत आहे, यावर आज चिंतन करा. आपली श्रद्धा अल्प आहे असे वाटले किंवा सुवार्ताप्रसाराच्या आपल्या प्रयत्नांकडे कोणाचे लक्ष जात नाही असे भासले, तरी निराश होऊ नका. नम्रतेने स्वीकारलेले आणि गाजावाजा न करता आचरणात आणलेले खरे शुभवर्तमान वाढून विपुल फळ देऊ शकते, असा भरवसा ठेवा. देवाच्या वचनाचे बीज तुमच्या आत्म्याच्या मातीत खोलवर रुजू द्या आणि प्रार्थनेने, निष्ठेने व प्रेमाने ते धीराने जोपासा. देवाने ठरवलेल्या योग्य वेळी ते बीज इतके वाढेल की त्याची आज तुम्हाला कल्पनाही करता येणार नाही. त्यातून अनेकांना आध्यात्मिक आश्रय आणि पोषण मिळेल.

हे माझ्या गौरवशाली राजा, तुझे राज्य या जगाचे नाही. ते मोहरीच्या दाण्यासारखे नम्र आणि साधे आहे. तरी सुपीक अंतःकरणांत ते पेरले जाते तेव्हा ते वाढते आणि दूरवर पसरते. ते आपल्या आत्म्यांना विशाल बनवते आणि आपल्याला तुझ्या शाश्वत राज्याचे सदस्य करते. तारण देणाऱ्या तुझ्या शुभवर्तमानासाठी मी माझे अंतःकरण नेहमी उघडे ठेवावे आणि ते नम्र बीज प्रार्थनेने जोपासावे, जेणेकरून तुझ्या कृपेने माझ्या जीवनाचे परिवर्तन होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

संत ज्यूड यांची नोव्हेना
निराशाजनक परिस्थिती आणि मार्ग न दिसणाऱ्या अडचणींसाठी
ही प्रार्थना वर्षात कधीही करता येते, विशेषतः 19–27 ऑक्टोबरदरम्यान

ऑक्टोबर हा पवित्र जपमाळेचा महिना आहे

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

आजचे संत आणि सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय