7 सप्टेंबर 2026
सामान्य काळातील तेविसाव्या आठवड्याचा सोमवार
आजची वाचने
वाळलेला हात असलेल्या मनुष्याला बरे करणे, कार्ल योब्स्ट आणि फ्रांझ योब्स्ट यांची कलाकृती
व्हिडिओ
एका शब्बाथ दिवशी येशू सभास्थानात गेला आणि तेथे शिकवू लागला. तेथे एक मनुष्य होता; त्याचा उजवा हात वाळलेला होता. येशू शब्बाथ दिवशी त्याला बरे करतो की काय, हे पाहण्यासाठी शास्त्री आणि परुशी त्याच्यावर बारकाईने लक्ष ठेवून होते, जेणेकरून त्याच्यावर आरोप करण्याचे कारण त्यांना सापडावे. पण येशूला त्यांचा हेतू समजला. तो वाळलेला हात असलेल्या मनुष्याला म्हणाला, “पुढे ये आणि आमच्यासमोर उभा राहा.” तो उठला आणि तेथे उभा राहिला. लूक 6:6–8
वरवर पाहिले तरी परुश्यांचे विचार आणि कृती किती विवेकशून्य होत्या, हे दिसते. स्वतःची सत्ता गमावण्याची भीती आणि येशूविषयीचा मत्सर यांनी त्यांना आंधळे केले होते. हे यावरून स्पष्ट होते की येशूने शब्बाथ दिवशी चमत्कार करून त्या मनुष्याला बरे करावे, अशीच त्यांची अपेक्षा होती. त्या मनुष्याने बरे व्हावे अशी त्यांची इच्छा नव्हती, किंवा देवाचा अधिकार कृतीत प्रकट झालेला पाहण्याची त्यांना आस नव्हती. उलट, चमत्कार करणे हे ‘काम’ आहे आणि म्हणून तो शब्बाथच्या विश्रांतीच्या नियमाचा भंग ठरतो, असे त्यांनी ठरवले होते. त्यांच्या विचारांचा हा विपर्यास धक्कादायक आहे.
एखादी व्यक्ती चमत्काराने बरी झालेली पाहिल्यावर, एखाद्या नास्तिकालाही त्याची दुसरी काही उपपत्ती लावून तो चमत्कार नव्हताच असे म्हणणे किंवा त्याकडे दुर्लक्ष करणे कठीण जाईल. निसर्गाचे नियम घालून देणारा सृष्टिकर्ताच आपल्या इच्छेनुसार त्या नियमांना अपवाद करू शकतो.
परुशी दयेचे पात्र ठरतात ते येशूच्या चमत्कारांवर त्यांनी विश्वास ठेवला नाही म्हणून नव्हे, तर ते चमत्कार खरे असल्याचे मान्य असूनही त्यांचा अर्थ त्यांनी जाणीवपूर्वक नाकारला म्हणून. येशू कोण आहे, त्याचे देवत्व काय आहे, हे दाखवणे हा त्या चमत्कारांचा एक उद्देश होता. परुश्यांनी हे चिन्ह स्वतःच्या डोळ्यांनी स्पष्टपणे पाहिले, पण त्या अनुभवाने त्यांची आत्मकेंद्रित वृत्ती दूर झाली नाही. येशूची आराधना करण्याऐवजी त्यांनी त्याला नाकारले आणि त्याचा नाश करण्याचा कट रचू लागले.
कल्पना करा की तुम्ही त्या सभास्थानात आहात आणि त्या मनुष्याचा हात चमत्काराने बरा होताना पाहत आहात. ते स्थानिक सभास्थान असल्याने, तेथे जमलेले लोक बहुधा त्या मनुष्याला अनेक वर्षांपासून ओळखत असावेत. त्याचा हात वाळलेला होता, हे जितके निर्विवाद होते, तितकेच तो बरा झाला, हेही निर्विवाद होते. हा चमत्कार पाहताना परुश्यांची प्रतिक्रिया कशी होती, याचाही विचार करा. देवाच्या चांगुलपणाचा आनंद मानण्याऐवजी किंवा विस्मयाने आणि कृतज्ञतेने गुडघे टेकण्याऐवजी ते रागाने जळफळतात. गर्व आणि स्वार्थामुळे त्यांची अंतःकरणे इतकी कठोर झाली आहेत की देवाचे निर्विवाद सामर्थ्यही त्यांना स्पर्श करू शकत नाही. ही कृती म्हणजे देवाच्या प्रेमाचा आणि दयेचा आविष्कार आहे, हे पाहण्याऐवजी त्यांना त्यात स्वतःच्या अधिकाराला धोका दिसतो. या चमत्कारामुळे आपली अंतःकरणे श्रद्धेसाठी खुली होऊ देण्याऐवजी ते येशूविरुद्ध कट रचू लागतात.
परुश्यांच्या विवेकशून्य द्वेषात दिसणारा असमंजसपणा आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या जीवनातही सहज डोके वर काढू शकतो. कधी इतर लोक आपल्याशी किंवा आपल्या प्रियजनांशी इतक्या अविवेकी तुच्छतेने वागतात की आपण गोंधळून जातो आणि म्हणतो, ‘या वागण्याला काहीच अर्थ नाही’—आणि खरोखरच नसतो. असूया आणि मत्सर या पापांना आपण आपल्या अंतरात वाढू दिले, तर आपल्यापैकी प्रत्येकालाही अशाच अविवेकी विचारांचा मोह होऊ शकतो. ही पापे आपल्याला विवेकहीन आणि कधीकधी अगदी हास्यास्पद विचारांकडे नेतात.
परुश्यांचे वर्तन अनुकरण करण्यासारखे मुळीच नाही. तरी त्यांचे उदाहरण आपल्याला वेगळ्या प्रकारे जागे करू शकते: गर्व आणि मत्सर किती विध्वंसक असू शकतात, याची ते आपल्याला धक्का देऊन जाणीव करून देते. त्यांचे वाईट उदाहरण आपल्याला इशारा देते आणि आत्मपरीक्षण करायला बोलावते. इतरांच्या जीवनात देवाची कृपा कार्य करताना दिसते, तेव्हा आपली अंतःकरणे कृतज्ञतेने भरून यावीत; त्यांना असूयेचा किंवा मत्सराचा डाग लागू नये.
आत्मकेंद्रित वृत्ती, असूया आणि मत्सर यांतून उद्भवू शकणाऱ्या अविवेकीपणावर आणि आध्यात्मिक अंधत्वावर आज चिंतन करा. परुश्यांचा विचार करा—त्यांना दोषी ठरवण्यासाठी नव्हे, तर तेच मोह आपल्या स्वतःच्या अंतःकरणात किती सहज मुळावू शकतात, हे ओळखण्यासाठी. देव इतरांना आशीर्वाद देतो, तेव्हा तुम्हाला आनंद मानता येतो का? दुसऱ्या कुणाचे कौतुक होते, कुणाला यश मिळते किंवा देवाची कृपा लाभते, तेव्हा तुमचे अंतःकरण कृतज्ञतेने भरून येते की मनात कटुता दाटते? स्वतःशी प्रामाणिक राहा. नम्रतेची कृपा मागा, म्हणजे एखादी चांगली गोष्ट तुमच्यामार्फत घडली नाही, एवढ्याच कारणाने ती नाकारण्याच्या सापळ्यात तुम्ही कधीही अडकणार नाही. परुश्यांचे वर्तन तुमच्यासाठी केवळ इशारा न ठरता, प्रामाणिक आत्मपरीक्षण, पश्चात्ताप आणि श्रद्धा यांसाठीचे आवाहन ठरो.
हे माझ्या दैवी प्रभू, तुझे सामर्थ्य नाकारता येत नाही आणि तू कोण आहेस याबद्दल शंका नाही. तू या जगात कार्य करतोस तेव्हा तुझी कृपा आणि तुझा चांगुलपणा सर्वांना दिसून येतात. तू जे भले करतोस, त्यात मला सदैव आनंद मानता यावा म्हणून मला आवश्यक ती कृपा दे. विशेषतः जेव्हा तू इतरांच्या जीवनात आणि त्यांच्याद्वारे भले करतोस, तेव्हा मला त्यात आनंद मानू दे. माझ्या शेजाऱ्याला तू दिलेले आशीर्वाद पाहून मनात उठणाऱ्या मत्सरापासून मला मुक्त कर. माझ्या स्वतःच्या पलीकडे तुझे सान्निध्य पाहू न देणाऱ्या हेव्यापासूनही मला मुक्त कर. तू तुझ्या वचनातून, तुझ्या संस्कारांतून किंवा माझ्या सभोवतालच्या लोकांच्या पवित्रतेतून माझ्याकडे येतोस, तेव्हा प्रत्येक वेळी मला नम्रपणे तुझ्यावर प्रेम करता येवो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
दुःखी मातेची नोवेना
परंपरेनुसार 7 ते 15 सप्टेंबर या काळात ही नोवेना म्हटली जाते
आमच्या यूट्यूब चॅनेलची सदस्यता घ्या!
नवीन सामग्री प्रसिद्ध झाल्यावर सूचना मिळवा.




