मराठी

ईश्वरी परिपालनावर भरवसा ठेवणे

23 सप्टेंबर 2026

Memorial of Saint Pius of Pietrelcina, Priest

Readings for Today
Readings for Wednesday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time

बारा प्रेषितांची पाठवणी, युलियुस श्नॉर फॉन कारोळ्सफेल्ड यांचे चित्र

व्हिडिओ

येशूने बारा जणांना बोलावले आणि सर्व दुष्ट आत्म्यांवर सत्ता चालवण्याचे व रोग बरे करण्याचे सामर्थ्य आणि अधिकार त्यांना दिले. देवाच्या राज्याची घोषणा करण्यासाठी आणि आजाऱ्यांना बरे करण्यासाठी त्याने त्यांना पाठवले. तो त्यांना म्हणाला, “प्रवासासाठी काहीही घेऊ नका: काठी नाही, झोळी नाही, अन्न नाही, पैसे नाहीत. कोणीही दुसरा अंगरखा घेऊ नये.” लूक 9:1–3

आजाऱ्यांवर हात ठेवून त्यांना बरे करण्याचे सामर्थ्य आपल्याकडे आहे, अशी कल्पना करा. हे एखाद्या कल्पनारम्य कथेतले किंवा अतिमानवी नायकांच्या जगातले वाटेल; पण प्रत्यक्षात निसर्गावरील देवाच्या अधिकारात सहभागी होणे म्हणजे हे सामर्थ्य मिळणे. चित्रकथा किंवा व्यंगचित्रपट पाहून मुलांना असे सामर्थ्य मिळावे असे स्वप्न पडू शकते. पण प्रेषितांना दिलेले सामर्थ्य खरे तर होतेच; शिवाय ते एका अधिक उदात्त हेतूने दिले गेले होते: जिवांना शाश्वत तारणाकडे नेण्यासाठी.

लूकच्या शुभवर्तमानातील या प्रसंगापर्यंत, त्या बारा जणांची निवड करून त्यांना प्रेषित म्हणून नेमल्याला काही महिने नसले तरी किमान काही आठवडे झाले होते. लूकच्या 6 व्या अध्यायात, डोंगरावर रात्रभर प्रार्थना केल्यानंतर येशूने त्यांना बोलावले. तेव्हापासून त्याची शिकवण ऐकत, त्याच्या सहवासात ते घडत गेले. त्यांनी सपाट मैदानावरचा त्याचा उपदेश ऐकला, त्याला चमत्कार करताना, दुष्ट आत्म्यांना घालवताना आणि पापांची क्षमा करताना पाहिले. त्याने वादळाने खवळलेला समुद्र शांत केला, तेव्हा ते थक्क झाले. इतकेच नव्हे, तर त्याने मृतांनाही पुन्हा जिवंत केलेले त्यांनी पाहिले.

घडणीच्या या अल्प पण सघन काळानंतर येशूने त्यांना त्यांच्या कार्यासाठी पाठवले. आजाऱ्यांना बरे करण्यासाठी, दुष्ट आत्म्यांना घालवण्यासाठी आणि देवाच्या राज्याची घोषणा करण्यासाठी येशूने त्यांना स्वतःचे दैवी सामर्थ्य दिले.

त्यांना पाठवताना त्याने एक महत्त्वाची सूचना दिली: “प्रवासासाठी काहीही घेऊ नका: काठी नाही, झोळी नाही, अन्न नाही, पैसे नाहीत. कोणीही दुसरा अंगरखा घेऊ नये.” त्याने त्यांना असे का सांगितले? त्याला त्यांच्या गरजांची काळजी नव्हती म्हणून नव्हे; उलट, तो त्यांना एक अत्यावश्यक आध्यात्मिक धडा शिकवत होता: त्याचे सामर्थ्य आणि संदेश लोकांपर्यंत पोहोचवणारी प्रभावी साधने व्हायचे असेल, तर त्यांनी ईश्वरी परिपालनावर पूर्ण भरवसा ठेवला पाहिजे.

कल्पना करा की तुम्ही त्या बारा जणांपैकी एक आहात. एका अनोळखी गावात शिरताना वेशीजवळ पायाने अधू असलेला एक माणूस भीक मागताना तुम्हाला दिसतो. अचानक त्याच्यावर हात ठेवून तो बरा झाल्याचे घोषित करण्याची प्रेरणा तुम्हाला होते. ती प्रेरणा इतकी प्रबळ असते की तुम्ही तसे करता. “बरा हो,” असे तुम्ही म्हणताच तो माणूस उठून चालू लागतो. सगळे थक्क होतात. दिवस मावळेपर्यंत आजारी, चालता न येणारे आणि दुष्ट आत्म्यांनी पछाडलेले लोक रांगा लावून तुमच्याकडे येतात. प्रत्येक जण बरा होतो किंवा त्याची दुष्ट आत्म्याच्या तावडीतून सुटका होते.

दुसऱ्या दिवशी गावाच्या चौकात मोठी गर्दी जमते. तुम्ही लोकांना बसायला सांगता आणि येशूकडून ऐकलेली सारी शिकवण सांगू लागता. तुमचे बोलणे ऐकून काहींचे डोळे पाणावतात; तर काही जण आनंदाने स्वर्गाकडे पाहतात. लोकांच्या हृदयाला स्पर्श होतो. बंधने तुटतात. आयुष्ये बदलतात—आणि हे सारे तुमच्या शब्दांद्वारे आणि तुमच्या उपस्थितीद्वारे घडते.

अशा वेळी, हे सगळे आपणच केले याचे कौतुक वाटून गर्वाचा मोह सहज होऊ शकतो. पण येशूला हे माहीत होते. म्हणूनच दिवस संपल्यावर आणि गर्दी पांगल्यावर प्रेषितांना अन्न आणि निवारा यांसाठी इतरांकडे जावे लागे. अनोळखी लोकांच्या दयाळूपणावर विसंबण्याच्या या साध्या कृतीतून त्यांना रोज आठवण होई की ते वापरत असलेले सामर्थ्य त्यांचे स्वतःचे नव्हते. ते गावोगावी रिकाम्या हातांनी जात, जेणेकरून त्यांच्या लक्षात राहावे की अद्भुत कृत्ये करणारे आणि जिवांचे तारण करणारे ते स्वतः नव्हते, तर त्यांच्याद्वारे कार्य करणारा आणि बोलणारा ख्रिस्त होता.

देव आपल्या गौरवशाली हेतूंसाठी आपला उपयोग करतो, तेव्हा आपल्यालाही गर्वाच्या पापात पडण्याचा मोह होऊ शकतो. आपण स्वतःचेच कौतुक करू लागतो, इतरांनी आपली दखल घ्यावी असे वाटू लागते, किंवा देवाच्या कृपेचा उगम जणू आपणच आहोत अशी वागणूक इतरांकडून अपेक्षितो. ख्रिस्ताच्या प्रेषितकार्याशी जोडलेल्या प्रत्येकाने हा खरा धोका गांभीर्याने घेतला पाहिजे. ख्रिस्त आपल्याद्वारे कार्य करत नसेल, तर आपण काहीही करू शकत नाही. आपण दुर्बळ आणि पापी आहोत, आणि प्रत्येक सत्कृत्याचे पुण्य केवळ ख्रिस्ताचेच आहे. आपल्याला भानावर आणणारे हे सत्य आपण कधीही विसरू नये, विशेषतः त्याच्या सेवाकार्यात आपण जितके अधिक गुंतत जातो तितके ते अधिक लक्षात ठेवावे.

ईश्वरी परिपालनावर तुम्ही किती पूर्णपणे भरवसा ठेवता, यावर आज चिंतन करा. देव तुमच्याद्वारे जे करतो, त्याचे श्रेय स्वतःकडे घेण्याचा मोह तुम्हाला कधी होतो का? आपल्या प्रभूची सेवा करताना इतरांनी तुमच्या कामाची दखल घ्यावी आणि तुमचे कौतुक करावे, अशी अपेक्षा तुम्ही करता का? नम्रता आणि अनासक्तीची कृपा येशूकडे मागा, जेणेकरून त्याच्या दयेचे निर्मळ साधन होणे हीच तुमची एकमेव इच्छा राहील. स्वतःचा गौरव कधीही न शोधता, तुम्ही नेहमी इतरांचे लक्ष त्याच्याकडे वळवावे.

हे सर्वशक्तिमान प्रभू, निसर्गावर तुझा पूर्ण अधिकार आहेच, पण लोकांचे जीवन बदलण्याचे आणि त्यांना शाश्वत जीवन देण्याचे सामर्थ्यही तुझ्यात आहे. तुझ्या तारणकार्याचे एक नम्र साधन म्हणून माझा उपयोग कर. माझ्या हृदयाचे गर्वापासून रक्षण कर आणि मला नम्रतेत स्थिर ठेव. प्रत्येक सत्कर्माचा उगम तुझ्यातच आहे, याची मला सदैव जाणीव राहू दे. मी केवळ तुझा सेवक आहे; सर्व चांगुलपणाचा उगम तूच आहेस. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

Novena to Saint Thérèse of Lisieux – The Little Flower
Day Two – September 23

Subscribe to our YouTube channel!
Be notified about new content.

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सर्व संत / सण

आजचे संत – पिएत्रेल्चिनाचे संत पिओ (पाद्रे पिओ), धर्मगुरू

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय