Sobota, 23 lutego 2019
Sobota VI tygodnia okresu zwykłego
Święty Polikarp, biskup i męczennik – wspomnienie
Wtedy Piotr odezwał się do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy! Postawmy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie bardzo wiedział, co powiedzieć, tak byli przerażeni. Mk 9:5-6
Ten fragment opisuje chwilę pośród chwalebnego wydarzenia Przemienienia. Piotr, Jakub i Jan weszli z Jezusem na wysoką górę, a Jezus nagle przemienił się wobec nich. Jaśniał bielą, promieniując światłem, i rozmawiał z Mojżeszem i Eliaszem.
Ci trzej Apostołowie są świadkami tego cudownego wydarzenia i są tak przejęci i podekscytowani, że Piotr mówi coś, co wydaje się nieco niemądre. Jak zaznacza Pismo Święte: „Nie bardzo wiedział, co powiedzieć”. Mimo to proponuje, by postawili trzy namioty: jeden dla Jezusa, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Oczywiście Jezus nie odpowiada na tę propozycję, ponieważ wiedział, że Piotr był tak podekscytowany, iż nie potrafił trzeźwo myśleć. Mojżesz i Eliasz z pewnością nie potrzebowali namiotów.
Jedna z subtelnych prawd życia duchowego, którą możemy zaczerpnąć z tego fragmentu, mówi o tym, że czasami, gdy mocno doświadczamy obecności Boga, możemy odczuwać pokusę popadnięcia w coś, co można nazwać „świętą skrajnością”. Piotr w jednej chwili doznał tak wielkiego uniesienia, że zapragnął pozostać właśnie tam, na górze. Oczywiście nie było to ani praktyczne, ani racjonalne. Jego reakcja nie była niczym poważnym, ale warto ją zauważyć i wyciągnąć z niej naukę.
Czasami możemy czuć się bardzo blisko Boga i na różne sposoby doświadczać głębokiego natchnienia. Kiedy tak się dzieje, możemy zauważyć, że naszą emocjonalną reakcją jest w pewnym sensie popadanie w przesadę. Nie w miłości do Boga — to niemożliwe — lecz w gorliwości, która opiera się bardziej na naszych emocjach niż na woli Bożej. To klasyczny przykład „duchowego uniesienia”. Tak, musimy dążyć do głębokiej zażyłości z naszym Panem, ale zawsze musimy czuwać, by nawet dobre emocje nie prowadziły nas drogą naszej własnej woli zamiast drogą woli Bożej.
Zastanów się dziś nad wszelkimi skłonnościami, jakie możesz mieć pod tym względem. Celem życia cnotliwego jest prawdziwa równowaga między skrajnościami. Choć musimy być w stu procentach oddani Bogu i Jego woli, musimy czuwać, by nie dać się pociągnąć ku jednej lub drugiej stronie drogi. Módl się, aby nasz Pan pomagał ci trwać niezachwianie na ścieżce prowadzącej do Niego i do Jego świętej woli.
Panie, naprawdę pragnę pod każdym względem całkowicie należeć do Ciebie. Pragnę Cię kochać i służyć Ci całym umysłem, sercem, duszą i ze wszystkich sił. Pomóż mi zawsze wypełniać Twoją wolę i tylko Twoją wolę. Pomóż mi nigdy nie dać się odwieść od drogi, którą przede mną wytyczyłeś. Obym żył pomiędzy skrajnościami, ku którym mnie ciągnie, tak abym mógł prowadzić prawdziwie cnotliwe życie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Polikarp
