சனிக்கிழமை, பிப்ரவரி 23, 2019
பொதுக்காலத்தின் ஆறாம் வாரச் சனிக்கிழமை
புனித பொலிகார்ப்பு, ஆயரும் மறைசாட்சியும் – நினைவு
அப்போது பேதுரு இயேசுவிடம், “ரபி, நாம் இங்கே இருப்பது நல்லது! உமக்கு ஒன்றும் மோசேக்கு ஒன்றும் எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைப்போம்” என்றார். அவர்கள் மிகவும் அச்சமுற்றிருந்ததால், என்ன சொல்வதென்றே அவருக்குத் தெரியவில்லை. மாற்கு 9:5-6
உருமாற்றம் என்னும் மாட்சிமிக்க நிகழ்வின் நடுவில் இப்பகுதி இடம்பெறுகிறது. பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் இயேசுவுடன் ஓர் உயர்ந்த மலைமீது ஏறிச் சென்றனர். அப்போது இயேசு திடீரென அவர்கள் முன் உருமாறினார். அவர் வெண்மையாக ஒளிர்ந்தார்; அவரிடமிருந்து ஒளி வெளிப்பட்டது. அவர் மோசேவுடனும் எலியாவுடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
இந்த மூன்று திருத்தூதர்களும் இந்த அற்புத நிகழ்வைக் காண்கின்றனர். அவர்கள் மிகுந்த பரவசமும் உற்சாகமும் அடைந்ததால், பேதுரு சற்றுச் சிறுபிள்ளைத்தனமாகத் தோன்றும் ஒன்றைக் கூறுகிறார். மறைநூல் சுட்டிக்காட்டுவதுபோல், “என்ன சொல்வதென்றே அவருக்குத் தெரியவில்லை.” இருந்தாலும், இயேசுவுக்கு ஒன்றும், மோசேவுக்கு ஒன்றும், எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைக்கலாம் என்று அவர் சொல்கிறார். இயேசு இந்த யோசனைக்குப் பதில் அளிக்கவில்லை. ஏனெனில், பேதுரு அளவுகடந்த உற்சாகத்தில் இருந்ததால் தெளிவாகச் சிந்திக்க முடியாமல் இருந்தார் என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். மோசேவுக்கும் எலியாவுக்கும் நிச்சயமாகக் கூடாரங்கள் தேவைப்படவில்லை.
இந்தப் பகுதியிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஆன்மிக வாழ்வின் நுட்பமான உண்மை ஒன்று உண்டு: சில வேளைகளில், கடவுளின் உடனிருப்பை நாம் ஆழமாக அனுபவிக்கும்போது, “புனிதமான அதீத நிலை” என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு நிலைக்குச் செல்ல நாம் தூண்டப்படலாம். பேதுரு உடனே மிகவும் பரவசமடைந்ததால், அந்த மலையிலேயே தங்கிவிட விரும்பினார். நிச்சயமாக, இது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமானதும் அல்ல, பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றதும் அல்ல. அவர் இவ்வாறு நடந்துகொண்டது பெரிய விஷயமல்ல; இருப்பினும், அதை நாம் கவனித்துப் பாடம் கற்றுக்கொள்வது நல்லது.
சில வேளைகளில், நாம் கடவுளுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதாக உணரலாம்; ஏதோ ஒரு வகையில் ஆழ்ந்த உந்துதலையும் பெறலாம். இவ்வாறு நிகழும்போது, நமது உணர்ச்சிபூர்வமான எதிர்வினை ஒருவிதத்தில் அளவுமீறிச் செல்வதாக இருக்கலாம். கடவுள்மீது கொண்ட அன்பில் அளவுமீறுவதை இங்கு குறிப்பிடவில்லை; அது சாத்தியமே இல்லை. மாறாக, கடவுளின் திருவுளத்தைவிட நமது உணர்ச்சிகளையே அதிகம் சார்ந்திருக்கும் ஆர்வத்தில் அளவுமீறிச் செல்வதையே குறிப்பிடுகிறோம். இது “ஆன்மிகப் பரவச நிலை” என்பதற்கான வழக்கமான எடுத்துக்காட்டு. ஆம், நம் ஆண்டவரோடு ஆழ்ந்த நெருக்கத்தில் இருக்க நாம் முயல வேண்டும். ஆனால், நல்ல உணர்ச்சிகள்கூட கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பதிலாக நமது சொந்த விருப்பத்தின் பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்லாதவாறு நாம் எப்போதும் உறுதிசெய்துகொள்ள வேண்டும்.
இது தொடர்பாக உங்களிடம் இருக்கக்கூடிய ஏதேனும் போக்கைக் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். இரு முனைகளுக்கும் இடையே உண்மையான சமநிலையுடன் இருப்பதே நற்பண்புள்ள வாழ்வின் இலக்கு. கடவுளுக்கும் அவரது திருவுளத்திற்கும் நாம் 100% அர்ப்பணிப்புடன் இருக்க வேண்டுமென்றாலும், பாதையின் ஒரு பக்கமோ மறுபக்கமோ நாம் இழுக்கப்படாதவாறு உறுதிசெய்துகொள்ள வேண்டும். தம்மிடமும் தமது திருவுளத்திடமும் இட்டுச் செல்லும் பாதையில் நம் ஆண்டவர் உங்களை உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டுமென மன்றாடுங்கள்.
ஆண்டவரே, எல்லா வகையிலும் முழுமையாக உமக்கே உரியவனாய் இருக்க நான் உண்மையாகவே விரும்புகிறேன். என் முழு மனத்தோடும் இதயத்தோடும் ஆன்மாவோடும் வலிமையோடும் உம்மை அன்புசெய்து உமக்குப் பணிபுரிய விரும்புகிறேன். எப்போதும் உமது திருவுளத்தை, உமது திருவுளத்தை மட்டுமே பின்பற்ற எனக்கு உதவும். நீர் என்முன் வைத்துள்ள பாதையிலிருந்து நான் ஒருபோதும் விலகிவிடாதிருக்க எனக்கு உதவும். நான் ஈர்க்கப்படும் இரு தீவிர நிலைகளுக்கும் இடையில் சமநிலையோடு வாழ்ந்து, உண்மையான நற்பண்பு வாழ்வை வாழ்வேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மை நம்புகிறேன்.
இன்றைய புனிதர் – புனித பொலிகார்ப்பு
