10 marca 2020
Wtorek II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
„Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony”. Mateusz 23:12
Pokora wydaje się czymś tak paradoksalnym. Łatwo ulegamy pokusie myślenia, że droga do wielkości polega na tym, by wszyscy wiedzieli o wszystkim, co robimy dobrze. Większość ludzi nieustannie odczuwa pokusę, by pokazywać się z jak najlepszej strony, w nadziei, że inni to dostrzegą i będą podziwiać. Chcemy być zauważani i chwaleni. I często staramy się to osiągnąć przez drobne rzeczy, które robimy i mówimy. Nierzadko też wyolbrzymiamy własną wartość.
Z drugiej strony, jeśli ktoś nas krytykuje i źle o nas myśli, może to być dla nas druzgocące. Jeśli usłyszymy, że ktoś powiedział o nas coś negatywnego, możemy wrócić do domu i przez resztę dnia, a nawet przez resztę tygodnia, czuć przygnębienie lub złość! Dlaczego? Ponieważ nasza pycha została zraniona, a ta rana może boleć. Może boleć, chyba że odkryliśmy niezwykły dar pokory.
Pokora jest cnotą, która pozwala nam być autentycznymi. Pozwala nam odrzucić wszelkie fałszywe maski, jakie możemy nosić, i po prostu być sobą. Pozwala nam spokojnie przyjmować zarówno nasze zalety, jak i niepowodzenia. Pokora to nic innego jak szczere i zgodne z prawdą spojrzenie na własne życie oraz akceptacja siebie takimi, jakimi jesteśmy.
W przytoczonym wyżej fragmencie Ewangelii Jezus daje nam wspaniałą lekcję, którą bardzo trudno wcielić w życie, a która jest absolutnie kluczowa dla szczęśliwego życia. On chce, byśmy zostali wywyższeni! Chce, by inni nas zauważali. Chce, by światło naszej dobroci jaśniało tak, aby wszyscy mogli je zobaczyć i aby to światło przynosiło zmianę. Chce jednak, by działo się to w prawdzie, a nie przez przybieranie fałszywej maski. Chce, by zajaśniało nasze prawdziwe „ja”. I właśnie tym jest pokora.
Pokora to szczerość i autentyczność. A gdy ludzie dostrzegają w nas tę cechę, robi ona na nich wrażenie. Nie tyle w światowym sensie, ile w sposób autentycznie ludzki. Nie będą patrzeć na nas z zazdrością; przeciwnie, spojrzą na nas i dostrzegą nasze prawdziwe zalety, będą się nimi cieszyć, podziwiać je i pragnąć je naśladować. Pokora pozwala zajaśnieć twojemu prawdziwemu „ja”. I wierz lub nie, ale właśnie ciebie, takiego, jakim naprawdę jesteś, inni chcą spotkać i poznać.
Zastanów się dziś, na ile żyjesz autentycznie. Niech ten Wielki Post stanie się czasem, w którym głupota pychy zostanie rozbita w proch. Pozwól Bogu usunąć każdy fałszywy obraz ciebie, aby mogło zajaśnieć twoje prawdziwe „ja”. Uniż się w ten sposób, a Bóg cię przygarnie i wywyższy na swój sposób, aby twoje serce mogło zostać dostrzeżone i pokochane przez ludzi wokół ciebie.
Panie, obdarz mnie pokorą. Pomóż mi szczerze i uczciwie patrzeć na to, kim jestem. I w tej szczerości pomóż mi pozwolić, by Twoje Serce, żyjące w moim, zajaśniało tak, aby inni mogli je dostrzec. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie trzynaste – Rozmyślania Matki
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
