11 marca 2020
Środa II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Jezus odpowiedział: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”. Odpowiedzieli Mu: „Możemy”. On zaś rzekł: „Kielich mój istotnie pić będziecie, lecz nie do Mnie należy dać miejsce po mojej prawej i lewej stronie, ale dostanie się ono tym, dla których przygotował je mój Ojciec”. Mateusz 20:22–23
Łatwo mieć dobre intencje, ale czy to wystarczy? Powyższe słowa z Ewangelii Jezus skierował do braci Jakuba i Jana po tym, jak ich kochająca matka przyszła do Niego i poprosiła, by obiecał jej, że jej dwaj synowie zasiądą po Jego prawej i lewej stronie, gdy obejmie swój królewski tron. Być może prośba, z którą zwróciła się do Jezusa, była nieco śmiała, ale wyraźnie stała za nią matczyna miłość.
Warto jednak zauważyć, że tak naprawdę nie zdawała sobie sprawy, o co prosi. A gdyby zdawała sobie z tego sprawę, być może w ogóle nie poprosiłaby Jezusa o tę „przysługę”. Jezus zmierzał do Jerozolimy, gdzie miał zasiąść na swoim tronie Krzyża i zostać ukrzyżowany. To właśnie w tym kontekście zostaje skierowana do Jezusa prośba, by Jakub i Jan mogli dołączyć do Niego na Jego tronie. Dlatego Jezus pyta tych dwóch Apostołów: „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”. Odpowiadają Mu: „Możemy”. A Jezus potwierdza to, mówiąc im: „Kielich mój istotnie pić będziecie”.
Jezus zaprosił ich, by szli Jego śladami i odważnie składali swoje życie w ofierze z miłości do innych. Mieli porzucić wszelki lęk oraz z gotowością i ochotą powiedzieć „tak” własnym krzyżom, starając się służyć Chrystusowi i Jego misji.
Nie powinniśmy iść za Jezusem połowicznie. Jeśli chcemy być prawdziwymi uczniami Chrystusa, również my musimy pić z kielicha Jego Przenajdroższej Krwi, przyjmując ją w głąb naszych dusz, i karmić się tym darem, abyśmy z gotowością i ochotą dawali siebie aż po całkowitą ofiarę. Musimy być gotowi i chętni, by niczego nie zatrzymywać dla siebie, nawet jeśli oznacza to największą ofiarę.
To prawda, bardzo niewielu ludzi zostanie powołanych, by stać się dosłownie męczennikami, ale WSZYSCY jesteśmy powołani do męczeństwa w duchu. Oznacza to, że musimy tak całkowicie oddać się Chrystusowi i Jego woli, by umrzeć dla samych siebie.
Rozważ dziś pytanie, które Jezus kieruje do ciebie: „Czy możesz pić kielich, który Ja mam pić?”. Czy możesz z własnej woli oddać wszystko, niczego nie zatrzymując dla siebie? Czy twoja miłość do Boga i innych może być tak pełna i całkowita, że staniesz się męczennikiem w najprawdziwszym znaczeniu tego słowa? Postanów powiedzieć „tak”, pij z kielicha Jego Przenajdroższej Krwi i codziennie składaj swoje życie w całkowitej ofierze. Warto — i możesz to zrobić!
Panie, niech moja miłość do Ciebie i innych będzie tak pełna, abym niczego nie zatrzymywał dla siebie. Niech mój umysł będzie oddany wyłącznie Twojej Prawdzie, a moja wola — Twojej Drodze. Niech dar Twojej Przenajdroższej Krwi będzie moją siłą na tej drodze, abym mógł naśladować Twoją doskonałą, ofiarną miłość. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie czternaste – „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
