22 marca 2020
IV Niedziela Wielkiego Postu (rok A)
Czytania na dziś
Jezus, przechodząc, ujrzał człowieka niewidomego od urodzenia…
…splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na jego oczy, a potem rzekł do niego: „Idź, obmyj się w sadzawce Siloam” — co znaczy: Posłany —. Poszedł więc, obmył się i wrócił, widząc. J 9:1, 6–7
Kim był ten człowiek? Co ciekawe, nie znamy jego imienia. Jest określany jedynie jako „człowiek niewidomy od urodzenia”. Ma to znaczenie w Ewangelii według św. Jana, ponieważ brak imienia widzimy także na przykład w opowieści o „kobiecie przy studni”. Fakt, że nie podano imienia, wskazuje, iż powinniśmy odnaleźć w tej historii samych siebie.
„Ślepota” to nasza niezdolność dostrzegania ręki Boga działającego wszędzie wokół nas. Trudno nam dostrzec codzienne cuda Bożej łaski, żywej i działającej w naszym życiu oraz w życiu innych ludzi. Dlatego pierwszą rzeczą, którą powinniśmy uczynić w odpowiedzi na ten fragment Pisma Świętego, jest próba dostrzeżenia własnej ślepoty. Powinniśmy starać się uświadomić sobie, że tak często nie dostrzegamy działania Boga. Ta świadomość pobudzi w nas pragnienie duchowego uzdrowienia. Zachęci nas do tego, byśmy zapragnęli widzieć działanie Boga.
Dobrą nowiną jest oczywiście to, że Jezus uzdrowił tego człowieka, tak jak chętnie uzdrawia nas. Przywrócenie wzroku jest dla Jezusa łatwe. Dlatego pierwsza modlitwa, którą powinniśmy zanosić pod wpływem tej historii, brzmi po prostu: „Panie, chcę widzieć!”. Pokorne uznanie własnej ślepoty otworzy nas na działanie Bożej łaski. Jeśli zaś nie uznamy pokornie własnej ślepoty, nie będziemy gotowi szukać uzdrowienia.
Znaczące jest również to, w jaki sposób Jezus uzdrawia tego człowieka. Używa własnej śliny, by zrobić błoto i posmarować nim oczy tego człowieka, co na pierwszy rzut oka nie wydaje się zbyt przyjemne. Objawia nam to jednak coś bardzo istotnego. Mianowicie ukazuje, że Jezus może posłużyć się czymś zupełnie zwyczajnym jako źródłem swojej Boskiej łaski!
Jeśli spojrzymy na to symbolicznie, możemy dojść do głębokich wniosków. Zbyt często szukamy działania Boga w tym, co nadzwyczajne. Tymczasem On tak często jest przy nas obecny w tym, co zwyczajne. Być może pojawia się w nas pokusa, by sądzić, że Bóg działa swoją łaską jedynie poprzez heroiczne akty miłości lub poświęcenia. Być może ulegamy pokusie, by myśleć, że Bóg nie może posłużyć się naszymi zwykłymi, codziennymi czynnościami, aby dokonywać swoich cudów. Ale to nieprawda. To właśnie w tych zwyczajnych czynnościach życia Bóg jest obecny. Jest obecny, gdy zmywamy naczynia, wykonujemy prace domowe, odwozimy dziecko do szkoły, gramy z kimś z rodziny, prowadzimy zwykłą rozmowę czy wyciągamy pomocną dłoń. W istocie im bardziej zwyczajna jest dana czynność, tym bardziej powinniśmy starać się dostrzec w niej działanie Boga. A kiedy rzeczywiście „zobaczymy” Jego działanie w zwykłych czynnościach życia, zostaniemy uzdrowieni z naszej duchowej ślepoty.
Rozważ dziś ten czyn Jezusa i pozwól naszemu Panu posmarować twoje oczy swoją śliną i ziemią. Pozwól Mu obdarzyć cię darem duchowego wzroku. A gdy zaczniesz dostrzegać Jego obecność w swoim życiu, zdumiejesz się pięknem, które ujrzysz.
Panie, chcę widzieć. Pomóż mi doznać uzdrowienia z mojej ślepoty. Pomóż mi dostrzegać Twoje działanie w każdej zwyczajnej czynności mojego życia. Pomóż mi widzieć Twoją Boską łaskę w najmniejszych wydarzeniach mojego dnia. A gdy będę dostrzegać, że jesteś obecny i działasz, napełnij moje serce wdzięcznością za to, co widzę. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie dwudzieste piąte – Jezus upada
Modlitwy o ustanie pandemii koronawirusa i Msza święta online
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
