1 czerwca 2023
Czwartek VIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Justyn, męczennik — wspomnienie
Gdy Jezus wychodził z Jerycha wraz ze swymi uczniami i sporym tłumem, niewidomy Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze i żebrał. Słysząc, że to Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną”. Mk 10:46–47
Jak się modlisz? Czy zdarza ci się „wołać” do Jezusa z głębokim przekonaniem i wielką żarliwością? Ten niewidomy człowiek, Bartymeusz, daje nam wspaniały przykład tego, jak powinniśmy modlić się do naszego Pana. Przede wszystkim niewidomy znajdował się w potrzebie. Jego ślepota symbolizuje każdą słabość i potrzebę w twoim życiu. Z czym więc zmagasz się w życiu najbardziej? Jaki jest twój największy grzech, w który nawykowo popadasz? Albo co sprawia ci najwięcej bólu?
Dostrzeżenie naszej słabości jest pierwszym krokiem. Kiedy już uświadomimy sobie nasze największe potrzeby, musimy także „wołać” do naszego Pana, tak jak uczynił to Bartymeusz. Usłyszawszy, że to Jezus, Bartymeusz w jakiś sposób wyczuł w głębi duszy, że Jezus chce go uzdrowić. Jak to wyczuł? Wsłuchał się w głos Boga w swoim wnętrzu. Owszem, słyszał gwar wielu ludzi mówiących o Jezusie, gdy Ten przechodził obok. Ale samo to nie mogło skłonić go do wołania ani dać mu pewności, że Jezus jest źródłem miłosierdzia, którego potrzebował. Tym, co go skłoniło, był wyraźny głos Boga, natchnienie Ducha Świętego w jego duszy, objawiające mu, że potrzebuje Jezusa i że Jezus chce go uzdrowić.
Początkowo ludzie wokół Bartymeusza uciszali go i kazali mu milczeć. Gdyby zaś Bartymeusz miał słabą wiarę, być może posłuchałby tłumu i w rozpaczy zamilkł. Jest jednak zupełnie jasne, że nie tylko zignorował ich upomnienia, ale „jeszcze głośniej wołał”.
Bartymeusz daje nam tu dwojakie świadectwo tego, jak mamy zwracać się do naszego Pana. Po pierwsze, musimy wyczuwać Jego łagodną, lecz wyraźną obecność w naszej duszy. Musimy rozpoznawać Jego głos i natchnienia Jego łaski. On chce nas uzdrowić, a Jego obecność w naszym życiu musi być odczuwana w naszym wnętrzu. Po drugie, musimy z wielką uwagą skupić się na tym wewnętrznym głosie. Tłum, który uciszał Bartymeusza, symbolizuje liczne „głosy” i pokusy, których doświadczamy w życiu, a które próbują powstrzymać nas od wiernego i żarliwego wołania do Boga, który do nas przemawia. Nic nie powinno nas odwodzić od podejmowanego całym sercem, stanowczego postanowienia, by wołać do Jezusa z naszą potrzebą.
Rozważ dziś postać Bartymeusza jako obraz ciebie. Dostrzeż, jak bardzo potrzebujesz naszego Pana, i wsłuchaj się w Jego wyraźny głos. Czy Go słyszysz? Czy wyczuwasz, że przechodzi obok? Kiedy tak się dzieje, wołaj do Niego z żarliwością, mocą i przekonaniem. A jeśli zauważysz pokusy, które próbują uciszyć twoją modlitwę i wiarę, wzmóż swoją żarliwość i „jeszcze głośniej” wołaj do naszego Pana. On cię usłyszy, przywoła cię do siebie i udzieli ci tej łaski, którą pragnie cię obdarzyć.
Mój miłosierny Jezu, Ty nieustannie przechodzisz obok mnie, przyciągając mnie do siebie swoją Boską obecnością. Udziel mi łaski, której potrzebuję, by dostrzec własną potrzebę i wołać do Ciebie całym sercem. Niech nic nigdy nie powstrzymuje mnie od tej żarliwej modlitwy, drogi Panie, a gdy nadejdzie pokusa, niech wołam tym usilniej. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Justyn, męczennik
