Linggo, Pebrero 4, 2018
Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon, Taon B
Lahat ng mga Santo para sa Araw na Ito

Nagsalita si Job: Hindi ba puro mabigat na pagpapagal ang buhay ng tao sa lupa? Ang mga araw ko ay mas mabilis pa sa lansadera ng manghahabi; nagwawakas ang mga ito nang walang pag-asa. Alalahanin mong parang hangin ang buhay ko; hindi na ako muling makakakita ng ligaya. Job 7:1, 6-7
Ang nakatutuwa, pagkaraang basahin iyan sa Banal na Misa, sasagot ang buong kapulungan, “Salamat sa Diyos!” Talaga ba? Dapat ba nating ipagpasalamat sa Diyos ang pagbabasang ito? Talaga bang nais nating magpasalamat sa Diyos sa ganitong pagpapahayag ng matinding sakit? Oo naman.
Malinaw na ipinahayag ni Job ang mga damdaming nararanasan nating lahat paminsan-minsan. Binanggit niya ang isang gabing hindi siya makatulog. Ang pakiramdam na nawawalan na ng pag-asa. Ang mga buwang puno ng paghihirap. At iba pa. Sana ay hindi natin nararanasan ang mga damdaming ito araw-araw. Ngunit totoo ang mga ito, at nararanasan ito ng bawat isa sa atin paminsan-minsan.
Ang susi sa pag-unawa sa bahaging ito ay ang pagtingin sa buong buhay ni Job. Bagaman ganito ang nadarama niya, hindi niya hinayaang iyon ang magdikta sa kanyang mga pasiya. Hindi siya tuluyang nawalan ng pag-asa, hindi siya sumuko, at nagtiyaga siya. At hindi nasayang ang kanyang pagtitiyaga! Nanatili siyang tapat sa Diyos sa gitna ng trahedyang kumitil sa lahat ng mahalaga sa kanya, at hindi siya nawalan ng pananampalataya at pag-asa sa kanyang Diyos. Sa pinakamadilim na sandali ng kanyang buhay, maging ang mga kaibigan niya ay lumapit at nagsabing pinarurusahan siya ng Diyos at wala nang natitira para sa kanya. Ngunit hindi siya nakinig sa kanila.
Alalahanin ang makahulugan niyang mga salita, “Ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang bumawi, purihin ang pangalan ng Panginoon!” Pinuri ni Job ang Diyos dahil sa mabubuting bagay na tinanggap niya sa buhay, ngunit nang bawiin ang mga iyon, patuloy pa rin niyang pinagpala at pinuri ang Diyos. Ito ang pinakapangunahing aral at inspirasyong hatid ng buhay ni Job. Hindi niya hinayaang madaig siya ng mga damdaming ipinahayag niya sa pagbasa sa itaas. Tinukso siyang mawalan ng pag-asa, ngunit hindi niya hinayaang hadlangan siya nito sa pagpupuri at pagsamba sa Diyos. Pinuri niya ang Diyos sa LAHAT ng bagay!
May dahilan kung bakit nangyari ang trahedya kay Job. Layunin nitong ituro sa atin ang mahalagang aral na ito tungkol sa pagharap sa mabibigat na pasaning maaaring dumating sa ating buhay. Kapansin-pansin na si Job ay tunay na inspirasyon sa mga may mabibigat na pasanin. Bakit? Dahil nauunawaan nila ang pinagdaanan niya. Nakikita nila sa kanyang sakit ang sarili nilang nararanasan, at matututo sila sa kanyang pagpupunyaging manatiling may pag-asa.
Pagnilayan mo ngayon ang buhay ni Job. Hayaan mong magbigay ito sa iyo ng inspirasyon. Kung may pasanin sa buhay na nagpapabigat sa iyong kalooban, sikapin mo pa ring purihin at sambahin ang Diyos. Ibigay mo sa Diyos ang kaluwalhatiang nararapat sa Kanyang pangalan, dahil nararapat iyon sa Kanyang pangalan, hindi dahil gusto mo o ayaw mong gawin ito. Sa paggawa nito, matutuklasan mong ang mabigat mong pasanin ay magpapatatag sa iyo. Lalo kang magiging tapat sa pananatiling tapat kahit napakahirap gawin ito. Nagawa ito ni Job, at magagawa mo rin!
Panginoon, kapag mahirap ang buhay at mabigat ang pasanin, tulungan Mo akong palalimin ang pananampalataya ko sa Iyo at ang pag-ibig ko sa Iyo. Tulungan Mo akong ibigin at sambahin Ka, sapagkat mabuti at nararapat itong gawin sa lahat ng pagkakataon. Iniibig Kita, Panginoon ko, at pinipili kong purihin Ka palagi! Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.



