Nobyembre 25, 2023
Sabado ng Ikatatlumpu’t Tatlong Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Santa Catalina ng Alejandria, Birhen at Martir—Opsiyonal na Paggunita
“Maging si Moises ay nagpahayag na muling mabubuhay ang mga patay sa salaysay tungkol sa mababang punongkahoy, nang tawagin niyang ‘Panginoon’ ang Diyos ni Abraham, ang Diyos ni Isaac, at ang Diyos ni Jacob; at Siya ay hindi Diyos ng mga patay, kundi ng mga buhay, sapagkat para sa Kanya ang lahat ay buhay.” Luke 20:37–38
Ito ang tugon ni Jesus sa ilang Saduseo na nagtatanong sa Kanya tungkol sa muling pagkabuhay ng mga patay. Hindi naniniwala ang mga Saduseo sa muling pagkabuhay ng katawan, samantalang naniniwala naman dito ang mga Pariseo. Kaya tinanong ng mga Saduseo si Jesus tungkol sa muling pagkabuhay ng katawan gamit ang isang halimbawang halos hindi naririnig. Tinukoy nila ang batas ng levirato na matatagpuan sa Deuteronomy 25:5ff, na nagsasaad na kung mamatay ang isang lalaking may asawa nang wala pang anak, dapat pakasalan ng kanyang kapatid na lalaki ang kanyang asawa upang magkaroon ng mga supling ang kapatid na namatay. Kaya inilahad ng mga Saduseo ang isang sitwasyon kung saan namatay ang pitong magkakapatid na lalaki, na sunud-sunod na napangasawa ang iisang babae. Ito ang tanong nila: “Ngayon, sa muling pagkabuhay, kanino magiging asawa ang babaeng iyon? Sapagkat napangasawa siya ng lahat ng pito.” Sumagot si Jesus sa pamamagitan ng pagpapaliwanag na ang pag-aasawa ay para sa buhay na ito, hindi para sa buhay na darating sa muling pagkabuhay. Samakatuwid, wala sa magkakapatid ang magiging asawa niya kapag sila ay muling nabuhay.
May ilang may-asawa na nahihirapang tanggapin ang aral na ito, sapagkat mahal nila ang kanilang asawa at nais nilang manatiling mag-asawa sa Langit at sa panahon ng huling muling pagkabuhay. Para sa mga nakadarama nito, makatitiyak kayong ang mga bigkis ng pag-ibig na nabubuo natin sa lupa ay mananatili at lalo pang titibay sa Langit. At kapag dumating ang wakas ng daigdig at muling nabuhay ang lahat ng ating katawan at muling nakapiling ang ating mga kaluluwa, mananatiling higit na matibay kaysa dati ang mga bigkis na iyon ng pag-ibig. Gayunman, ang pag-aasawa, sa makalupang kahulugan nito, ay hindi na iiral. Papalitan ito ng dalisay na pag-ibig ng bagong buhay na darating.
Ang aral na ito ay nagbibigay sa atin ng dahilan upang higit pang pagnilayan ang magandang turo ng ating Panginoon tungkol sa Kanyang pagbabalik sa kaluwalhatian at, gaya ng sinasabi natin sa Kredo, “ang muling pagkabuhay ng mga namatay at ang buhay sa daigdig na darating.” Ipinapahayag natin ang pananampalatayang ito tuwing Linggo sa Misa. Ngunit para sa marami, maaaring mahirap itong maunawaan. Kaya ano nga ba talaga ang pinaniniwalaan natin?
Sa madaling sabi, naniniwala tayo na kapag namatay tayo, ang ating katawan ay “inilalagak sa huling hantungan,” ngunit ang ating kaluluwa ay humaharap sa partikular na paghuhukom. Ang mga nananatili sa kasalanang mortal ay habambuhay na mahihiwalay sa Diyos. Ngunit ang mga namamatay sa kalagayan ng biyaya ay mabubuhay na kasama ng Diyos magpakailanman. Malamang na karamihan sa mga namamatay ay may natitira pang mga kasalanang benyal sa kanilang kaluluwa. Kaya ang Purgatoryo ay ang biyaya ng panghuling pagdadalisay na dinaranas ng kaluluwa ng isang tao pagkamatay. Ang Purgatoryo ay walang iba kundi ang mapagpadalisay na pag-ibig ng Diyos na nag-aalis ng bawat natitirang kasalanan at di-kaganapan, at ng bawat pagkakapit sa kasalanan, upang makita ng dinalisay na kaluluwa ang Diyos nang harapan sa Langit. Ngunit hindi roon nagtatapos ang lahat. Naniniwala rin tayo na sa isang takdang panahon sa kasaysayan ng daigdig, babalik si Hesus sa lupa at babaguhin ito. Ito ang Kanyang Huling Paghuhukom. Sa panahong iyon, muling mabubuhay ang bawat katawan, at mabubuhay tayo magpakailanman ayon sa nilayon para sa atin: magkaisa ang katawan at kaluluwa. Ang mga kaluluwang nasa kasalanang mortal ay muling makakaisa rin ng kanilang mga katawan, ngunit ang kanilang katawan at kaluluwa ay mabubuhay nang hiwalay sa Diyos magpakailanman. Salamat sa Diyos, ang mga nasa kalagayan ng biyaya at nakaraan na sa kanilang panghuling pagdadalisay ay muling mabubuhay at makikibahagi sa bagong Langit at bagong Lupa magpakailanman, katawan at kaluluwa, ayon sa nilayon ng Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang maluwalhating aral na ito ng ating Panginoon, na ipinahahayag mong sinasampalatayanan sa tuwing dinarasal mo ang Kredo. Dapat mong gawing pang-araw-araw na gawi ang pagtutuon ng iyong paningin sa Langit at, lalo na, sa pangwakas at maluwalhating kalagayan ng muling pagkabuhay kung saan ka mamumuhay sa bagong Langit at Lupa. Habang higit tayong namumuhay taglay ang banal na pananabik na ito, lalo nating ituturing ang buhay natin dito at ngayon bilang panahon ng paghahanda para sa pangwakas na buhay na ito. Mag-ipon ka na ngayon ng kayamanan bilang paghahanda sa maluwalhating araw na ito at manalig kang ito ang buhay na walang hanggan na siyang iyong tawag.
Aking Panginoong muling nabuhay, naghahari Ka ngayon sa Langit, katawan at kaluluwa, habang hinihintay ang pangwakas at maluwalhating muling pagkabuhay ng lahat ng yumao. Nawa’y lagi kong ituon ang aking paningin sa pangwakas na layuning ito ng buhay ng tao at gawin ang lahat ng aking makakaya upang maghanda para sa walang hanggang kaluwalhatian at pag-ibig na ito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay Kristong Hari
Nobyembre 17–25, 2023
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – Santa Catalina ng Alejandria, Birhen at Martir
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
