Tagalog

Pag-aliw sa Nagdadalamhating Puso ni Hesus

Oktubre 29, 2026
Huwebes ng Ikatatlumpung Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa sa Araw na Ito

Tumangis si Hesus, ni James Tissot

Video

“Jerusalem, Jerusalem, ikaw na pumapatay sa mga propeta at bumabato sa mga isinugo sa iyo, kay raming ulit kong hinangad na tipunin ang iyong mga anak, gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak, ngunit ayaw ninyo! Narito, pababayaan ang inyong tahanan. Ngunit sinasabi ko sa inyo, hindi ninyo ako makikita hanggang sa dumating ang panahong sasabihin ninyo, Pinagpala ang dumarating sa ngalan ng Panginoon.” Lucas 13:34–35

Sa Ebanghelyo ngayon, ipinagdadalamhati ni Hesus ang kalunus-lunos na kasaysayan ng Jerusalem sa pag-uusig sa mga propetang isinugo ng Diyos upang tawagin ang Kanyang bayan na magbalik sa katapatan sa Kanya. Namumukod-tangi ang pagkamatay nina Zacarias at Isaias, ngunit ang mas malawak na ipinahihiwatig nito ay madalas na ang Jerusalem—ang lungsod ng Templo at ang sentro ng pagsamba sa Diyos—mismo ang naging lugar kung saan marahas na itinakwil ang katotohanan ng Diyos. Sa Kanyang panaghoy tungkol dito, inihahayag ni Hesus ang Kanyang malalim na pagmamahal sa Kanyang bayan at ipinahihiwatig ang Kanyang sariling kamatayan sa kanilang mga kamay, na magaganap din sa Jerusalem.

Kapansin-pansing ang mga salita ni Hesus ay lipos ng banal na dalamhati at habag, ngunit malinaw at matatag din. Bagama’t nagpapahayag Siya ng hatol sa anyo ng isang babalang propetiko—na sa huli ay mawawasak ang Templo at masasakop ng mga Romano ang lungsod noong AD 70—ang Kanyang himig ay isang panaghoy na puno ng pagmamahal, hindi isang mapaghiganting pagpaparusa.

Sa maraming paraan, ang panaghoy ni Hesus ay tulad ng sa isang mapagmahal na amang nagdadalamhati dahil sa isang anak na naligaw ng landas: “Kay raming ulit kong hinangad na tipunin ang iyong mga anak, gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak.” Ang pag-unawa sa habag na ito ng Kanyang Kabanal-banalang Puso ay lubhang nakatutulong sa atin habang sinusuri natin ang sarili nating pakikibaka sa kasalanan. Bagama’t ganap na makatarungan ang Diyos, ang Kanyang mga hatol ay nagmumula sa isang pusong nagdadalamhati, hindi sa isang pusong marahas.

Kapag pinagninilayan mo ang iyong mga kasalanan, suriin mo ang mga ito sa ganitong pananaw. Masdan ang Kabanal-banalang Puso ni Hesus na tinatagos ng isang tabak ng matinding dalamhati. Kapag nagbabalik tayo sa Kanya, inaaliw natin Siya at pinapawi ang Kanyang dalamhati. Bagama’t sa sarili nating kakayahan ay wala tayong maidaragdag sa kadakilaan at kaluwalhatian ng Diyos, may kakayahan tayong punuin Siya ng kagalakan kapag nagsisisi tayo at masikap na nagsusumikap na mapagtagumpayan ang kasalanan sa ating buhay.

Ang pagkilala sa espirituwal na katotohanang ito ang pinakamataas na anyo ng espirituwal na Kaloob ng Pagkatakot sa Panginoon. Ang kaloob na ito ng Espiritu Santo ay nahahayag sa dalawang paraan. Una, ang Pagkatakot sa Panginoon ay nagsisimula sa tradisyonal nating tinatawag na takot ng alipin—ibig sabihin, takot sa kaparusahan. Isaalang-alang muli ang isang anak na sumusunod sa kanyang ama dahil natatakot siyang maparusahan. Mabuting simula ito, ngunit hindi ito ang pinakaganap na anyo.

Ang pinakaganap na anyo ng Pagkatakot sa Panginoon ay ang takot ng anak—ang takot ng isang mapagmahal na anak na lalaki o babae. Sa ganitong takot, hindi tayo umiiwas sa kasalanan dahil sa makasariling mga dahilan, gaya ng takot sa kaparusahan. Sa halip, inaakay tayo nitong umiwas sa kasalanan dahil nakikita natin ang magiliw na habag sa Kabanal-banalang Puso ni Hesus at nagiging lubos na mulat sa dalamhating idinudulot sa Kanya ng ating kasalanan. Bukod dito, nakikita rin natin ang kagalakang maibibigay natin sa Kanya sa pamamagitan ng pananatiling tapat sa Kanyang kalooban. Lumalalim nang husto ang ating pagmamahal sa Kanya kaya nauudyukan tayong gawin ang lahat ng ating makakaya upang bigyan Siya ng kagalakan. Nagiging atin din ang Kanyang kagalakan, at “natatakot” tayong gumawa ng anumang sasalungat sa kagalakang iyon.

Bagama’t pangunahing pinupukaw tayo ng Kaloob ng Pagkatakot sa Panginoon na aliwin ang Puso ni Hesus, binibigyan din tayo nito ng kakayahang ipaabot sa kapwa ang Kanyang pagmamahal. Kapag buhay sa atin ang kaloob na ito, tinitingnan natin ang mga nasa paligid natin nang may gayunding habag at pagmamahal na ipinahayag ni Hesus para sa Jerusalem. Hindi natin itinuturing na personal na paglabag laban sa atin ang kanilang mga kasalanan; sa halip, nakikibahagi tayo sa banal na dalamhati ng Puso ni Hesus, habang hinahangad nating magbalik-loob sila.

Pagnilayan mo ngayon ang Kabanal-banalang Puso ni Jesus habang tinitingnan ka Niya nang may pag-ibig na lipos ng dalamhati. Pakinggan mo Siyang magsabi, “Kaydalas Kong ninais na tipunin ka.” Hayaan mong ang paanyayang iyon ang mag-udyok sa iyo na talikuran ang lahat ng nagpapalungkot sa Kanya at kumapit sa Kanya nang may katapatan at pag-ibig. Sa paggawa mo nito, alalahanin mo rin ang mga taong bahagi ng iyong buhay na nakikipagbuno sa kasalanan, at hayaan mong madama mo ang gayunding matinding pagnanais ni Jesus na mapalapit sila sa Kanya. Maging kasangkapan ka ng Kanyang Kabanal-banalang Puso para sa kapwa, at sa huli ay makikibahagi ka sa Kanyang kagalakan.

Panginoong puspos ng habag, pinananabikan Mo ang Iyong mga anak nang may pinakamatimyas na pag-ibig, at ninanais Mong bumaling kami sa Iyo nang buong puso. Puspusin Mo po ako ng Kaloob ng Banal na Takot, upang kusa at buong-puso kong iwasan ang lahat ng nagdudulot sa Iyo ng dalamhati. Gawin Mo akong kasangkapan ng Iyong Kabanal-banalang Puso para sa kapwa, upang sa pamamagitan ko ay madama at makilala nila ang Iyong mapagmahal na pagkalinga. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Mag-subscribe sa aming YouTube channel!
Makatanggap ng abiso tungkol sa bagong nilalaman.

Ang Oktubre ay buwan ng Santo Rosaryo

Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo

Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos

Mga Santo/Kapistahan Ngayon

Mga Opsyon sa Pagbasa sa Misa