Nobyembre 19, 2026
Huwebes ng Ika-tatlumpu’t Tatlong Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa Ngayong Araw
Tumangis ang Panginoon, ni James Tissot
Nang malapit na si Jesus sa Jerusalem, nakita Niya ang lungsod at tinangisan ito. Sinabi Niya, “Kung alam mo lamang sa araw na ito kung ano ang nagdudulot ng kapayapaan—ngunit ngayon ay lingid ito sa iyong mga mata. Sapagkat darating sa iyo ang mga araw na magtatayo ang iyong mga kaaway ng kuta laban sa iyo; paliligiran ka nila at gigipitin sa lahat ng panig.” Lucas 19:41–43
Naaantig ang mga taong may kaloob na makiramay kapag nasasaksihan nila ang isang taong lipos ng kalungkutan hanggang sa mapaiyak. Inaanyayahan tayo ng Ebanghelyo ngayon na pagmasdan ang banal na dalamhati ng ating Panginoon at tumangis kasama Niya habang pumapasok Siya sa Jerusalem sa linggo ng Paskuwa, kung kailan Siya magdurusa at mamamatay. Patuloy tayong nakikitangis sa Kanyang pusong nagdadalamhati maging ngayon, habang pinagmamasdan Niya tayo at ang ating daigdig.
Ang kalungkutan ay isang likas na damdamin na, sa ganang sarili nito, ay hindi mabuti o masama sa moral na pananaw. Maaari tayong malungkot dahil sa maraming bagay: pagbibigay ng ating buong makakaya sa isang paligsahang pampalakasan ngunit pagkatalo pa rin, pagkakatuklas na mayroon tayong malubhang karamdaman, o pagkawala ng isang mahal sa buhay sa isang malagim na aksidente. Ang kalungkutan sa lahat ng pagkakataong ito ay likas at nauunawaan.
Gayunman, maaari rin tayong magdalamhati dahil sa makasariling mga dahilan. Maaari tayong malungkot dahil nasugatan ang ating kapalaluan o dahil ipinagkait sa atin ang makamundong ginhawa, pagkilala, o tagumpay na hinahangad natin. Ang gayong kalungkutan, na nag-uugat sa pagmamahal sa sarili, ay hindi nagpapataas sa kaluluwa at maaaring humantong sa pagkaawa sa sarili o paghihinanakit. Sa kabilang banda, ang dalamhati ni Kristo ay dalisay, di-makasarili, at mapagtubos. Hindi Siya tumatangis para sa Kanyang sarili; tumatangis Siya para sa atin—para sa mga kaluluwang tumatanggi sa biyaya ng pagbabalik-loob, para sa mga pusong nagmamatigas laban sa katotohanan, at para sa isang daigdig na napakadalas tumalikod sa mismong bukal ng kapayapaan.
Sa panaghoy ni Jesus para sa Jerusalem, nasasaksihan natin ang dalamhati ng isang Diyos na lubos na nagmamahal sa Kanyang bayan at naghahangad ng kanilang kaligtasan, ngunit gumagalang sa kanilang kalayaan, kahit ginagamit nila ito sa mali. Ang Kanyang mga luha ay isang malalim na pagpapahayag ng banal na pakikiramay—ang dalamhati ng Pag-ibig na tinanggihan. At kung paanong minsan Niyang tinangisan ang banal na lungsod na hindi nakakilala sa panahon ng pagdalaw dito ng Mesiyas, gayundin Siya nagdadalamhati ngayon kapag isinasara natin ang ating mga puso sa Kanyang presensya at nananatiling bulag sa landas na patungo sa tunay na kapayapaan.
Paano tayo dapat tumugon sa Nagdadalamhating Puso ni Jesus? Isang tukso ang balewalain ito, maliitin ito, o magkunwaring ang Kanyang dalamhati ay hindi mahalaga o walang kinalaman sa atin. Isa pang tukso ang kilalanin ang Kanyang dalamhati dahil sa ating mga kasalanan at sa mga kasalanan ng daigdig, ngunit pagkatapos ay tumugon nang may pagtatanggol sa sarili, pagkabagabag ng budhi, o panghihina ng loob. Ang banal na pagtugon ay ang makiramay sa ating Panginoon at makibahagi sa Kanyang damdamin—ang pagmasdan ang Kanyang banal na dalamhati at ang mga sanhi nito.
Ang tapat at may pakikiramay na pagtingin sa ating mga kasalanan, sa mga kasalanan ng daigdig, at sa epekto ng mga ito sa Kamahal-mahalang Puso ni Jesus ay isa nang gawa ng pag-ibig. Sa paggawa nito, nakikibahagi tayo sa pag-ibig ni Kristo. Hindi Siya nagdadalamhati dahil sa galit, pagkaawa sa sarili, o paghatol; nagdadalamhati Siya dahil sa pag-ibig sa bawat makasalanan. Ang pag-ibig na iyon ang pumupukaw sa makataong damdamin ng habag sa Kanyang Banal na Pagkatao at nagpapahayag ng walang-hanggang pag-ibig ng Kanyang Kalikasang Diyos. Ang Kanyang dalamhati ay nagiging daluyan ng biyaya na, kapag wastong naunawaan at niyakap, ay nagbubukas ng ating mga puso sa biyayang iyon at nag-uudyok sa atin tungo sa pagbabalik-loob, kapwa sa sarili nating buhay at sa buhay ng mga nasa paligid natin.
Pagnilayan ngayon ang kalungkutan sa Puso ni Kristo habang minamasdan Niya ang iyong buhay, ang iyong pamayanan, ang Simbahan, at ang daigdig. Hayaan mong manatili ka sa Kanyang piling sa kalungkutang iyon, hindi sa kawalan ng pag-asa o takot, kundi sa pagmamahal at pakikiisa. Hayaang pukawin ng Kanyang pighati ang habag sa iyong puso. Tanungin ang iyong sarili kung ano sa iyong buhay ang nagdudulot sa Kanya ng kalungkutan. Isa ba itong kasalanang ayaw mong talikuran? Pagtangging magpatawad? Katigasan ng puso, pagwawalang-bahala sa biyaya, o pagpapabaya sa panalangin? Hayaang akayin ka ng banal na kalungkutang iyon tungo sa pagsisisi, pananalangin para sa kapwa, mga gawa ng pagmamahal, at mas malalim na pagtatalaga ng sarili sa pamumuhay para sa Kanya. Sa paggawa nito, maaaliw mo ang Puso ni Kristo at makikibahagi ka sa Kanyang misyong mapagtubos, na tumutulong maghatid ng kapayapaan sa daigdig na lubhang nangangailangan ng Kanyang biyaya.
Aking Panginoong nagdadalamhati, habang minamasdan Mo ang Jerusalem, natagos ng pighati ang Iyong Kamahal-mahalang Puso. Malinaw Mong nakita ang pagdurusang sasapit sa Iyong bayan dahil tumanggi silang bumaling sa Iyo. Alam kong minamasdan Mo ang aking puso nang may gayunding pagmamahal at pananabik. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang makita ang Iyong nakikita, madama ang Iyong nadarama, at tumugon nang may pusong bukas sa Iyong awa. Nawa ang aking pakikiramay sa Iyong kalungkutan ay umakay sa akin tungo sa mas matibay na pananampalataya, mas malalim na pagmamahal, at mas ganap na pakikipag-isa sa Iyo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay Kristong Hari
Nobena na dinarasal araw-araw mula Nobyembre 13–21, 2026
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian para sa mga Pagbasa sa Misa




