रविवार, 4 फेब्रुवारी 2018
सामान्य काळातील पाचवा रविवार, वर्ष ब

ईयोब म्हणाला: पृथ्वीवरील माणसाचे जीवन म्हणजे कष्टमय राबणूक नव्हे काय? माझे दिवस विणकराच्या धोट्यापेक्षाही वेगाने सरतात; आशेविनाच ते संपतात. माझे जीवन वाऱ्यासारखे आहे, हे लक्षात ठेव; मला पुन्हा सुख दिसणार नाही. ईयोब 7:1, 6-7
गंमत अशी की, मिस्सामध्ये हे वाचन संपताच जमलेले सर्व विश्वासू म्हणतील, “देवाचे आभार असोत!” खरोखर? या वाचनाबद्दल देवाचे आभार मानावेत असे त्यात काय आहे? एवढी वेदना व्यक्त करणाऱ्या शब्दांबद्दल देवाचे आभार मानावेसे आपल्याला खरेच वाटते का? होय, नक्कीच.
आपल्या सगळ्यांनाच कधी ना कधी ज्या भावना अनुभवाव्या लागतात, त्याच ईयोब इथे स्पष्टपणे व्यक्त करतो. तो झोप न लागलेल्या एका रात्रीविषयी बोलतो. आशा हरवल्याची भावना. कित्येक महिन्यांचे दुःख. असे बरेच काही. या भावना रोजच अनुभवाव्या लागू नयेत, अशी आशा आहे. पण त्या खऱ्या आहेत आणि प्रत्येकाला कधी ना कधी त्यांचा अनुभव येतो.
हा उतारा समजून घेण्यासाठी ईयोबच्या संपूर्ण जीवनाकडे पाहायला हवे. त्याला असे वाटत असले, तरी त्याने आपल्या निर्णयांवर त्या भावनांचा ताबा होऊ दिला नाही. तो पूर्ण निराशेच्या आहारी गेला नाही, त्याने हार मानली नाही; तो धीराने टिकून राहिला. आणि त्याचे फळ त्याला मिळाले! आपल्याला मोलाचे वाटणारे सर्वकाही गमावण्याची आपत्ती ओढवली, तरी तो देवाशी एकनिष्ठ राहिला. देवावरची त्याची श्रद्धा आणि त्याच्यावर ठेवलेली आशा कधीही ढळली नाही. त्याच्या सर्वांत कठीण काळात त्याचे मित्रही त्याच्याकडे आले आणि म्हणाले की देव त्याला शिक्षा करत आहे आणि आता त्याच्यासाठी सर्व काही संपले आहे. पण त्याने त्यांचे म्हणणे मानले नाही.
त्याचे सामर्थ्यशाली शब्द आठवा: “प्रभू देतो आणि प्रभूच काढून घेतो; प्रभूचे नाव धन्य असो!” जीवनात मिळालेल्या चांगल्या गोष्टींसाठी ईयोबने देवाची स्तुती केली. पण त्या त्याच्याकडून हिरावून घेतल्या गेल्या, तरी तो देवाला धन्य म्हणत राहिला आणि त्याची स्तुती करत राहिला. ईयोबच्या जीवनातून मिळणारा हा सर्वांत महत्त्वाचा धडा आणि प्रेरणा आहे. वरच्या वाचनात त्याने व्यक्त केलेल्या भावनांच्या तो आहारी गेला नाही. निराशेला शरण जाण्याचा मोह झाला, तरी त्याने देवाची स्तुती व आराधना करणे सोडले नाही. प्रत्येक परिस्थितीत त्याने देवाची स्तुती केली!
ईयोबवर ओढवलेली आपत्ती एका कारणासाठी घडली. जीवन आपल्या खांद्यावर जे जड ओझे टाकू शकते, ते कसे पेलावे, हा अत्यावश्यक धडा आपल्याला शिकवणे हा त्यामागचा उद्देश होता. विशेष म्हणजे, जड ओझे वाहणाऱ्यांसाठी ईयोब खरोखर प्रेरणादायी ठरतो. का? कारण त्याच्या अनुभवात त्यांना स्वतःचा अनुभव दिसतो. त्याची वेदना त्यांना समजते आणि त्याने धीराने आशा कशी टिकवली, हे त्याच्याकडून त्यांना शिकता येते.
आज ईयोबाच्या जीवनावर चिंतन करा. त्याच्या जीवनातून प्रेरणा घ्या. जीवनात एखाद्या ओझ्याखाली दबून गेल्यासारखे वाटत असेल, तरीही देवाची स्तुती आणि आराधना करण्याचा प्रयत्न करा. तुमची इच्छा असो वा नसो, देवाच्या नावाचा गौरव करा, कारण तो गौरव त्याच्या नावाला खरोखरच शोभतो. असे केल्याने तुम्हाला दिसून येईल की त्या जड ओझ्यातून तुम्हाला बळ मिळते. देवाशी निष्ठावान राहणे फार कठीण असतानाही तुम्ही निष्ठा राखली, तर तुमची निष्ठा अधिक दृढ होईल. ईयोबाने हे केले; तुम्हीही करू शकता!
हे प्रभू, जीवन कठीण होते आणि ओझे जड होते, तेव्हा तुझ्यावरची माझी श्रद्धा आणि तुझ्यावरील माझे प्रेम अधिक दृढ करायला मला मदत कर. प्रत्येक परिस्थितीत तुझ्यावर प्रेम करणे आणि तुझी आराधना करणे हे चांगले व योग्य आहे. तसे करायला मला मदत कर. हे माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि सदैव तुझी स्तुती करण्याचा मी निश्चय करतो! हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.



