रविवार, 4 मार्च 2018
प्रायश्चित्तकाळातील तिसरा रविवार, वर्ष ब
(वर्ष अ ची वाचने वापरली जात असतील, तर येथे क्लिक करा किंवा पान खाली सरकवा)
संत कासिमिर – ऐच्छिक स्मृतिदिन

त्याने दोऱ्यांचा चाबूक बनवला आणि मेंढरांसह व बैलांसह त्या सर्वांना मंदिराच्या आवारातून हाकलून दिले. त्याने पैसे बदलून देणाऱ्यांची नाणी विखरून टाकली आणि त्यांची मेजे उलथून टाकली. कबुतरे विकणाऱ्यांना तो म्हणाला, “ही कबुतरे येथून घेऊन जा आणि माझ्या पित्याच्या घराचा बाजार करू नका.” योहान 2:15-16
येशूच्या कृतीने तिथे एकच खळबळ उडाली. मंदिराचे बाजारात रूपांतर करणाऱ्यांना तो थेट जाऊन भिडला. बलिदानासाठी प्राणी विकणारे लोक यहुदी धर्मातील पवित्र आचारांचा फायदा घेऊन नफा कमवू पाहत होते. ते तिथे देवाची इच्छा पूर्ण करायला नव्हे, तर स्वतःचा स्वार्थ साधायला आले होते. त्यामुळे आपल्या प्रभूचा पवित्र क्रोध प्रकट झाला.
येशूचा क्रोध हा त्याचा संयम सुटल्यामुळे उद्भवला नव्हता, हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. भावनांवरचा ताबा सुटून त्याचा संताप अनावर झाला, असेही नव्हते. उलट, येशूचा स्वतःवर पूर्ण ताबा होता आणि तीव्र प्रेमातून त्याने आपला क्रोध व्यक्त केला. या प्रसंगी त्याचे परिपूर्ण प्रेम तीव्र संतापातून प्रकट झाले.
राग येणे हे सहसा पाप मानले जाते; स्वतःवरचा ताबा सुटल्यामुळे राग येतो, तेव्हा तो पाप ठरतो. पण रागाची तीव्र भावना ही स्वतःत पाप नाही, हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. एखादी तीव्र भावना ही एक प्रबळ प्रेरणा असते, जी वेगवेगळ्या प्रकारे व्यक्त होते. मुख्य प्रश्न असा आहे: “या भावनेमागे कोणती प्रेरणा आहे?”
पापाचा द्वेष आणि पापी माणसावरचे प्रेम यातून येशूचा हा पवित्र क्रोध प्रकट झाला. मेजे उलथून आणि चाबकाने लोकांना मंदिराबाहेर हाकलून येशूने स्पष्ट केले की ज्या पित्याच्या घरात ते होते, त्या आपल्या पित्यावर त्याचे प्रेम होते. त्या लोकांवरही त्याचे इतके प्रेम होते की ते करत असलेल्या पापाबद्दल त्याने त्यांना कळकळीने आणि कठोरपणे जाब विचारला. त्याच्या कृतीचा अंतिम हेतू त्यांचे मनपरिवर्तन हाच होता.
तुमच्या जीवनातील पापाचाही येशू तितक्याच परिपूर्ण आवेशाने तिरस्कार करतो. योग्य मार्गावर येण्यासाठी कधीकधी आपल्याला पवित्र तंबीची गरज असते. या प्रायश्चित्तकाळात प्रभूने तुम्हाला अशी तंबी दिली, तर ती स्वीकारायला घाबरू नका.
तुमच्या जीवनात जे काही शुद्ध करण्याची येशूची इच्छा आहे, त्यावर आज चिंतन करा. त्याला तुमच्याशी थेट आणि ठामपणे बोलू द्या, म्हणजे तुम्हाला पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याची प्रेरणा मिळेल. प्रभू तुमच्यावर परिपूर्ण प्रेम करतो आणि तुमचे जीवन सर्व पापांपासून शुद्ध व्हावे, अशी त्याची इच्छा आहे.
हे प्रभू, मी पापी आहे, हे मला ठाऊक आहे. मला तुझ्या दयेची आणि कधीकधी तुझ्या पवित्र क्रोधाचीही गरज आहे. तू प्रेमाने दिलेली तंबी नम्रपणे स्वीकारायला आणि माझ्या जीवनातून सर्व पाप तू दूर करावे म्हणून तुला वाव द्यायला मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, माझ्यावर दया कर. विनंती आहे, माझ्यावर दया कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी वाचा>>>
क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस – सतरावे चिंतन – यरुशलेममध्ये प्रवेश
आजचे संत – संत कासिमिर – ऐच्छिक स्मृतिदिन
जिवंत पाण्याने तुमची तहान भागवणे
प्रायश्चित्तकाळातील तिसरा रविवार, वर्ष अ
(टीप: दीक्षार्थींच्या आत्मपरीक्षणाचे विधी साजरे केले जात असतील, तर वर्ष ब & क मध्ये हे शुभवर्तमान ऐच्छिक आहे.)

“चला, एका माणसाला पाहा. मी जे काही केले ते सर्व त्याने मला सांगितले. तोच ख्रिस्त असेल का?” योहान 4:29
ही विहिरीजवळ येशूला भेटलेल्या एका स्त्रीची कथा आहे. ती पापी जीवन जगत होती. गावातल्या इतर स्त्रिया आपल्याला दोष देतील या भीतीने, त्यांची भेट टाळण्यासाठी ती भर दुपारच्या उन्हात विहिरीवर येते. तिथे तिला येशू भेटतो. येशू तिच्याशी थोडा वेळ बोलतो. वरवर साध्या वाटणाऱ्या, पण तिच्यात बदल घडवणाऱ्या या संभाषणाचा तिच्या मनावर खोल परिणाम होतो.
सर्वप्रथम हे लक्षात घ्यायला हवे की येशू तिच्याशी बोलला, या गोष्टीनेच तिच्या मनाला स्पर्श केला. ती एक शोमरोनी स्त्री होती आणि येशू यहुदी होता. यहुदी पुरुष शोमरोनी स्त्रियांशी बोलत नसत. पण येशूने असे आणखी काही सांगितले की त्याचा तिच्या मनावर खोल परिणाम झाला. त्या स्त्रीने स्वतःच सांगितले, “मी जे काही केले ते सर्व त्याने मला सांगितले.”
जणू मनातले ओळखणाऱ्या एखाद्या माणसाप्रमाणे किंवा जादूगाराप्रमाणे येशूला तिच्या भूतकाळाबद्दल सर्व काही माहीत होते, एवढ्यानेच ती प्रभावित झाली नव्हती. येशूने तिला तिच्या भूतकाळातील सर्व पापे सांगितली, यापलीकडेही त्या भेटीला अर्थ होता. तिच्याबद्दल सर्व काही, तिच्या भूतकाळातील सगळी पापे आणि तिची तुटलेली नाती माहीत असूनही येशू तिच्याशी अत्यंत आदराने वागला आणि त्याने तिची प्रतिष्ठा जपली. याच गोष्टीने खरोखर तिच्या मनाला स्पर्श केला, असे दिसते. तिच्यासाठी हा अगदी नवा अनुभव होता!
समाजाच्या नजरेत तिला रोज एक प्रकारची लाजिरवाणी वागणूक सहन करावी लागत असे, असे आपण खात्रीने म्हणू शकतो. पूर्वी ती ज्या प्रकारे जगली होती आणि आताही ज्या प्रकारे जगत होती, ती जीवनपद्धती समाजाला मान्य नव्हती. तिला त्याची लाज वाटत होती आणि वर सांगितल्याप्रमाणे, म्हणूनच ती भर दुपारी विहिरीवर आली. तिला इतरांची भेट टाळायची होती.
पण तिथे येशू होता. त्याला तिच्याविषयी सर्व काही माहीत होते, तरीही तिला जिवंत पाणी द्यायचे होते. तिच्या आत्म्याला लागलेली तहान त्याला भागवायची होती. तो तिच्याशी बोलत असताना तिला त्याच्या सौम्यपणाचा अनुभव आला आणि तो आपल्याला स्वीकारतो हे तिला जाणवले. तेव्हा तिची तहान शमू लागली. कारण तिला खरोखर ज्याची गरज होती, आणि आपल्या सर्वांनाही ज्याची गरज आहे, ते म्हणजे येशू देतो ते परिपूर्ण प्रेम आणि तो करतो तो स्वीकार. त्याने तिला ते प्रेम दिले, तिचा स्वीकार केला, आणि तो आपल्यालाही तेच देऊ करतो.
विशेष म्हणजे, ती स्त्री विहिरीजवळ “आपली पाण्याची घागर ठेवून” निघून गेली. ज्या पाण्यासाठी ती आली होती, ते पाणी तिने घेतलेच नाही. की तिला ते मिळाले होते? विहिरीजवळ घागर सोडून जाण्याची तिची कृती हे एक प्रतीक आहे: येशूच्या भेटीने तिची तहान भागली होती. निदान आध्यात्मिक अर्थाने तरी ती आता तहानलेली नव्हती. जिवंत पाणी असलेल्या येशूने तिची तहान भागवली.
तुमच्या अंतरात जी तहान आहे, ती नाकारता येत नाही. आज त्या तहानेवर चिंतन करा. तिची जाणीव झाल्यावर, येशूला ती जिवंत पाण्याने भागवू द्यायचे, असा जाणीवपूर्वक निर्णय घ्या. असे केल्यास, फार काळ तहान भागवू न शकणाऱ्या अनेक “घागरी” तुम्हीही मागे सोडाल.
हे प्रभू, माझ्या आत्म्याला ज्याची गरज आहे ते जिवंत पाणी तूच आहेस. माझ्या दिवसाच्या भर उन्हात, जीवनातील परीक्षांमध्ये आणि मला लाज व अपराधीपणा वाटतो तेव्हा मला तुझी भेट घडो. अशा क्षणी मला तुझे प्रेम, तुझा सौम्यपणा आणि तू मला स्वीकारतोस यांचा अनुभव येवो. तुझ्यामध्ये मला लाभणाऱ्या नव्या जीवनाचा उगम ते प्रेम ठरो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी वाचा>>>
क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस – सतरावे चिंतन – यरुशलेममध्ये प्रवेश
आजचे संत – संत कासिमिर – ऐच्छिक स्मृतिदिन



