शनिवार, २६ डिसेंबर २०२०
संत स्तेफन, पहिले रक्तसाक्षी — सण
नाताळच्या अष्टकाचा दुसरा दिवस, २६ डिसेंबर

त्यांनी त्याला शहराबाहेर फेकून दिले आणि त्याच्यावर दगडमार करू लागले. साक्षीदारांनी आपली उपरणी शौल नावाच्या एका तरुणाच्या पायाशी ठेवली. ते स्तेफनावर दगडमार करत असताना तो मोठ्याने म्हणाला, “प्रभू येशू, माझ्या आत्म्याचा स्वीकार कर.” प्रेषितांची कृत्ये 7:58–59
किती धक्कादायक विरोधाभास! काल आपल्या ख्रिस्तसभेने जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म आनंदाने साजरा केला. आज आपण पहिले ख्रिस्ती रक्तसाक्षी संत स्टीफन यांचा सन्मान करतो. काल जगाचे सारे लक्ष गव्हाणीत पहुडलेल्या नम्र आणि अनमोल बाळावर खिळले होते. आज या चिमुकल्या बाळावरील आपली श्रद्धा जाहीर केल्यामुळे संत स्टीफन यांचे जे रक्त सांडले, त्याचे आपण साक्षीदार आहोत.
एक प्रकारे, या सणामुळे आपल्या नाताळच्या आनंदोत्सवात लगेचच एक नाट्यमय वळण येते. असे घडायलाच नको होते; पण संत स्टीफन यांनी या नवजात राजावरील आपल्या श्रद्धेची सर्वोच्च साक्ष दिली, तेव्हा देवाने हे घडू दिले.
नाताळच्या अष्टकाच्या दुसऱ्याच दिवशी पहिल्या ख्रिस्ती रक्तसाक्षीचा सण ख्रिस्तसभेच्या उपासना दिनदर्शिकेत ठेवण्यामागे अनेक कारणे असतील. त्यांपैकी एक म्हणजे, बेथलेहेममध्ये बाळरूपाने जन्मलेल्या प्रभूला आपले जीवन अर्पण करण्याचा काय परिणाम होतो, याची आपल्याला लगेच आठवण करून देणे. तो परिणाम काय? आपल्याला आपले सर्वस्व त्याला द्यायचे आहे, काहीही राखून ठेवायचे नाही, मग त्यासाठी छळ आणि मृत्यूही सोसावा लागला तरी.
पहिल्या दृष्टीने असे वाटू शकते की यामुळे आपल्या नाताळचा आनंद हिरावून घेतला जाईल आणि या उत्सवकाळाचा उत्साह मावळेल. पण श्रद्धेच्या नजरेने पाहिले, तर या सणामुळे नाताळच्या उत्सवाचे पवित्र गांभीर्य आणि वैभव अधिकच वाढते.
ख्रिस्ताचा जन्म आपल्याकडून आपले सर्वस्व मागतो, याची हा सण आपल्याला आठवण करून देतो. आपले जीवन पूर्णपणे, काहीही राखून न ठेवता, त्याला अर्पण करण्याची आपली तयारी आणि इच्छा असली पाहिजे. जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म झाला आहे; म्हणून आपण आपल्या जीवनातील प्राधान्यक्रम नव्याने ठरवले पाहिजेत आणि सर्व गोष्टींपेक्षा, अगदी स्वतःच्या जीवापेक्षाही, त्यालाच पहिले स्थान देण्याचा निश्चय केला पाहिजे. येशूसाठी सर्वस्वाचा त्याग करण्याची आपली तयारी आणि इच्छा असली पाहिजे आणि त्याच्या परमपवित्र इच्छेशी एकनिष्ठ राहून आपण निःस्वार्थपणे जगले पाहिजे.
“येशूमुळेच हा उत्सवकाळ आहे,” असे आपण अनेकदा ऐकतो. हे खरे आहे. आपले जीवन त्याच्यामुळेच आहे, आणि त्याच्यामुळेच आपण ते काहीही राखून न ठेवता अर्पण करतो.
जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म तुमच्याकडून काय मागतो, यावर आज चिंतन करा. लौकिक दृष्टीने ही “मागणी” आपल्या आवाक्याबाहेरची वाटू शकते. पण श्रद्धेच्या दृष्टीने पाहता, त्याचा जन्म ही आपल्याला नव्या जीवनात प्रवेश करण्याची संधी आहे, हे उमगते. देवाच्या कृपेने भरलेल्या आणि पूर्ण आत्मसमर्पणाच्या नव्या जीवनात प्रवेश करण्यासाठी आपल्याला बोलावले आहे. स्वतःला अधिक पूर्णपणे अर्पण करण्यासाठी तुम्हाला कोणकोणत्या प्रकारे पाचारण केले जात आहे, याचा विचार करत हा नाताळचा उत्सव मनापासून साजरा करा. देवाला आणि इतरांना आपले सर्वस्व देण्यास घाबरू नका. असा त्याग करणे सार्थ आहे, आणि या अनमोल बाळामुळेच तो शक्य होतो.
हे प्रभू, तुझ्या जन्माचा वैभवशाली उत्सव आम्ही साजरा करत असताना, तू आमच्यामध्ये आल्याने माझ्या जीवनात कोणता बदल घडला पाहिजे, हे मला समजण्यास मदत कर. तुझ्या गौरवशाली इच्छेला स्वतःला पूर्णपणे समर्पित करण्यासाठी तू मला देत असलेले आमंत्रण मला स्पष्टपणे जाणू दे. तुझ्या जन्मामुळे माझ्या मनात निःस्वार्थ आणि त्यागमय आत्मदानाच्या जीवनात नव्याने जन्म घेण्याची इच्छा जागी होवो. संत स्टीफन यांनी तुझ्यावर जसे प्रेम केले तसे प्रेम करायला आणि ते आमूलाग्र प्रेम माझ्या जीवनात आचरायला मी शिकावे. हे संत स्टीफन, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
नाताळसाठीचे आमचे साहित्य पाहा!
आजचे संत – संत स्तेफन, पहिले रक्तसाक्षी
नाताळची आणखी चिंतने:
एकमेकांच्या दुःखात सहभागी होणे
वरील चित्र: संत स्तेफनांवरील दगडमार — आनिबाले काराची यांचे चित्र




