1 जुलै 2025
सामान्य काळातील तेराव्या आठवड्याचा मंगळवार
आजची वाचने
संत जुनिपेरो सेरा, याजक — अमेरिकेतील ऐच्छिक स्मृतिदिन
Karemin1094, CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
येशू नावेत चढला तेव्हा त्याचे शिष्यही त्याच्यामागून नावेत चढले. अचानक समुद्रावर भयंकर वादळ उठले आणि लाटांमुळे नावेत पाणी भरू लागले; पण येशू झोपला होता. मत्तय 8:23–24
या अनुभवाचा शिष्यांच्या मनावर खोल ठसा उमटला. तिन्ही समदर्शी शुभवर्तमानांत या प्रसंगाची नोंद आहे, यावरून हे दिसून येते. येशूने वादळ शांत केल्यानंतरच्या कथेच्या शेवटच्या शब्दांतही हे दिसते: “ते लोक थक्क होऊन म्हणाले, ‘हा कोण असा मनुष्य आहे, की वारे आणि समुद्रसुद्धा त्याचे ऐकतात?’”
परंपरेनुसार, ही कथा संपूर्ण ख्रिस्तसभा आणि प्रत्येक व्यक्तीचा आत्मा या दोहोंचे रूपक मानली गेली आहे. नाव ही ख्रिस्तसभेची प्रतिमा आहे. तिच्या साहाय्याने आपण ख्रिस्ती लोक या जीवनातील संकटांतून वाट काढतो. या संकटांत टिकून राहण्यासाठी आपण ख्रिस्तसभेत राहिले पाहिजे. नावेतली प्रत्येक व्यक्ती ख्रिस्तसभेचे सदस्य असलेल्या आपल्यापैकी प्रत्येकाचे प्रतिनिधित्व करते. भयंकर वादळ हे आपल्या जीवनातील अनेक वैयक्तिक संघर्षांचे प्रतीक आहे. ख्रिस्तसभेने आजवर जो छळ सोसला आहे आणि काळाच्या अंतापर्यंत जो सोसत राहील, त्याचेही ते प्रतीक आहे.
नाव वादळाच्या तडाख्यात सापडली तेव्हा येशू झोपला होता. पण तो झोपला होता, त्यामागे एक कारण होते. मानवजातीच्या इतिहासाकडे, विशेषतः ख्रिस्तसभेच्या इतिहासाकडे पाहिले, तर अशांतता, छळ आणि हालअपेष्टा ओढवल्या असताना देव जणू आपल्याजवळ नव्हता किंवा ‘झोपला’ होता, असे वाटावे, असे अनेक प्रसंग दिसतात. सर्वांनाच नसला, तरी अनेकांना आयुष्यात कधी ना कधी असा अनुभव आला आहे. वादळात सापडलेले शिष्य, जीवनात निराश होण्याचा मोह होतो तेव्हा प्रार्थना कशी करावी, याचा उत्तम नमुना आपल्यासमोर ठेवतात. ते येशूला जागे करून म्हणतात, “प्रभू, आम्हाला वाचव! आमचा जीव जात आहे!” त्यांच्या श्रद्धेच्या अभावाबद्दल आणि भीतीबद्दल येशू त्यांना खडसावतो; तरीही तो त्यांच्या विनवणीला प्रतिसाद देतो आणि वादळ शांत करतो.
अशा वेळी शिष्यांनी काय करायला हवे होते? त्यांनी येशूवर भरवसा ठेवून त्याला झोपू द्यायला हवे होते का? श्रद्धा कमी पडली म्हणून आपल्या प्रभूने त्यांना खडसावले, तरी भीतीला बळी पडण्याचा मोह होतो तेव्हा देव आपल्यावर किती दया करतो, हेच या कथेतून मुख्यतः उलगडते. कधी कधी परिस्थिती आपल्याला पेलवणार नाही असे वाटेल आणि आपल्यापैकी प्रत्येकाला अशा प्रकारचा मोह होईल, हे देवाला माहीत आहे. आपली श्रद्धा परिपूर्ण नाही, हे त्याला माहीत आहे. म्हणून त्याने आपल्या शिष्यांना आपल्यापुढे हा नमुना ठेवू दिला. त्यामुळे जीवनात जेव्हा परिस्थिती आपल्याला पेलवेनाशी होते आणि आपण घाबरून जातो, तेव्हा आपल्याला वाचवावे म्हणून आपण त्याचा धावा करावा. आपण त्याच्याकडे वळावे, अशी त्याची इच्छा आहे.
आज शिष्यांच्या या प्रार्थनेवर चिंतन करा. तुम्ही एखाद्या वैयक्तिक संकटाला तोंड देत असाल, कुटुंबातील एखादी मोठी अडचण अजून सुटलेली नसेल, किंवा ख्रिस्तसभेला वा संपूर्ण समाजाला भेडसावणाऱ्या इतर संघर्षांची जाणीव तुम्हाला अधिकाधिक होत असेल, तर शिष्यांप्रमाणे प्रार्थना करण्याचा प्रयत्न करा: “प्रभू, आम्हाला वाचव! आमचा जीव जात आहे!” प्रथमदर्शनी हे शब्द निराशेचे वाटले, तरी प्रत्यक्षात ते आशेचे आणि भरवशाचे शब्द आहेत. आपल्या आत्म्यात, आपल्या कुटुंबांत, ख्रिस्तसभेत आणि जगात आपण जी शांती शोधतो, तिचा एकमेव स्रोत असलेल्या प्रभूकडे ते आपले लक्ष वळवतात. तुम्हाला आणि इतरांना ‘आपला जीव जात आहे’ असे कोणकोणत्या प्रसंगी वाटते, हे ओळखा. अशा वेळी तुम्हाला आणि मदतीची गरज असलेल्या सर्वांना वाचवावे म्हणून मनापासून आपल्या प्रभूचा धावा करा.
हे सर्वशक्तिमान प्रभू, तुझे दैवी सामर्थ्य पाहून आणि तुझ्या लोकांना ग्रासणारी वादळे तू पूर्णपणे शांत करू शकतोस हे जाणून मी थक्क होतो. मला आशेने आणि नम्रतेने भरून टाक, म्हणजे गरजेच्या वेळी तुझ्याकडे वळण्यास किंवा इतरांच्या जीवनात तू सतत हस्तक्षेप करावा म्हणून तुझा धावा करण्यास मी कधीही कचरणार नाही. हे प्रभू, जागा हो आणि तुझ्या लोकांना वाचव, कारण तुझ्याशिवाय आमचा खरोखर नाश होईल! हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत जुनिपेरो सेरा, धर्मगुरू
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




